Μόναχο: Χαμόγελα, χειροκροτήματα και το ίδιο σκληρό μήνυμα από την Ουάσιγκτον

Η εικόνα στην Διάσκεψη του Μονάχου έμοιαζε σχεδόν ανατρεπτική σε σχέση με πέρυσι. Εκεί όπου ο Βανς είχε παγώσει την αίθουσα με μια συγκρουσιακή, ιδεολογικά αιχμηρή ομιλία απέναντι στη «φιλελεύθερη ορθοδοξία» της Ευρώπης, φέτος ο Ρούμπιο επέλεξε τη γλώσσα της στοργής, των ιστορικών αναφορών και της πολιτισμικής εγγύτητας.

Το χειροκρότημα ήταν θερμό. Τα χαμόγελα εμφανή. Ακόμη και τα αστεία του επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας βρήκαν ανταπόκριση σε ένα ακροατήριο που πέρυσι είχε αντιδράσει με παγωμένη σιωπή.

Κι όμως, πίσω από τον ήπιο τόνο, το στρατηγικό μήνυμα παρέμεινε αμετάβλητο.

Η ρητορική της συμφιλίωσης

Ο Ρούμπιο φρόντισε να οικοδομήσει γέφυρες. Μίλησε για «κοινή μοίρα», για πνευματικούς και πολιτισμικούς δεσμούς, για μια Ευρώπη που «γέννησε τον πολιτισμό μας». Επικαλέστηκε τον Μότσαρτ, τον Δάντη, τον Σαίξπηρ, ακόμη και τους Beatles, υφαίνοντας ένα αφήγημα διατλαντικής ενότητας.

«Το σπίτι μας μπορεί να βρίσκεται στο Δυτικό Ημισφαίριο, αλλά θα είμαστε πάντα παιδί της Ευρώπης», τόνισε — μια φράση που προκάλεσε παρατεταμένο χειροκρότημα.

Η διαφορά ύφους με την περυσινή εμφάνιση του Βανς ήταν εντυπωσιακή. Τότε, ο αντιπρόεδρος είχε μιλήσει με σχεδόν πολεμικούς όρους για την ανάγκη ιδεολογικής επαναθεμελίωσης της Δύσης. Φέτος, ο Ρούμπιο παρουσίασε την ίδια πολιτική κατεύθυνση ως πράξη ενίσχυσης — όχι ρήξης — της συμμαχίας.

Το ίδιο δόγμα, διαφορετική συσκευασία

Παρά τον συμφιλιωτικό τόνο, ο πυρήνας της αμερικανικής θέσης δεν μετακινήθηκε:

• Η Ευρώπη πρέπει να αναλάβει μεγαλύτερο βάρος για την άμυνά της.
• Η Ουάσιγκτον θα συνεχίσει να επιδιώκει τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία, αλλά χωρίς εγγυήσεις για τις ρωσικές προθέσεις.
• Το διεθνές status quo αμφισβητείται και επαναξιολογείται.

Ο Ρούμπιο υπογράμμισε ότι οι ΗΠΑ επιθυμούν «συμμάχους που να μπορούν να αμυνθούν», στέλνοντας σαφές μήνυμα για αυξημένες αμυντικές δαπάνες και στρατηγική αυτονομία της Ευρώπης — όχι ως πράξη αποστασιοποίησης, αλλά ως προϋπόθεση ισχυρής συλλογικής αποτροπής.

Η ευρωπαϊκή ανακούφιση και οι επιφυλάξεις

Η παρουσία της Nancy Pelosi στο Μόναχο έδωσε και μια εσωτερική αμερικανική διάσταση στη συζήτηση. Η ίδια σημείωσε ότι η φετινή ομιλία ήταν «πολύ καλύτερη» από την περυσινή, αν και διέκρινε έναν τόνο «συγκαταβατικό» απέναντι στους Ευρωπαίους.

Πίσω από τα χειροκροτήματα, ωστόσο, παραμένει η στρατηγική ανησυχία: η Ουάσιγκτον επιδιώκει ανακατανομή ευθυνών και επαναπροσδιορισμό ισορροπιών, με την Ευρώπη να καλείται να ωριμάσει γεωπολιτικά ταχύτερα απ’ όσο ίσως επιθυμεί.

Η διπλωματία των τόνων

Η φετινή Διάσκεψη στο Μόναχο δεν κατέγραψε μετατόπιση στρατηγικής, αλλά μετατόπιση ύφους. Από τον ιδεολογικό αιφνιδιασμό του Βανς στον πολιτισμικό κατευνασμό του Ρούμπιο, η κυβέρνηση Τραμπ επιλέγει διαφορετικά εργαλεία για τον ίδιο στόχο: μια νέα αρχιτεκτονική ισχύος στη Δύση.

Το μήνυμα είναι σαφές — ακόμη κι όταν εκφέρεται με χαμόγελο.

Πηγή: pagenews.gr