Στην ελληνική πολιτική σκηνή υπάρχουν δύο κατηγορίες υπουργών: εκείνοι που διαχειρίζονται και εκείνοι που αναμετρώνται. Ο Άδωνις Γεωργιάδης ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.
Το πρόσφατο άρθρο του Χρήστος Χωμενίδης δεν ήταν μια συνηθισμένη επίθεση. Ήταν μια ψυχογραφία. Μια απόπειρα να αποδομηθεί ο ρυθμός, η ένταση, η εμμονή. Όμως, πίσω από την περιγραφή της «υπερκινητικότητας» κρύβεται μια πολιτική αλήθεια: ο Άδωνις δεν αντέχει την αδράνεια.
Και αυτό – σε μια χώρα που επί δεκαετίες ταλαιπωρήθηκε από αναβλητικότητα – δεν είναι ελάττωμα. Είναι πολιτικό όπλο.
Ο «doer» που δεν κρύβεται
Στην πολιτική, το μεγαλύτερο ρίσκο είναι η υπογραφή. Πολλοί τη φοβούνται. Εκείνος τη διεκδικεί.
Ως υπουργός, ο Γεωργιάδης δεν υιοθέτησε ποτέ το δόγμα της σιωπής. Δεν κρύφτηκε πίσω από γενικόλογες ανακοινώσεις, ούτε πίσω από υπηρεσιακούς παράγοντες. Επέλεξε την υπερέκθεση. Και η υπερέκθεση έχει κόστος.
Αλλά έχει και αποτέλεσμα.
Σε μια περίοδο όπου το ΕΣΥ βρίσκεται υπό πίεση, αντί να αποφύγει τη σύγκρουση με τους συνδικαλιστές, μπήκε στην αρένα. Η αντιπαράθεση με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου ή οι διαξιφισμοί με εκπροσώπους εργαζομένων δεν είναι τυχαία επεισόδια. Είναι πολιτική στρατηγική: κανένα ζήτημα χωρίς πολιτική απάντηση.
Το «κόκκινο πανί» που συσπειρώνει
Στα πολιτικά γραφεία λέγεται πως ο Άδωνις λειτουργεί ως «αμορτισέρ» για την κυβέρνηση. Απορροφά την ένταση. Συσπειρώνει τη βάση. Μετατρέπει την κριτική σε πεδίο μάχης όπου αισθάνεται άνετα.
Δεν είναι τυχαίο ότι κάθε φορά που η αντιπολίτευση επιχειρεί ιδεολογική αναγωγή – από τη χούντα μέχρι τον εμφύλιο – εκείνος όχι μόνο δεν αμύνεται, αλλά αντεπιτίθεται. Το αφήγημα του «ακροδεξιού φαντάσματος» δεν τον αποδυναμώνει· τον ενισχύει στο ακροατήριο που επιζητά πολιτικούς με καθαρό στίγμα.
Και εδώ βρίσκεται η ουσία:
Ο Άδωνις δεν φοβάται να είναι αντιδημοφιλής σε μερίδα του κοινού, αρκεί να είναι συνεπής στο δικό του αφήγημα.
Η αντοχή ως πολιτική ταυτότητα
Το άρθρο του Χωμενίδη τον περιγράφει σχεδόν ως άνθρωπο που «τρέχει για να μη μείνει μόνος». Μπορεί. Αλλά στην πολιτική, η αντοχή είναι κεφάλαιο.
Πέντε ώρες ύπνος. Διαρκείς εμφανίσεις. Σύγκρουση χωρίς φίλτρο.
Για κάποιους αυτό είναι υπερβολή. Για άλλους, είναι αποφασιστικότητα.
Σε μια εποχή όπου πολλοί πολιτικοί επενδύουν στη «χαμηλή ένταση», ο Γεωργιάδης επενδύει στην ένταση. Και η ένταση παράγει πολιτικό αποτύπωμα.
Ο υπουργός που ζει μέσα στη σύγκρουση
Οι εχθροί; Πάντα υπήρχαν. Από τα τηλεοπτικά πάνελ μέχρι τα νοσοκομεία. Αλλά ο ίδιος μοιάζει να τρέφεται πολιτικά από την αντιπαράθεση.
Η διαφορά είναι ότι πίσω από τη ρητορική, υπάρχει διαχειριστική δράση. Μεταρρυθμίσεις, παρεμβάσεις, επιτάχυνση διαδικασιών. Μπορεί να διαφωνεί κανείς με τις επιλογές του – αλλά δύσκολα μπορεί να τον κατηγορήσει για ακινησία.
Ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν είναι πολιτικός ουδετερότητας. Είναι πολιτικός έντασης. Δεν είναι τεχνοκράτης σιωπής. Είναι ρήτορας δράσης.
Και ίσως γι’ αυτό παραμένει κεντρικός παίκτης. Γιατί στην ελληνική πολιτική, όσοι αντέχουν τη φωτιά, μένουν στο παιχνίδι.
Και ο Άδωνις δεν έμαθε ποτέ να φεύγει από τη μάχη.
Πηγή: pagenews.gr