Ο Μυτιληναίος χτυπά καμπανάκι στις Βρυξέλλες: Χωρίς IAA δεν υπάρχει ευρωπαϊκή αυτονομία

Ο επικεφαλής της European Metals ζητά άμεση ψήφιση του Industrial Accelerator Act και κανόνες “made in Europe” για τη βιομηχανία

Σε μια περίοδο που η Ευρωπαϊκή Ένωση αναζητά απαντήσεις για τη λεγόμενη στρατηγική αυτονομία, ο Ευάγγελος Μυτιληναίος παρεμβαίνει με σαφές μήνυμα προς τις Βρυξέλλες: χωρίς ισχυρή βιομηχανική βάση, η αυτονομία είναι σύνθημα χωρίς περιεχόμενο.

Η νέα μετάθεση της δημοσίευσης του Industrial Accelerator Act (IAA) για τις 4 Μαρτίου 2026 προκάλεσε την έντονη αντίδραση του επικεφαλής της European Metals, ο οποίος προειδοποιεί ότι «δεν μπορεί να υπάρξει περαιτέρω καθυστέρηση».

Το διακύβευμα: παραγωγή ή εξάρτηση;

Ο Μυτιληναίος θέτει το ζήτημα στην ουσία του:

Αν η Ευρώπη δεν παράγει μέταλλα, δεν μπορεί να μιλά για άμυνα, ενεργειακή μετάβαση και τεχνολογική κυριαρχία.

Οι ενεργοβόρες βιομηχανίες και τα μη σιδηρούχα μέταλλα αποτελούν, όπως τονίζει, υπόβαθρο της ευρωπαϊκής οικονομίας — από τις υποδομές και την αμυντική βιομηχανία μέχρι την ηλεκτροκίνηση και τα δίκτυα ενέργειας.

Η αποβιομηχάνιση, σε συνδυασμό με το υψηλό ενεργειακό κόστος και το κανονιστικό βάρος, δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο: επενδύσεις μεταφέρονται εκτός ΕΕ, η παραγωγή μειώνεται και η εξάρτηση από τρίτες χώρες αυξάνεται.

«Made in Europe»: πολιτική διακήρυξη ή εργαλείο ισχύος;

Στο επίκεντρο της παρέμβασης βρίσκεται η ανάγκη ο IAA να κατοχυρώσει σαφείς κανόνες «made in Europe» για τη δημόσια χρηματοδότηση.

Η πρόταση είναι απλή αλλά πολιτικά φορτισμένη:

• Η ευρωπαϊκή δημόσια στήριξη να δίνει προτεραιότητα σε παραγωγική δυναμικότητα εντός ΕΕ.
• Τα ευρωπαϊκά μέταλλα να ενταχθούν ρητά στους στρατηγικούς τομείς.
• Η βιομηχανική πολιτική να λειτουργεί ως εργαλείο οικονομικής ασφάλειας και όχι ως παθητική ρύθμιση αγοράς.

Ο Μυτιληναίος απορρίπτει τον χαρακτηρισμό «προστατευτισμός», επισημαίνοντας ότι μεγάλες οικονομίες όπως οι ΗΠΑ και η Κίνα ήδη εφαρμόζουν ενεργητικές πολιτικές στήριξης της εγχώριας παραγωγής.

Τα εμπόδια: ενέργεια, εμπόριο, άνθρακας

Σύμφωνα με τη βιομηχανική πλευρά, τα βασικά εμπόδια παραμένουν:

• Διαρθρωτικά υψηλότερο ενεργειακό κόστος στην ΕΕ
• Αυξανόμενες εμπορικές πιέσεις
• Κόστος άνθρακα και κανονιστική επιβάρυνση

Η καθυστέρηση του IAA, σε αυτό το περιβάλλον, στέλνει —κατά την ίδια οπτική— «λανθασμένο μήνυμα» προς τις αγορές και τους επενδυτές.

Ποιος ορίζει την ευρωπαϊκή γραμμή;

Η παρέμβαση Μυτιληναίου δεν είναι απλώς τεχνοκρατική.

Σε ένα ευρωπαϊκό τοπίο όπου η βιομηχανική πολιτική βρίσκεται στο επίκεντρο αντιπαραθέσεων μεταξύ Βορρά και Νότου, αλλά και μεταξύ κρατών-μελών με ισχυρή ή ασθενή παραγωγική βάση, η πίεση για τον IAA αποκτά πολιτικό βάρος.

Στις Βρυξέλλες γνωρίζουν ότι ο τρόπος που θα διατυπωθεί ο νόμος θα κρίνει:

• αν η ΕΕ θα επιδοτεί τη μετάβαση με εισαγόμενα υλικά,
• ή αν θα δημιουργήσει νέο επενδυτικό κύμα εντός της Ένωσης.

Το πραγματικό τεστ δεν είναι η ρητορική περί αυτονομίας, αλλά αν οι κανόνες “made in Europe” θα γίνουν δεσμευτικοί μηχανισμοί επενδύσεων.

Και σε αυτό το σημείο, ο Μυτιληναίος τοποθετείται καθαρά:

Στρατηγική αυτονομία χωρίς βιομηχανική παραγωγή δεν υφίσταται.

Η μάχη για τον IAA, λοιπόν, δεν αφορά μόνο ένα νομοθέτημα. Αφορά το αν η Ευρώπη θα παραμείνει βιομηχανική δύναμη ή θα περιοριστεί σε ρόλο ρυθμιστή μιας παραγωγής που γίνεται αλλού.

Πηγή: pagenews.gr