Αποτέλεσμα πάνω απ’ όλα: Ο Μπενίτεθ διάλεξε επιβίωση αντί ταυτότητας στον Παναθηναϊκό
Πηγή Φωτογραφίας: EUROKINISSI/Αποτέλεσμα πάνω απ’ όλα: Ο Μπενίτεθ διάλεξε επιβίωση αντί ταυτότητας στον Παναθηναϊκό
Η βασική επιλογή: πρώτα το σκορ, μετά η ομάδα
Αν κάτι φαίνεται να παγιώνεται στη σύντομη μέχρι τώρα παρουσία του Ράφα Μπενίτεθ στον Παναθηναϊκό, είναι η προτεραιοποίηση του αποτελέσματος έναντι της διαμόρφωσης μιας σταθερής αγωνιστικής ταυτότητας. Η διαδικασία που εξελίσσεται αυτή την περίοδο δεν αντιμετωπίζεται από τον Ισπανό ως πεδίο για να «χτιστεί» ένα σαφές μοντέλο παιχνιδιού που θα λειτουργήσει ως βάση και θα εξελιχθεί. Αντιθέτως, το game plan δείχνει να σχεδιάζεται με πρώτο κριτήριο τη μεγιστοποίηση των πιθανοτήτων για το εδώ και τώρα.
Με απλά λόγια, ο Παναθηναϊκός του Μπενίτεθ μοιάζει να παίζει για να περάσει τις στροφές της σεζόν χωρίς να σπάσει ο κινητήρας, όχι για να αλλάξει μηχανή και να αποκτήσει καινούργια «προσωπικότητα» μέσα στο γήπεδο. Αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκη λάθος ως επιλογή διαχείρισης, αλλά έχει κόστος: απουσία συνέχειας, περιορισμένη βελτίωση, και ένα ποδόσφαιρο που συχνά φαίνεται να προσαρμόζεται στον αντίπαλο αντί να επιβάλλεται.
Το Καραϊσκάκη ως «μάθημα» από τα προηγούμενα ντέρμπι
Πηγαίνοντας στο Καραϊσκάκη, ο Μπενίτεθ δεν αυτοσχεδίασε. Έδειξε ότι επεξεργάστηκε συμπεράσματα από τα προηγούμενα μεγάλα παιχνίδια απέναντι σε ΑΕΚ και ΠΑΟΚ. Εκεί είχε δει την ομάδα του να δυσκολεύεται να γίνει αποτελεσματική με επιθετικό πρέσινγκ, με την άμυνα ψηλά και την πρόθεση να «κλέψει» την μπάλα στο πάνω τρίτο. Είχε επίσης διαπιστώσει ότι όταν ο Παναθηναϊκός έπαιζε με πιο άμεσο τρόπο, σηκώνοντας την μπάλα στην ανάπτυξη, ένιωθε μικρότερη απειλή στις μεταβάσεις.
Και υπήρχε ακόμη ένα παρατηρητήριο: η εικόνα της ΑΕΚ που, κρατώντας την αμυντική της γραμμή κοντά στον τερματοφύλακα, δεν απειλήθηκε σοβαρά από τον Ολυμπιακό. Όλα αυτά «έδεσαν» σε μια επιλογή κυνική, αλλά υπολογισμένη: χαμηλά μέτρα, άρνηση ρίσκου, προστασία της περιοχής.
Το σχέδιο της μιας βραδιάς: χαμηλό μπλοκ, τρεις στόπερ, μεγάλες μπάλες
Έτσι προέκυψε το πλάνο: άμυνα χαμηλά, τρεις κεντρικοί αμυντικοί για να αντέξει στις σέντρες και στην πίεση, και μεταφορά της μπάλας στο αντίπαλο μισό με μεγάλες μπαλιές—χωρίς σταθερή ανάπτυξη με κοντινές πάσες, χωρίς κυκλοφορία υπό πίεση στο δικό του μισό, χωρίς την πρόθεση να ελέγξει τον ρυθμό με κατοχή.
Το πιο αποκαλυπτικό στοιχείο ήταν το ξεκίνημα. Μέχρι το 7ο λεπτό, τη στιγμή που ήρθε το γκολ, ο Παναθηναϊκός δεν είχε «χτίσει» επίθεση με την κλασική έννοια. Δεν έψαχνε να προχωρήσει με δομημένες συνεργασίες, αλλά αντιδρούσε στη δράση του Ολυμπιακού, και κάθε φορά που έπαιρνε την μπάλα την έστελνε άμεσα «απέναντι», σχεδόν σαν αντανακλαστικό επιβίωσης.
Και αυτό δεν ήταν μια φάση του παιχνιδιού. Ήταν η ίδια του η ταυτότητα εκείνο το βράδυ: μια ομάδα που επέλεξε να μην εκτεθεί, να μην ρισκάρει λάθη κοντά στην περιοχή της, να μην «δοκιμάσει» πράγματα που θα τη βοηθούσαν να εξελιχθεί ως σύνολο, αλλά να μείνει πιστή σε ένα μοντέλο χαμηλού ρίσκου.
Γιατί αυτό το πλάνο δεν «γράφει» μέλλον
Το παράδοξο είναι ότι ο τρόπος παιχνιδιού που παρουσίασε ο Παναθηναϊκός στο Καραϊσκάκη είναι από εκείνους που πιθανότατα δεν θα χρειαστεί ξανά στην κανονική περίοδο, αφού δεν υπάρχουν άλλα ντέρμπι μπροστά του. Άρα μιλάμε για ένα σχέδιο που δεν λειτουργεί ως εργαλείο εξέλιξης, παρά μόνο ως ειδική λύση για μια συγκεκριμένη περίσταση.
Θα μπορούσε να αποδειχθεί χρήσιμο μόνο σε ένα ενδεχόμενο: αν ο Παναθηναϊκός προσπεράσει τον Λεβαδειακό, μπει στην τετράδα και βρεθεί ξανά σε ντέρμπι στα playoffs. Αλλά ακόμη κι αυτό το υποθετικό «μετά» δεν μοιάζει να καθορίζει τις επιλογές του Μπενίτεθ σήμερα. Το μήνυμα που εκπέμπεται είναι καθαρό: η σεζόν πρέπει να ολοκληρωθεί χωρίς να τιναχτεί στον αέρα το κλίμα.
Η δήλωση που επιβεβαίωσε τη φιλοσοφία
Η συνέντευξη Τύπου μετά το παιχνίδι ήρθε να βάλει τη σφραγίδα. Ο Μπενίτεθ μίλησε με τρόπο που, πρακτικά, μεταφράζεται ως εξής: «Ξέρω ότι την επόμενη χρονιά θα είμαστε καλύτεροι, αλλά τώρα έχουμε πολλά παιχνίδια, και οι εντυπώσεις επηρεάζουν την ψυχολογία του συλλόγου». Εκεί κρύβεται ο πυρήνας της προσέγγισης: διαχείριση της παρούσας πίεσης, αγορά χρόνου για το μέλλον.
Για έναν προπονητή με αυτή τη νοοτροπία, το συγκεκριμένο παιχνίδι αφήνει πίσω του δύο πραγματικά χρήσιμα «κέρδη». Όχι αγωνιστικές αρχές. Όχι μηχανισμούς που θα επαναληφθούν. Αλλά δύο καθαρές, πρακτικές απολαβές.
Το πρώτο κέρδος: η ψυχολογία μιας νίκης στο Καραϊσκάκη
Το πρώτο είναι προφανές και ισχυρό: η ψυχολογική ανάταση που φέρνει μια νίκη στην έδρα του Ολυμπιακού. Αυτό δεν είναι απλώς τρεις βαθμοί ή μια σημείωση στο πρόγραμμα. Είναι ενέργεια για τους ποδοσφαιριστές, «οξυγόνο» για τον κόσμο, και μια αίσθηση ότι το σύνολο μπορεί να σταθεί σε υψηλή ένταση—even όταν δεν παίζει με κυριαρχικό ποδόσφαιρο.
Σε περιόδους που η ομάδα δεν έχει σταθερό αγωνιστικό πάτημα, η ψυχολογία γίνεται πολλές φορές το υποκατάστατο της τακτικής σταθερότητας. Δεν φτιάχνει αυτομάτως ποιότητα, αλλά χτίζει πίστη. Και ο Μπενίτεθ δείχνει ότι επενδύει σε αυτό.
Το δεύτερο κέρδος: η εικόνα του γκολ ως εργαλείο πειθούς
Το δεύτερο κέρδος είναι πιο «τεχνικό» ως αφήγημα: η φάση του γκολ. Μια εικόνα που μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως επιχείρημα προς τους παίκτες για να παίξουν με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, αλλά και με μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στις οδηγίες του προπονητή τους. Η φάση ξεκινά από ένα πλάγιο και έχει ένα χαρακτηριστικό που ξεχωρίζει: οι παίκτες του Παναθηναϊκού δρουν με περισσότερη ένταση και ταχύτητα, κερδίζοντας επαναλαμβανόμενα τις μικρές, κρίσιμες «μονομαχίες» που γεννούν το γκολ.
Είναι η στιγμή όπου το ένστικτο επιβίωσης γίνεται πράξη. Όχι μέσα από ποδοσφαιρική κυκλοφορία και αυτοματισμούς, αλλά μέσα από ρυθμό, αποφασιστικότητα, επιθετικότητα.
Η Τούμπα, το Κύπελλο και το ερώτημα της συνέχειας
Αυτή η εικόνα, αν μετατραπεί σε κίνητρο, μπορεί να κάνει τον Παναθηναϊκό πιο μαχητικό στην Τούμπα, απέναντι στον ΠΑΟΚ για το Κύπελλο Ελλάδας Betsson, αλλά και στα επόμενα βήματά του σε πρωτάθλημα και Europa League. Η λέξη-κλειδί εδώ είναι μία: μαχητικότητα. Όμως η μαχητικότητα από μόνη της δεν είναι σχέδιο. Είναι προϋπόθεση, όχι μηχανισμός.
Κι εδώ ακριβώς εμφανίζεται το κενό: όταν δεν υπάρχει ένα συνεκτικό αγωνιστικό πλάνο που να λειτουργεί ως βάση, η μαχητικότητα μπορεί να σε κρατήσει όρθιο, αλλά δεν σου εγγυάται αποτελεσματικότητα σε βάθος χρόνου. Μπορεί να περιορίσει τα «δράματα», να προστατεύσει το κλίμα, να δώσει χρόνο. Αλλά δεν χτίζει αυτομάτως μια ομάδα που θα πατάει σε κάτι σίγουρο.
Το πραγματικό στοίχημα: να μη μείνει η σεζόν «μεταβατική» και στο γήπεδο
Το συμπέρασμα είναι σκληρό αλλά καθαρό. Ο Μπενίτεθ μοιάζει να λειτουργεί με ορίζοντα την επόμενη χρονιά: μεταγραφές, προετοιμασία, δική του επιλογή υλικού, και μια προσπάθεια να εμφανιστεί τότε ένας Παναθηναϊκός με αγωνιστική ταυτότητα. Μέχρι να φτάσει εκεί, ο φετινός στόχος θυμίζει περισσότερο διαχείριση κρίσης παρά οικοδόμηση.
Το ερώτημα που μένει ανοιχτό είναι αν αυτή η στρατηγική θα αφήσει τον Παναθηναϊκό απλώς να «βγάλει τη χρονιά» ή αν, μέσα από τα αποτελέσματα, θα βρει τελικά και το ψυχικό υπόβαθρο για να αρχίσει να χτίζει νωρίτερα από όσο δείχνει σήμερα. Γιατί στο υψηλότερο επίπεδο, το αποτέλεσμα είναι σημαντικό—αλλά η ταυτότητα είναι εκείνη που σε κρατάει σταθερό όταν το αποτέλεσμα δεν έρχεται.
Πηγή: Pagenews.gr
Διαβάστε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο
Το σχόλιο σας