Τέλος στο διήμερο θρίλερ: Η Ουάσινγκτον επιβεβαιώνει συνομιλίες ΗΠΑ–Ιράν την Παρασκευή στο Ομάν

Το διήμερο πολιτικοδιπλωματικό θρίλερ που απείλησε να τινάξει στον αέρα το νέο γύρο επαφών ΗΠΑ–Ιράν φαίνεται πως ολοκληρώνεται, τουλάχιστον προς το παρόν, με την επιβεβαίωση ότι οι συνομιλίες θα διεξαχθούν κανονικά την Παρασκευή στο Ομάν. Αμερικανός αξιωματούχος επιβεβαίωσε αργά το βράδυ της Τετάρτης ότι το ραντεβού παραμένει ενεργό, ενώ λίγο νωρίτερα ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί είχε δηλώσει ότι η συνάντηση θα γίνει στη Μουσκάτ το πρωί της Παρασκευής.

Η εξέλιξη κλείνει προσωρινά έναν κύκλο αβεβαιότητας που είχε τροφοδοτηθεί από αντικρουόμενα μηνύματα, σκληρές διατυπώσεις και μια διαπραγμάτευση που, πριν καν ξεκινήσει επί της ουσίας, έφτασε στα όριά της εξαιτίας του πώς και πού θα γίνει. Το κρίσιμο, ωστόσο, είναι ότι τίποτα δεν αποκλείει ανατροπή μέχρι την τελευταία στιγμή: το υπόβαθρο παραμένει εύφλεκτο, οι «κόκκινες γραμμές» είναι δημόσιες και η ένταση στην περιοχή λειτουργεί ως μόνιμος επιταχυντής εξελίξεων.

Η σύγκρουση για τον τόπο και τη μορφή: από την Κωνσταντινούπολη στη Μουσκάτ

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, οι συνομιλίες είχαν αρχικά σχεδιαστεί να πραγματοποιηθούν στην Κωνσταντινούπολη, με μια πιο «πολυμερή» διάσταση, καθώς υπήρχε η ιδέα συμμετοχής και άλλων χωρών της Μέσης Ανατολής ως παρατηρητών. Όμως, η Τεχεράνη φέρεται να ζήτησε αλλαγή πλαισίου: μεταφορά στο Ομάν και διμερή μορφή, ώστε –όπως υποστηρίζει– να διασφαλιστεί ότι η ατζέντα θα παραμείνει μόνο στο πυρηνικό ζήτημα και δεν θα ανοίξει η συζήτηση για πυραυλικά προγράμματα και περιφερειακές δραστηριότητες.

Η αμερικανική πλευρά, από την άλλη, δείχνει να επιμένει ότι μια «πραγματική συμφωνία» δεν μπορεί να αγνοεί ζητήματα που η Ουάσινγκτον θεωρεί δομικά για την ασφάλεια της περιοχής. Το αποτέλεσμα ήταν ένα παρ’ ολίγον ναυάγιο, με πληροφορίες να κάνουν λόγο για σκληρό μήνυμα τύπου «ή αυτό ή τίποτα» και ανταπάντηση της Τεχεράνης που φέρεται να κινήθηκε στο ίδιο ύφος.

Το ότι τελικά η συνάντηση «κλείδωσε» στη Μουσκάτ καταγράφεται ως διπλωματική υποχώρηση ή προσαρμογή της αμερικανικής πλευράς στο ζήτημα του τόπου, χωρίς όμως να σημαίνει ότι υποχωρεί και στο ζήτημα της ατζέντας. Αυτή η διάκριση είναι κεντρική: το πού έγινε το ραντεβού μπορεί να «λύθηκε», αλλά το τι θα συζητηθεί παραμένει το πραγματικό πεδίο σύγκρουσης.

«Μόνο για τα πυρηνικά»: το ιρανικό αίτημα και η αμερικανική πίεση

Η Τεχεράνη επιδιώκει να περιορίσει τη συζήτηση αυστηρά στο πυρηνικό πρόγραμμα και, κατά προέκταση, στο πλέγμα κυρώσεων που τη βαραίνει. Η Ουάσινγκτον, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, θέλει να εντάξει στο τραπέζι και το πυραυλικό σκέλος, που παραμένει υψηλή προτεραιότητα τόσο για τις ΗΠΑ όσο και για χώρες της περιοχής που παρακολουθούν με ανησυχία τις εξελίξεις.

Αυτή η διαφορά προσέγγισης δεν είναι τεχνική· είναι πολιτική. Για το Ιράν, μια συζήτηση «μόνο για τα πυρηνικά» σημαίνει έλεγχο της ατζέντας, περιορισμό του κόστους παραχωρήσεων και αποφυγή εσωτερικής πολιτικής φθοράς. Για τις ΗΠΑ, μια στενή ατζέντα κινδυνεύει να καταλήξει σε μερική συμφωνία που αφήνει ανοιχτά κρίσιμα ζητήματα, άρα –στην αμερικανική οπτική– σε μια λύση με περιορισμένη διάρκεια και αποτελεσματικότητα.

Q: Should the Supreme Leader in Iran be worried right now?

Trump: He should be very worried.

Source: NBC News https://t.co/W39oaI6hm2 pic.twitter.com/5qjaWfKRe7

— Clash Report (@clashreport) February 4, 2026

Η προειδοποίηση Τραμπ προς Χαμενεΐ και το «καρότο-μαστίγιο» της Ουάσινγκτον

Ενώ οι τεχνικές λεπτομέρειες των συνομιλιών φαίνεται να επιλύονταν, ο Ντόναλντ Τραμπ επέλεξε να ανεβάσει το θερμόμετρο. Σε συνέντευξή του, προειδοποίησε ότι ο ανώτατος ηγέτης του Ιράν, Αλί Χαμενεΐ, «θα πρέπει να ανησυχεί πολύ». Η επιλογή φρασεολογίας εντάσσεται στη γνωστή τακτική πίεσης μέσω δημόσιου μηνύματος, ιδιαίτερα όταν το παρασκήνιο είναι εύθραυστο και οι διαπραγματεύσεις χρειάζονται τόσο «χώρο» όσο και φόβητρο.

Το μοτίβο είναι σαφές: από τη μία, επιβεβαίωση ότι η διπλωματική οδός παραμένει ανοιχτή. Από την άλλη, υπενθύμιση ότι η Ουάσινγκτον διατηρεί «άλλες επιλογές» στο τραπέζι. Και το γεγονός ότι οι προειδοποιήσεις εκφέρονται δημόσια, ενώ οι συνομιλίες υποτίθεται πως αποσκοπούν στην αποκλιμάκωση, δείχνει πόσο δύσκολο είναι να διαχωριστεί η διπλωματία από την αποτρεπτική επικοινωνία.

Ο ρόλος του Ομάν και οι «πιέσεις» από την περιοχή

Το Ομάν δεν είναι τυχαία επιλογή. Η Μουσκάτ έχει ιστορικά λειτουργήσει ως δίαυλος επικοινωνίας σε περιόδους έντασης, προσφέροντας ένα πλαίσιο που θεωρείται πιο ουδέτερο και πιο «ασφαλές» για συνομιλίες υψηλού ρίσκου. Δημοσιεύματα καταγράφουν ότι η επιστροφή στο σενάριο Ομάν ήρθε και μετά από παρεμβάσεις περιφερειακών παικτών, οι οποίοι δεν θέλουν να δουν ένα νέο γύρο κλιμάκωσης να μετατρέπεται σε ευρύτερη σύρραξη.

Το Reuters, από την πλευρά του, εντάσσει την εξέλιξη σε μια ευρύτερη περιφερειακή ανησυχία για αποσταθεροποίηση, με την Τουρκία να εμφανίζεται να επιδιώκει ρόλο αποκλιμάκωσης και να αναδεικνύεται η ένταση γύρω από τη «σκοπιά» των συνομιλιών και των θεμάτων που θα περιλάβουν.

Οι αποστολές και το παρασκήνιο: Γουίτκοφ, Κούσνερ και οι κινήσεις πριν από την Παρασκευή

Στο παρασκήνιο, το ενδιαφέρον εστιάζει και στις αμερικανικές αποστολές. Αναφορές καταγράφουν ότι ο ειδικός απεσταλμένος του Λευκού Οίκου Στιβ Γουίτκοφ και ο Τζάρεντ Κούσνερ αναμένεται να έχουν επαφές στην περιοχή, με στάσεις που συνδέονται με συντονισμό και ενημέρωση εταίρων για το ιρανικό ζήτημα. Αυτές οι κινήσεις υπογραμμίζουν ότι οι συνομιλίες δεν είναι ένα απλό διμερές ραντεβού, αλλά κομμάτι ενός ευρύτερου περιφερειακού παζλ στο οποίο εμπλέκονται σύμμαχοι, ανησυχίες και διαφορετικές ατζέντες.

Τι «κρίνεται» στη Μουσκάτ: από την ουσία έως το συμβολισμό

Η Παρασκευή στο Ομάν είναι κάτι παραπάνω από μια ημερομηνία. Είναι τεστ αξιοπιστίας και για τις δύο πλευρές. Για την Ουάσινγκτον, το στοίχημα είναι να δείξει ότι μπορεί να πιέζει και να διαπραγματεύεται ταυτόχρονα, χωρίς να εγκλωβίζεται σε ατέρμονες διαδικασίες που δεν παράγουν αποτέλεσμα. Για την Τεχεράνη, το στοίχημα είναι να περιορίσει το εύρος της συζήτησης, να κερδίσει χρόνο και –αν είναι εφικτό– να ανοίξει δρόμο για χαλάρωση κυρώσεων χωρίς να εμφανιστεί ότι υποχωρεί σε ζητήματα που θεωρεί «εθνική ασφάλεια».

Το γεγονός ότι χρειάστηκε ένα διήμερο μπρα ντε φερ για να συμφωνηθεί ακόμη και το πλαίσιο της συνάντησης δείχνει πόσο λεπτή είναι η γραμμή ανάμεσα σε διάλογο και ρήξη. Και γι’ αυτό, ακόμη κι αν η Ουάσινγκτον επιβεβαιώνει «τέλος στο θρίλερ», η πραγματικότητα επιμένει: η κρίση δεν τελειώνει με ένα ραντεβού. Απλώς μεταφέρεται σε μια αίθουσα στη Μουσκάτ, όπου η κάθε λέξη θα μετράει διπλά.

Πηγή: Pagenews.gr