Η πολιτική σύγκρουση έχει όρια. Και όταν αυτά παραβιάζονται, η κοινωνία οφείλει να πάρει θέση. Ο Άδωνις Γεωργιάδης βρέθηκε τις τελευταίες ημέρες στο στόχαστρο μιας συντονισμένης και λυσσαλέας επίθεσης, που ξεπερνά κάθε έννοια πολιτικής κριτικής. Δεν μιλάμε για διαφωνία. Μιλάμε για δολοφονία χαρακτήρα.
Ο ίδιος, σε δημόσια τοποθέτησή του στο X, κατήγγειλε ότι από την περασμένη Πέμπτη, μετά την αντιπαράθεσή του με ομάδες που ο ίδιος χαρακτηρίζει «τραμπούκους», δέχεται μια άνευ προηγουμένου εκστρατεία σπίλωσης. Και όχι μόνο αυτό. Η χυδαιότητα έφτασε στο σημείο να εμπλέξουν τη μητέρα του, που έχει φύγει από τη ζωή εδώ και 33 χρόνια.
Εδώ δεν μιλάμε για πολιτική. Μιλάμε για ηθική κατάπτωση.
Η γραμμή της στοχοποίησης
Το μοτίβο είναι γνώριμο:
Όταν δεν μπορούν να σε αντιμετωπίσουν πολιτικά, σε χτυπούν προσωπικά. Όταν δεν μπορούν να σε λυγίσουν δημόσια, επιχειρούν να σε διαλύσουν ηθικά.
Η υπόθεση δεν αφορά απλώς τον Άδωνι Γεωργιάδη. Αφορά το επίπεδο του δημόσιου διαλόγου. Η προσπάθεια σύνδεσης μιας οικογενειακής φωτογραφίας και η διαστρέβλωση προσωπικών στιγμών, προκειμένου να δημιουργηθεί ένα αφήγημα μίσους, αποκαλύπτει έναν μηχανισμό που δεν ενδιαφέρεται για την αλήθεια – αλλά για τον διασυρμό.
Και εδώ έρχεται ο ρόλος του λεγόμενου «Θανάση», που πίσω από ένα πληκτρολόγιο και έναν λογαριασμό, επιχειρεί να εμφανιστεί ως ηθικός εισαγγελέας.
Η ανωνυμία δεν είναι θάρρος. Είναι ασπίδα δειλίας.
Το να επιτίθεσαι σε έναν πολιτικό είναι δικαίωμα. Το να σέρνεις στη λάσπη μια νεκρή μητέρα είναι αθλιότητα.
Η πολιτική ουσία πίσω από τη λάσπη
Δεν είναι τυχαίο ότι η επίθεση κλιμακώνεται τη στιγμή που ο Άδωνις Γεωργιάδης επιλέγει να συγκρουστεί ανοιχτά. Η ρητορική του είναι αιχμηρή, η παρουσία του έντονη, και η πολιτική του στάση ξεκάθαρη. Αυτό ενοχλεί.
Και όταν ενοχλείς, στοχοποιείσαι.
Η παραπολιτική διάσταση της υπόθεσης δείχνει κάτι ακόμη: υπάρχει οργανωμένη διάθεση να κατασκευαστεί ένα κλίμα ηθικής αποδόμησης. Να δημιουργηθεί η εντύπωση «κάτι ύποπτου». Να ριχτεί η σκιά. Διότι στη σύγχρονη εποχή, η σκιά αρκεί.
Όμως η κοινωνία αντιλαμβάνεται τη διαφορά ανάμεσα στην πολιτική αντιπαράθεση και στην προσωπική βαρβαρότητα.
Όλα έχουν όριο
Ο ίδιος ο Άδωνις Γεωργιάδης έθεσε το ζήτημα ξεκάθαρα: «Όλα έχουν επιτέλους ένα όριο».
Και πράγματι έχουν.
Η πολιτική μπορεί να είναι σκληρή. Η αντιπαράθεση μπορεί να είναι αμείλικτη. Αλλά η εργαλειοποίηση της μνήμης μιας μητέρας είναι γραμμή που δεν περνιέται.
Η κοινωνία δεν χρειάζεται περισσότερο μίσος. Χρειάζεται καθαρές κουβέντες, πολιτικά επιχειρήματα και ευθύνη.
Όσοι νομίζουν ότι η λάσπη είναι πολιτική στρατηγική, ας γνωρίζουν κάτι:
Η λάσπη λερώνει πρώτα αυτόν που την πετά.
Πηγή: pagenews.gr