Σι–Πούτιν «σφίγγουν» τον άξονα εν μέσω παγκόσμιας αναταραχής και τέλους της New START

Η φράση του Σι Τζινπίνγκ ότι «από την αρχή του έτους, η διεθνής κατάσταση γίνεται ολοένα και πιο ταραχώδης» δεν ειπώθηκε ως γενικόλογη διαπίστωση. Ειπώθηκε σε μια τηλεδιάσκεψη σχεδόν μιάμισης ώρας (περίπου 85 λεπτών) με τον Βλαντίμιρ Πούτιν, όπου οι δύο ηγέτες επιχείρησαν να περιγράψουν τη σχέση Πεκίνου–Μόσχας ως σταθεροποιητικό παράγοντα σε έναν κόσμο που κινείται με υψηλή ένταση και απρόβλεπτες μεταβολές.

Στην ουσία, το μήνυμα ήταν διπλό. Από τη μία, η Κίνα στέλνει σήμα ότι θέλει να «κρατήσει ρότα» σε μια περίοδο διεθνούς ρευστότητας, μιλώντας για βαθύτερο στρατηγικό συντονισμό και «πιο ενεργό και αποτελεσματικό ρόλο» των δύο χωρών ως μεγάλες δυνάμεις. Από την άλλη, η Ρωσία υπογραμμίζει ότι η εξωτερική σύμπλευση με το Πεκίνο αποτελεί γι’ αυτήν βασική άγκυρα σε ένα περιβάλλον όπου οι δυτικές κυρώσεις, ο πόλεμος στην Ουκρανία και οι εξελίξεις στον έλεγχο των πυρηνικών όπλων πιέζουν την ασφάλεια και την οικονομία της.

«Περισσότερη άνοιξη» στις ρωσοκινεζικές σχέσεις, περισσότερη καταιγίδα διεθνώς

Ο Πούτιν, απευθυνόμενος στον Σι ως «αγαπητέ φίλε», χαρακτήρισε τη συνεργασία των δύο χωρών «υποδειγματική» και μίλησε για έναν δεσμό που λειτουργεί ως σημαντικός σταθεροποιητικός παράγοντας, ακριβώς επειδή –όπως τόνισε– η διεθνής ατμόσφαιρα γίνεται όλο και πιο ταραγμένη. Η ρητορική αυτή είναι γνώριμη, αλλά η χρονική συγκυρία την φορτίζει περισσότερο: η συζήτηση έγινε λίγες ημέρες πριν από την επέτειο της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, με τις διεθνείς ισορροπίες να παραμένουν εύθραυστες.

Η κινεζική πλευρά, μέσα από τον τρόπο που αποτυπώθηκε η συνομιλία στα κρατικά μέσα, επανέφερε τη λογική ότι η σχέση με τη Μόσχα πρέπει να συνεχίσει «στη σωστή κατεύθυνση» με βαθύτερο στρατηγικό συντονισμό. Δεν είναι απλώς διπλωματική γλώσσα. Είναι προσπάθεια να διαμορφωθεί η εικόνα μιας σταθερής, προβλέψιμης συμμαχικής γεωμετρίας απέναντι σε ένα διεθνές σύστημα που μετατοπίζεται.

Οικονομία και ενέργεια: η «γραμμή ζωής» της Μόσχας και η ευκαιρία του Πεκίνου

Η πιο πρακτική διάσταση της προσέγγισης βρίσκεται στην οικονομία. Η Ρωσία έχει στραφεί σταθερά προς την Ασία για να απορροφήσει κραδασμούς από τις κυρώσεις και να διατηρήσει ροές εμπορίου και εσόδων. Στη συνομιλία, ο Πούτιν μίλησε για «σοβαρή αύξηση στο εμπόριο», αποδίδοντας το αποτέλεσμα στην κοινή δουλειά των δύο πλευρών.

Η αναφορά στην ενέργεια, στα πυρηνικά έργα και στους τομείς υψηλής τεχνολογίας δείχνει πού «κουμπώνει» η συνεργασία: η Κίνα αποκτά πρόσβαση σε ρωσικούς πόρους και ενεργειακή τροφοδοσία με στρατηγικό βάθος, ενώ η Ρωσία κερδίζει έναν τεράστιο αγοραστή και έναν κρίσιμο εμπορικό εταίρο σε εποχή περιορισμών. Σε αυτή την εξίσωση, η ενέργεια δεν είναι απλώς εμπόρευμα. Είναι γεωπολιτικό εργαλείο και οικονομική ασφάλεια ταυτόχρονα.

Η σκιά της Ουκρανίας και οι επαφές με την Ουάσιγκτον

Παρότι ο Πούτιν δεν στάθηκε δημόσια στην Ουκρανία κατά τη διάρκεια της τηλεδιάσκεψης, η υπόθεση ήταν παρούσα ως φόντο. Το Κρεμλίνο, μέσω δηλώσεων που ακολούθησαν, ανέφερε ότι ο Σι εξέφρασε στήριξη στις συνομιλίες που γίνονταν στο Αμπού Ντάμπι ανάμεσα σε Ρώσους, Ουκρανούς και Αμερικανούς εκπροσώπους, ενώ οι δύο ηγέτες συζήτησαν και το πλαίσιο σχέσεων με τις ΗΠΑ.

Η αναφορά ότι «οι απόψεις τους πρακτικά συμπίπτουν» σε ό,τι αφορά την αμερικανική πολιτική λειτουργεί ως σήμα σύμπλευσης, αλλά ταυτόχρονα αφήνει περιθώριο ερμηνείας για το πώς αυτή η σύμπλευση θα εκφραστεί πρακτικά. Σε τέτοιες περιόδους, οι δηλώσεις δεν είναι μόνο περιγραφές: είναι εργαλεία διαπραγμάτευσης προς τρίτους, με αποδέκτη τόσο την Ουάσιγκτον όσο και τους συμμάχους της.

Ιράν και περιφερειακές κρίσεις: όταν ο «συντονισμός» γίνεται παγκόσμιος

Ιδιαίτερο βάρος δόθηκε στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, με το Κρεμλίνο να αναφέρει ότι οι δύο ηγέτες στάθηκαν στην «τεταμένη κατάσταση γύρω από το Ιράν», ενώ συζητήθηκαν επίσης σχέσεις και συνεργασία με τη Βενεζουέλα και την Κούβα. Οι αναφορές αυτές δεν είναι τυχαίες: δείχνουν μια προσπάθεια να παρουσιαστεί η ρωσοκινεζική συνεννόηση ως πλέγμα που ακουμπά πολλαπλά μέτωπα, πέρα από την Ευρώπη και την Ανατολική Ασία.

Σε έναν κόσμο όπου οι περιφερειακές κρίσεις τείνουν να αλληλοτροφοδοτούνται –ενεργειακά, διπλωματικά, στρατιωτικά και οικονομικά– η διαχείριση του «περιφερειακού» γίνεται κομμάτι της στρατηγικής των μεγάλων δυνάμεων. Και όταν Πεκίνο και Μόσχα μιλούν για κοινό ρόλο ως «μεγάλες δυνάμεις», αυτό ακριβώς επιχειρούν να κατοχυρώσουν: ότι δεν είναι απλώς συμμετέχοντες, αλλά συνδιαμορφωτές.

Διπλωματικό ημερολόγιο: πρόσκληση για Κίνα και APEC στο Σενζέν

Στο επίπεδο των κινήσεων, ο σύμβουλος του Ρώσου προέδρου Γιούρι Ουσάκοφ ανέφερε ότι ο Πούτιν αποδέχθηκε πρόσκληση να επισκεφθεί την Κίνα στο πρώτο εξάμηνο του 2026, ενώ σκοπεύει να συμμετάσχει και στη σύνοδο APEC που η Κίνα θα φιλοξενήσει στο Σενζέν τον Νοέμβριο. Η χρονική τοποθέτηση αυτών των επισκέψεων δείχνει ότι η σχέση δεν περιορίζεται σε δηλώσεις∙ «χτίζεται» με συγκεκριμένες διπλωματικές στάσεις σε κομβικές στιγμές του έτους.

Την ίδια στιγμή, η κινεζική διπλωματική κινητικότητα με επισκέψεις Ευρωπαίων και άλλων ηγετών στο Πεκίνο ενισχύει το πλαίσιο μέσα στο οποίο η Κίνα επιδιώκει να εμφανιστεί ως κεντρικός παίκτης, σε περίοδο που η διεθνής συμπεριφορά των ΗΠΑ περιγράφεται από πολλούς ως δυσκολότερα προβλέψιμη.

Το μεγάλο «ρολόι» που χτυπά: η λήξη της New START και ο νέος πυρηνικός αέρας

Το πιο βαρύ, ίσως, υπόστρωμα της συνομιλίας είναι αυτό που δεν αφορά εμπορικούς δείκτες ή ημερολόγια επισκέψεων, αλλά το στρατηγικό πλαίσιο ασφάλειας: η New START, η τελευταία ενεργή συνθήκη περιορισμού στρατηγικών πυρηνικών όπλων μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας, λήγει στις 5 Φεβρουαρίου 2026. Με την εκπνοή της, οι δύο μεγαλύτερες πυρηνικές δυνάμεις μπαίνουν σε μια περίοδο χωρίς ενεργό, δεσμευτικό μηχανισμό ελέγχου στρατηγικών οπλοστασίων – κάτι που αρκετοί αναλυτές και θεσμικές φωνές περιγράφουν ως τέλος μιας εποχής πενήντα και πλέον χρόνων ελέγχου εξοπλισμών.

Η Ρωσία, σε δημόσιες τοποθετήσεις, απέδωσε ευθύνες στις ΗΠΑ για τη μη ανταπόκριση σε προτάσεις παράτασης, ενώ διεθνείς παρεμβάσεις –ακόμη και από θρησκευτικούς ηγέτες– κάλεσαν τις δύο πλευρές να μη χαθεί το τελευταίο «δίχτυ» περιορισμών. Η ουσία, όμως, είναι μία: από τις 5 Φεβρουαρίου 2026, το πεδίο του στρατηγικού ελέγχου γίνεται πιο ασαφές, πιο πολιτικό και δυνητικά πιο επικίνδυνο, ειδικά αν συνδεθεί με τις υπάρχουσες εντάσεις σε πολλά μέτωπα.

Και αυτό εξηγεί γιατί η φράση περί «ταραχώδους διεθνούς κατάστασης» ακούγεται σήμερα με άλλη βαρύτητα: δεν περιγράφει μόνο μια διάθεση. Περιγράφει ένα περιβάλλον όπου λήγουν κανόνες, σκληραίνουν ανταγωνισμοί και οι μεγάλες δυνάμεις επιδιώκουν να ορίσουν νέους όρους ισορροπίας.

Πηγή: Pagenews.gr