Διορισμός Μάντελσον, παραίτηση ΜακΣουίνι και κρίση αξιοπιστίας για τον Στάρμερ

Σε σοβαρή πολιτική δοκιμασία εισέρχεται η κυβέρνηση του Βρετανού πρωθυπουργού Κιρ Στάρμερ, μετά την παραίτηση του επικεφαλής της πρωθυπουργικής διοίκησης στη Ντάουνινγκ Στριτ, Μόργκαν ΜακΣουίνι. Η αποχώρηση του στενότερου συνεργάτη του πρωθυπουργού συνδέεται άμεσα με τον διορισμό του Πίτερ Μάντελσον στη θέση του πρέσβη του Ηνωμένου Βασιλείου στην Ουάσινγκτον, μια επιλογή που επανέφερε στο προσκήνιο τις αμφιλεγόμενες επαφές του με τον Τζέφρι Έπσταϊν και προκάλεσε έντονες αντιδράσεις εντός και εκτός του Εργατικού Κόμματος.

Η εξέλιξη αυτή δεν συνιστά μια απλή εσωτερική διαφωνία, αλλά κρίση πολιτικής κρίσης και συμβολισμών, με δυνητικά μακροπρόθεσμο κόστος για την αξιοπιστία της κυβέρνησης.

Η παραίτηση που μετατράπηκε σε πολιτική καταγγελία

Σε γραπτή δήλωσή του, ο ΜακΣουίνι εξήγησε ότι, «μετά από προσεκτική σκέψη», αποφάσισε να αποχωρήσει, χαρακτηρίζοντας τον διορισμό Μάντελσον ως λανθασμένο και επιζήμιο. Τόνισε μάλιστα ότι η απόφαση αυτή «έβλαψε το κόμμα, τη χώρα και την εμπιστοσύνη των πολιτών στην πολιτική», διατύπωση που εκλαμβάνεται ως ευθεία αμφισβήτηση της πολιτικής κρίσης του ίδιου του πρωθυπουργού.

Η παραίτηση αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα καθώς προέρχεται από τον άνθρωπο που θεωρούνταν αρχιτέκτονας της στρατηγικής, της πειθαρχίας και της επικοινωνιακής γραμμής της κυβέρνησης Στάρμερ. Για πολλούς αναλυτές, πρόκειται για το πρώτο σοβαρό σημάδι ότι η εσωτερική συνοχή των Εργατικών δεν είναι δεδομένη, παρά την εκλογική τους επικράτηση.

Ο Πίτερ Μάντελσον και το βάρος του παρελθόντος

Ο Πίτερ Μάντελσον, εμβληματικό στέλεχος των «Νέων Εργατικών» και κορυφαίος υπουργός στις κυβερνήσεις Μπλερ και Μπράουν, διαθέτει αναμφίβολα διεθνή εμπειρία και δίκτυα επιρροής. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια έχει βρεθεί επανειλημμένα στο επίκεντρο κριτικής για τις κοινωνικές και πολιτικές επαφές του με τον Τζέφρι Έπσταϊν, τον Αμερικανό χρηματιστή που καταδικάστηκε για σεξουαλικά εγκλήματα και συνδέθηκε με ένα εκτεταμένο κύκλωμα κακοποίησης.

Παρότι δεν υπάρχουν νέες αποκαλύψεις εις βάρος του Μάντελσον, η επιλογή του σε μια τόσο προβεβλημένη και συμβολική διπλωματική θέση θεωρήθηκε από πολλούς ως πολιτικά αψυχολόγητη. Σε μια εποχή όπου η δημόσια συζήτηση κυριαρχείται από ζητήματα σεξουαλικής βίας, προστασίας των θυμάτων και ευθύνης των ελίτ, οι συμβολισμοί αποδεικνύονται εξίσου κρίσιμοι με τα τυπικά προσόντα.

Ρήγμα στο αφήγημα της «ηθικής ανανέωσης»

Η κυβέρνηση Στάρμερ έχει επενδύσει πολιτικά στο αφήγημα της ρήξης με τις πρακτικές του παρελθόντος και της αποκατάστασης της εμπιστοσύνης στους θεσμούς, μετά από χρόνια σκανδάλων και κρίσεων αξιοπιστίας στη βρετανική πολιτική σκηνή. Ωστόσο, ο διορισμός Μάντελσον —και κυρίως η αντίδραση που προκάλεσε— υπονομεύει αυτό το αφήγημα.

Η παραίτηση ΜακΣουίνι ενίσχυσε την εντύπωση ότι η Ντάουνινγκ Στριτ υποτίμησε το εύρος και την ένταση των αντιδράσεων, τόσο στο εσωτερικό του κόμματος όσο και στην κοινωνία. Παράλληλα, άνοιξε συζήτηση για το κατά πόσο οι κρίσιμες αποφάσεις στελέχωσης λαμβάνονται με γνώμονα την αξιοκρατία και τη δεοντολογία ή τις παλιές κομματικές ισορροπίες.

Διεθνής διάσταση και πολιτικό κόστος

Η υπόθεση αποκτά και διεθνή διάσταση, καθώς ο πρέσβης του Ηνωμένου Βασιλείου στην Ουάσινγκτον αποτελεί κομβικό παράγοντα στη διαχείριση των σχέσεων με τις ΗΠΑ. Η συζήτηση γύρω από το πρόσωπο του Μάντελσον δεν περιορίζεται πλέον στο εσωτερικό πολιτικό πεδίο, αλλά αγγίζει και την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό.

Για τον Κιρ Στάρμερ, το πολιτικό διακύβευμα είναι σαφές: να αποδείξει ότι η δέσμευσή του για διαφάνεια, ηθικούς κανόνες και πολιτική ανανέωση δεν αποτελεί επικοινωνιακό σύνθημα, αλλά εφαρμόζεται και στις πιο δύσκολες αποφάσεις εξουσίας.

Η παραίτηση ΜακΣουίνι λειτουργεί ως καμπανάκι: σε μια εποχή μηδενικής ανοχής στα σκάνδαλα εξουσίας, οι επιλογές προσώπων μπορούν να αποδειχθούν πιο καθοριστικές από τις ίδιες τις πολιτικές. Αν η κυβέρνηση Στάρμερ δεν προχωρήσει σε καθαρούς κανόνες και σαφή όρια, η κρίση αξιοπιστίας κινδυνεύει να βαθύνει.

Πληροφορίες από :