Ολυμπιακός – Ερυθρός Αστέρας: Βεζένκοβ-κλειδί, Γουόκαπ-«μαέστρος», Τζόουνς-τείχος
Πηγή Φωτογραφίας: EUROKINISSI/Ολυμπιακός – Ερυθρός Αστέρας: Βεζένκοβ-κλειδί, Γουόκαπ-«μαέστρος», Τζόουνς-τείχος
Ένα βράδυ που «στράβωσε», αλλά δεν χάθηκε
Ο Ολυμπιακός δεν πέρασε πάνω από τον Ερυθρό Αστέρα. Ζορίστηκε, έδειξε κενά διαστήματα, έχασε μάχες στη ρακέτα, ένιωσε πίεση από έναν αντίπαλο που παίζει με ένταση και σωματικότητα. Κι όμως, στο τέλος έμεινε όρθιος. Το 92-86 ήρθε όχι επειδή οι «ερυθρόλευκοι» ήταν αψεγάδιαστοι, αλλά επειδή είχαν το πιο πολύτιμο στοιχείο σε τέτοιου τύπου βραδιές: καθαρές αποφάσεις στα κρίσιμα, με πρωταγωνιστές που ξέρουν πότε να βγουν μπροστά. Η νίκη τους κράτησε στη 2η θέση και, κυρίως, επιβεβαίωσε ότι η ομάδα έχει τρόπο να διαχειρίζεται ματς που δεν κυλά ιδανικά.
Βεζένκοβ: η κλάση που κάνει τη «μισή στιγμή» αιωνιότητα
Σε ακόμη ένα παιχνίδι, ο Σάσα Βεζένκοβ λειτούργησε σαν το σταθερό σημείο αναφοράς όταν η επίθεση «έκοβε». Το τελικό του κοντέρ έγραψε 23 πόντους με 4/8 δίποντα, 3/6 τρίποντα, 6/9 βολές και 8 ριμπάουντ σε 32 λεπτά, όμως οι αριθμοί δεν περιγράφουν πλήρως το αποτύπωμά του. Αυτό που ξεχωρίζει στον Βεζένκοβ είναι ότι σκοράρει με πολλούς τρόπους χωρίς να «φωνάζει» ότι το κάνει. Δεν χρειάζεται να μονοπωλήσει την μπάλα για να γίνει καθοριστικός. Του αρκεί ένα κλάσμα δευτερολέπτου.
Το στοιχείο που «πλήγωσε» ιδιαίτερα τον Ερυθρό Αστέρα ήταν το παιχνίδι του στο Pick and Pop. Το σκριν, η έξοδος στο τρίποντο, η τοποθέτηση στις 45 μοίρες, το διάβασμα του δισταγμού της άμυνας, η εκτέλεση πριν προλάβει να κλείσει η βοήθεια. Κι ακόμη περισσότερο, η ικανότητά του να κάνει slip the screen: να δείχνει ότι έρχεται για επαφή, να «πουλά» το σκριν και την ίδια στιγμή να φεύγει γρήγορα στο κενό, μπερδεύοντας δύο αμυντικούς σε μία φάση. Εκεί γεννιέται το πραγματικό πλεονέκτημα: όχι στο σύστημα, αλλά στην ανάγνωση.
Το τρίποντο που «κλείδωσε» το ματς λίγο πριν το τέλος ήταν χαρακτηριστικό. Η δράση ξεκίνησε σαν ένα συνηθισμένο σκριν για τον Γουόκαπ, αλλά ο Βεζένκοβ δεν έμεινε στην προβλέψιμη εκδοχή. Αντί για επαφή, ξεγλίστρησε, βγήκε στο σουτ και εκτέλεσε υπό πίεση, με την άμυνα να φτάνει μισό βήμα αργότερα. Αυτό το μισό βήμα είναι η διαφορά ανάμεσα στο «καλό σουτ» και στο «μεγάλο σουτ». Και ο Βεζένκοβ έχει τον τρόπο να το δημιουργεί μόνος του.
Γουόκαπ: δέκα ασίστ που έγιναν 23 πόντοι «στην πράξη»
Υπήρχαν βράδια που ο Τόμας Γουόκαπ θα έψαχνε περισσότερο την προσωπική επιθετική του απειλή. Αυτό το ματς, όμως, του ζήτησε κάτι άλλο. Απέναντι σε έναν γκαρντ που δεν του ταιριάζει αγωνιστικά, τον Μίλερ-ΜακΙντάιρ, επέλεξε να γίνει ο ρυθμιστής και όχι ο σκόρερ. Τελείωσε με 5 πόντους, αλλά μοίρασε 10 ασίστ με μόλις 2 λάθη σε 31 λεπτά, κι αυτές οι ασίστ μεταφράστηκαν σε 23 πόντους για τον Ολυμπιακό. Δεν είναι μια απλή στατιστική υποσημείωση. Είναι ο τρόπος που μια ομάδα βρίσκει πόντους χωρίς να «σπάει» το παιχνίδι της.
Η δημιουργία του Γουόκαπ φαίνεται πολύ στο ανοιχτό γήπεδο, εκεί όπου το μάτι πρέπει να προλάβει πριν προλάβει η άμυνα. Πάσες που μοιάζουν «εύκολες» είναι συχνά οι πιο δύσκολες, γιατί πρέπει να γίνουν στο σωστό timing, με σωστή γωνία, με καθαρή απόφαση. Στο ξεκίνημα, βρήκε τον Μιλουτίνοβ σε φάση που έδινε εύκολο τελείωμα. Λίγο μετά, έδωσε τον ρυθμό σε συνεχόμενες μεταβάσεις, βρίσκοντας τον Γουόρντ. Και φυσικά, ήταν ο πασέρ στις φάσεις που έκριναν το παιχνίδι με αποδέκτη τον Βεζένκοβ. Ο Γουόκαπ δεν έβαλε πολλά, αλλά «έφτιαξε» πολλά. Και σε τέτοιες νίκες, αυτό ζυγίζει περισσότερο.
Ταϊρίκ Τζόουνς: ο «ήσυχος» παράγοντας που αλλάζει το γήπεδο
Σπανίως ένας παίκτης με 4 πόντους και 3 ριμπάουντ γίνεται πρωταγωνιστής ανάλυσης. Κι όμως, ο Ταϊρίκ Τζόουνς ήταν ακριβώς αυτό: ο παίκτης που εξηγεί γιατί κάποια ματς γυρίζουν με τρόπο που δεν φαίνεται μόνο στα highlights. Σε 21 λεπτά συμμετοχής, είχε +15 στο +/- — το καλύτερο της ομάδας. Αλλά ακόμη πιο εντυπωσιακό ήταν το αμυντικό του αποτύπωμα: με τον Τζόουνς στο παρκέ, ο Ολυμπιακός δεχόταν μόλις 0,66 πόντους ανά κατοχή, ένα νούμερο που μοιάζει σχεδόν εξωπραγματικό για τέτοιο επίπεδο αγώνα.
Η εξήγηση βρίσκεται στη φύση του ως αμυντικού: στη δύναμη, στη σωματικότητα, στην ικανότητα να κλείνει χώρους χωρίς να χάνει ισορροπία, στο πώς «σβήνει» δεύτερες προσπάθειες, στο πώς δυσκολεύει το τελείωμα ακόμη και όταν δεν κάνει μπλοκ. Η άμυνα δεν είναι μόνο η τάπα. Είναι και το σουτ που δεν επιχειρείται, η πάσα που καθυστερεί, το drive που σταματά, η κατοχή που χαλάει. Ο Τζόουνς έβαλε τη σφραγίδα του εκεί ακριβώς.
Οι «πλάγιοι» που έδωσαν λύσεις με διαφορετικούς τρόπους
Σε ένα ματς που ο Ολυμπιακός δεν είχε σταθερότητα σε όλες τις γραμμές, το πακέτο των παικτών στις θέσεις 2 και 3 έδωσε την απαραίτητη πολυφωνία. Ο Εβάν Φουρνιέ έβαλε 18, ο Τάιλερ Ντόρσεϊ 17, ο Τάισον Γουόρντ πρόσθεσε 7 και ο Σακίλ ΜακΚίσικ έδωσε 5 πόντους μαζί με 3 ασίστ που μετέφρασαν άλλους 8 πόντους. Το σημαντικό, όμως, δεν είναι μόνο το άθροισμα. Είναι το μοίρασμα ρόλων.
Οι Φουρνιέ και Ντόρσεϊ λειτούργησαν ως εκτελεστές, με διαφορετικό στυλ ο καθένας, δίνοντας ανάσες όταν η επίθεση «βαραίνει». Ο Γουόρντ έκανε αυτό που πρέπει σε τέτοιες βραδιές: χτύπησε στο ανοιχτό γήπεδο, εκεί που οι λεπτομέρειες του transition δίνουν φθηνούς αλλά πολύτιμους πόντους. Και ο ΜακΚίσικ, ειδικά στη δεύτερη περίοδο, πρόσφερε δημιουργία, τραβώντας δεύτερους αμυντικούς και απελευθερώνοντας χώρους για να βρει ο Φουρνιέ το παιχνίδι του. Όταν οι «πλάγιοι» λειτουργούν συμπληρωματικά, ο Ολυμπιακός γίνεται πιο δύσκολος στο διάβασμα.
Τα προβλήματα που φάνηκαν – και η αξία του αποτελέσματος
Η αλήθεια είναι ότι ο Ολυμπιακός δεν ενθουσίασε. Είχε στιγμές κακής αμυντικής συνέπειας, έχασε ριμπάουντ και επέτρεψε στον Ερυθρό Αστέρα να πάρει 15 επιθετικά, την ώρα που οι «ερυθρόλευκοι» μάζεψαν 22 αμυντικά. Αυτό είναι καμπανάκι, γιατί τα δεύτερα σουτ σπάνια συγχωρούνται σε ματς υψηλής έντασης. Επιπλέον, το matchup με τους Σέρβους έχει ιδιαιτερότητες: physical γκαρντ, αρκετοί ημίψηλοι που πάνε με λύσσα στο ριμπάουντ, και μια ειδική «ηλεκτρική» ατμόσφαιρα που πάντα ανεβάζει την ένταση.
Κι όμως, μέσα σε όλα αυτά, η ομάδα βρήκε τον τρόπο. Αυτό είναι το πραγματικό συμπέρασμα. Ο Ολυμπιακός βρίσκεται σε καλό σημείο γιατί παίρνει πράγματα από πολλούς, βρίσκει ρόλους, έχει σταθερές στο παιχνίδι του και περιμένει τις επιστροφές τραυματιών. Δεν είναι κάθε νίκη για να τη θυμάσαι ως παράσταση. Κάποιες νίκες είναι για να τις θυμάσαι ως βήμα. Αυτή ήταν μία από αυτές.
Πηγή: Pagenews.gr
Διαβάστε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο
Το σχόλιο σας