Η ήττα-σοκ του Παναθηναϊκού AKTOR από τον Κολοσσό Ρόδου άφησε ισχυρούς κραδασμούς στο «πράσινο» στρατόπεδο και, όπως συμβαίνει συχνά σε τέτοιες βραδιές, η πρώτη αντίδραση δεν περιορίστηκε στο παρκέ. Λίγη ώρα μετά το αποτέλεσμα, ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος προχώρησε σε νέα δημόσια τοποθέτηση μέσω video-story, απευθυνόμενος ευθέως προς EuroLeague και FIBA, ανοίγοντας συζήτηση για το πλαίσιο που διέπει τα συμβόλαια και, κυρίως, για το ποιος τελικά προστατεύεται όταν μια ομάδα μπαίνει σε τροχιά κρίσης.
Το μήνυμα του ιδιοκτήτη της ΚΑΕ ήταν ξεκάθαρο ως προς τη βάση του: αναγνώρισε χωρίς περιστροφές ότι τα συμβόλαια πρέπει να είναι εγγυημένα και ότι οι παίκτες χρειάζονται προστασία. Ωστόσο, έβαλε στο τραπέζι ένα ερώτημα που «ακουμπά» την καρδιά της σύγχρονης αθλητικής βιομηχανίας: τι γίνεται όταν η συμπεριφορά ή οι επιλογές μέσα σε ένα οργανισμό δημιουργούν προβλήματα που πληρώνει τελικά η ομάδα; Εκεί ακριβώς κλιμακώθηκε η παρέμβασή του, όταν αναρωτήθηκε αν θα έπρεπε οι διοργανώτριες αρχές να προσπαθούν να προστατεύουν και τους ιδιοκτήτες, σε περιπτώσεις όπου προπονητές και παίκτες, όπως είπε, δημιουργούν τέτοια ζητήματα.
«Σεβόμαστε κάθε εργαζόμενο»: το πλαίσιο που έθεσε ο ίδιος
Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος επιχείρησε να «κλειδώσει» εξαρχής την πρόθεσή του, αποφεύγοντας να παρουσιαστεί ως επίθεση απέναντι στους αθλητές. Τόνισε ότι κατανοεί απόλυτα πως τα συμβόλαια πρέπει να είναι εγγυημένα και ότι είναι σωστό να προστατεύονται οι παίκτες, υπενθυμίζοντας μάλιστα ότι ο ίδιος και η οικογένειά του έχουν αποδείξει διαχρονικά, σε κάθε είδους επιχειρηματική δραστηριότητα, πως σέβονται τους εργαζόμενους.
Η συγκεκριμένη εισαγωγή δεν ήταν τυπική. Ήταν μια προσπάθεια να διαχωρίσει τη θέση του από μια εύκολη ερμηνεία του τύπου «κόβουμε συμβόλαια» ή «αφήνουμε τους παίκτες εκτεθειμένους». Με λίγα λόγια, το επιχείρημά του παρουσιάστηκε ως ζήτημα ισορροπίας και όχι ως μονομερής αμφισβήτηση των δικαιωμάτων των αθλητών.
Το ερώτημα προς EuroLeague και FIBA και το «όριο» της ευθύνης
Το κομβικό σημείο της ανάρτησης ήρθε αμέσως μετά: «Δεν θα έπρεπε όμως η EuroLeague να προσπαθεί να προστατεύει και τους ιδιοκτήτες όταν οι προπονητές και οι παίκτες δημιουργούν τέτοια προβλήματα στην ομάδα ή σε οποιαδήποτε επιχείρηση;» Το ερώτημα, έτσι όπως τέθηκε, μεταφέρει τη συζήτηση από το αποτέλεσμα ενός αγώνα σε κάτι ευρύτερο: στο κατά πόσο το σημερινό μοντέλο της κορυφαίας ευρωπαϊκής διοργάνωσης αφήνει «κενά» ως προς τη δυνατότητα μιας ομάδας να αντιδράσει όταν θεωρεί ότι υπονομεύεται εσωτερικά ή αγωνιστικά.
Σε αυτό το πλαίσιο, το θέμα δεν είναι μόνο η τιμωρία ή η αλλαγή προσώπων, αλλά ο τρόπος με τον οποίο μια ΚΑΕ μπορεί να προστατεύσει τη λειτουργία της, όταν τα εργαλεία που διαθέτει είναι περιορισμένα από κανόνες εγγυημένων συμβολαίων και από ένα περιβάλλον όπου οι επιλογές έχουν υψηλό κόστος, τόσο οικονομικό όσο και αγωνιστικό. Το μήνυμα του Γιαννακόπουλου «δείχνει» προς ένα πιο σύνθετο δίλημμα: πώς εξισορροπείς τα δικαιώματα των παικτών με τη βιωσιμότητα και την εύρυθμη λειτουργία της ομάδας;
Γιατί αυτή η παρέμβαση έχει ειδικό βάρος μετά από ήττα-σοκ
Όταν μια ομάδα όπως ο Παναθηναϊκός AKTOR γνωρίζει μια ήττα που χαρακτηρίζεται «σοκ», το δημόσιο κλίμα αλλάζει αμέσως. Οι απαιτήσεις ανεβαίνουν, οι εξηγήσεις ζητούνται σε πιο αυστηρό τόνο και κάθε κίνηση της διοίκησης αποκτά πολλαπλή ανάγνωση. Σε τέτοιες στιγμές, μια τοποθέτηση του ιδιοκτήτη δεν λειτουργεί μόνο ως εκτόνωση. Λειτουργεί και ως σήμα προς το εσωτερικό της ομάδας, προς τους φιλάθλους, αλλά και προς το ευρύτερο οικοσύστημα του ευρωπαϊκού μπάσκετ ότι «κάτι δεν πάει όπως πρέπει».
Το γεγονός ότι ο Γιαννακόπουλος επέλεξε να απευθυνθεί ονομαστικά σε EuroLeague και FIBA, δείχνει πως επιδιώκει να μετατοπίσει τη συζήτηση από το επίπεδο της καθημερινής κριτικής σε επίπεδο θεσμικού πλαισίου. Και αυτή είναι μια διαφοροποίηση που κάνει την ανάρτηση να ξεχωρίζει: δεν μιλά μόνο για το «τι έγινε» σε ένα ματς, αλλά για το «τι επιτρέπεται να γίνει» όταν μια ομάδα θεωρεί ότι έχει πρόβλημα.
Η επόμενη μέρα και η ένταση που ανεβαίνει
Το timing της παρέμβασης υπογραμμίζει ότι στον Παναθηναϊκό AKTOR η επόμενη μέρα μετά τη Ρόδο δεν θα κυλήσει ήρεμα. Η δημόσια διατύπωση του ερωτήματος περί προστασίας ιδιοκτητών, ειδικά όταν μπαίνουν στο κάδρο προπονητές και παίκτες, λειτουργεί σαν προαναγγελία ότι η διοίκηση αναζητά «κανόνες» και όχι απλώς «δικαιολογίες». Παράλληλα, είναι ένα μήνυμα που αγγίζει ένα πάγιο θέμα στο ευρωπαϊκό μπάσκετ: ποιος σηκώνει το κόστος των αποτυχιών και ποιος προστατεύεται από τη δομή του συστήματος.
Η ανάρτηση του Δημήτρη Γιαννακόπουλου, με τη διατύπωση που επέλεξε, δεν κλείνει τη συζήτηση. Την ανοίγει. Και τη μεταφέρει από την ένταση μιας ήττας σε ένα μεγαλύτερο ερώτημα για τη λειτουργία της λίγκας, τη σχέση ομάδων-εργαζομένων και το πού τελικά πρέπει να μπαίνει η γραμμή ανάμεσα σε προστασία και ευθύνη.
Πηγή: Pagenews.gr