Άδωνις Γεωργιάδης: Στόχος χυδαίας επίθεσης – Μέχρι και στη μνήμη της μητέρας του!

Όταν η πολιτική αντιπαράθεση κατρακυλά στον βούρκο και οι «ανώνυμοι» παριστάνουν τους τιμητές

Η πολιτική σύγκρουση έχει όρια. Και όταν αυτά παραβιάζονται, η κοινωνία οφείλει να πάρει θέση. Ο Άδωνις Γεωργιάδης βρέθηκε τις τελευταίες ημέρες στο στόχαστρο μιας συντονισμένης και λυσσαλέας επίθεσης, που ξεπερνά κάθε έννοια πολιτικής κριτικής. Δεν μιλάμε για διαφωνία. Μιλάμε για δολοφονία χαρακτήρα.

Ο ίδιος, σε δημόσια τοποθέτησή του στο X, κατήγγειλε ότι από την περασμένη Πέμπτη, μετά την αντιπαράθεσή του με ομάδες που ο ίδιος χαρακτηρίζει «τραμπούκους», δέχεται μια άνευ προηγουμένου εκστρατεία σπίλωσης. Και όχι μόνο αυτό. Η χυδαιότητα έφτασε στο σημείο να εμπλέξουν τη μητέρα του, που έχει φύγει από τη ζωή εδώ και 33 χρόνια.

Εδώ δεν μιλάμε για πολιτική. Μιλάμε για ηθική κατάπτωση.

Η γραμμή της στοχοποίησης

Το μοτίβο είναι γνώριμο:

Όταν δεν μπορούν να σε αντιμετωπίσουν πολιτικά, σε χτυπούν προσωπικά. Όταν δεν μπορούν να σε λυγίσουν δημόσια, επιχειρούν να σε διαλύσουν ηθικά.

Η υπόθεση δεν αφορά απλώς τον Άδωνι Γεωργιάδη. Αφορά το επίπεδο του δημόσιου διαλόγου. Η προσπάθεια σύνδεσης μιας οικογενειακής φωτογραφίας και η διαστρέβλωση προσωπικών στιγμών, προκειμένου να δημιουργηθεί ένα αφήγημα μίσους, αποκαλύπτει έναν μηχανισμό που δεν ενδιαφέρεται για την αλήθεια – αλλά για τον διασυρμό.

Και εδώ έρχεται ο ρόλος του λεγόμενου «Θανάση», που πίσω από ένα πληκτρολόγιο και έναν λογαριασμό, επιχειρεί να εμφανιστεί ως ηθικός εισαγγελέας.

Η ανωνυμία δεν είναι θάρρος. Είναι ασπίδα δειλίας.

Το να επιτίθεσαι σε έναν πολιτικό είναι δικαίωμα. Το να σέρνεις στη λάσπη μια νεκρή μητέρα είναι αθλιότητα.

Η πολιτική ουσία πίσω από τη λάσπη

Δεν είναι τυχαίο ότι η επίθεση κλιμακώνεται τη στιγμή που ο Άδωνις Γεωργιάδης επιλέγει να συγκρουστεί ανοιχτά. Η ρητορική του είναι αιχμηρή, η παρουσία του έντονη, και η πολιτική του στάση ξεκάθαρη. Αυτό ενοχλεί.

Και όταν ενοχλείς, στοχοποιείσαι.

Η παραπολιτική διάσταση της υπόθεσης δείχνει κάτι ακόμη: υπάρχει οργανωμένη διάθεση να κατασκευαστεί ένα κλίμα ηθικής αποδόμησης. Να δημιουργηθεί η εντύπωση «κάτι ύποπτου». Να ριχτεί η σκιά. Διότι στη σύγχρονη εποχή, η σκιά αρκεί.

Όμως η κοινωνία αντιλαμβάνεται τη διαφορά ανάμεσα στην πολιτική αντιπαράθεση και στην προσωπική βαρβαρότητα.

Όλα έχουν όριο

Ο ίδιος ο Άδωνις Γεωργιάδης έθεσε το ζήτημα ξεκάθαρα: «Όλα έχουν επιτέλους ένα όριο».

Και πράγματι έχουν.

Η πολιτική μπορεί να είναι σκληρή. Η αντιπαράθεση μπορεί να είναι αμείλικτη. Αλλά η εργαλειοποίηση της μνήμης μιας μητέρας είναι γραμμή που δεν περνιέται.

Η κοινωνία δεν χρειάζεται περισσότερο μίσος. Χρειάζεται καθαρές κουβέντες, πολιτικά επιχειρήματα και ευθύνη.

Όσοι νομίζουν ότι η λάσπη είναι πολιτική στρατηγική, ας γνωρίζουν κάτι: Η λάσπη λερώνει πρώτα αυτόν που την πετά.

Από την περασμένη Πέμπτη και μετά, ακριβώς διότι αντιστάθηκα στους τραμπούκους και δεν το έβαλα στα πόδια, δέχομαι μία απίστευτη προσπάθεια δολοφονίας του χαρακτήρα μου από όλο τον εσμό της Άκρας Αριστεράς! Και άσκησαν βία επάνω μου και θέλουν και να μου ζητήσουν και τα ρέστα.… https://t.co/HaHHwjHy6u

— Άδωνις Γεωργιάδης (@AdonisGeorgiadi) February 25, 2026

Πηγή: pagenews.gr