Ζαχάροβα κατά ΕΕ: «Μόνο ένας “τρελός” θα πρότεινε μόνιμο μπλόκο στο ρωσικό πετρέλαιο»

Σε νέα, υψηλής έντασης, φραστική επίθεση κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης προχώρησε η εκπρόσωπος του ρωσικού ΥΠΕΞ, Μαρία Ζαχάροβα, χαρακτηρίζοντας ως επιλογή που θα πρότεινε μόνο ένας «τρελός» την προοπτική μιας μόνιμης απαγόρευσης των εισαγωγών ρωσικού πετρελαίου. Η δήλωση έρχεται τη στιγμή που, σύμφωνα με πληροφορίες και έγγραφο που επικαλείται το Reuters, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναμένεται να υποβάλει στις 15 Απριλίου 2026 νομοθετική πρόταση με στόχο να ενσωματωθεί σε δεσμευτικό νομικό πλαίσιο η καθολική απαγόρευση εισαγωγών ρωσικού πετρελαίου, ώστε να παραμείνει σε ισχύ ακόμη κι αν στο μέλλον αρθούν οι κυρώσεις μετά από ενδεχόμενο τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Η εξέλιξη δεν αφορά απλώς ένα ακόμη επεισόδιο στη σύγκρουση ΕΕ–Ρωσίας. Αφορά το πώς η Ευρώπη επιχειρεί να μετατρέψει ένα μέτρο που μέχρι σήμερα λειτουργεί στο πλαίσιο των κυρώσεων, σε μια μακροχρόνια στρατηγική αποκοπής από τον ρωσικό ενεργειακό εφοδιασμό, «θωρακισμένη» νομικά απέναντι σε μελλοντικές πολιτικές αλλαγές.

Η «ημερομηνία-κλειδί» και ο παράγοντας Ουγγαρία

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον προκαλεί ο χρονισμός. Οι ίδιες πηγές αναφέρουν ότι η πρόταση της Επιτροπής έχει προγραμματιστεί να κατατεθεί τρεις ημέρες μετά τις βουλευτικές εκλογές στην Ουγγαρία (12 Απριλίου 2026), ώστε –όπως λέγεται– το ζήτημα να μην επηρεάσει την προεκλογική ατζέντα στη χώρα.

Ουγγαρία και Σλοβακία εμφανίζονται ως οι πιο σθεναροί αντίπαλοι μιας τέτοιας κίνησης, καθώς παραμένουν σε μεγάλο βαθμό εξαρτημένες από ρωσικό πετρέλαιο που φτάνει μέσω αγωγών, με την ενεργειακή τους πολιτική να στηρίζεται σε μια πραγματικότητα που δεν αλλάζει από τη μία μέρα στην άλλη.

Ακριβώς γι’ αυτό η πρόθεση της ΕΕ να κινηθεί σε νομοθεσία –και όχι μόνο σε κυρώσεις– θεωρείται από πολλούς ένα βήμα που ανεβάζει τη δυσκολία της ανατροπής του μέτρου στο μέλλον, αλλά και περιορίζει το περιθώριο ελιγμών χωρών που διαφωνούν.

Από τις θαλάσσιες εισαγωγές στη «μόνιμη απαγόρευση»

Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει ήδη επιβάλει περιορισμούς στις θαλάσσιες εισαγωγές ρωσικού πετρελαίου. Ωστόσο, αυτό που συζητείται τώρα είναι κάτι ποιοτικά διαφορετικό: μια πλήρης και μακροχρόνια απαγόρευση, η οποία –σύμφωνα με τις πληροφορίες– θα διατηρείται ακόμη και στην περίπτωση ειρηνευτικής εξέλιξης και άρσης κυρώσεων.

Η κίνηση αυτή «διαβάζεται» ως προσπάθεια της ΕΕ να μην επιστρέψει στο προηγούμενο μοντέλο ενεργειακής εξάρτησης, ακόμη κι αν το πολιτικό κλίμα αλλάξει. Με άλλα λόγια, η Ευρώπη επιχειρεί να μετατρέψει την κρίση σε σημείο μη επιστροφής στο ενεργειακό σκέλος.

Η ρωσική απάντηση και το πολιτικό μήνυμα

Η σκληρή γλώσσα της Ζαχάροβα δεν είναι απλώς μια ατάκα για εσωτερική κατανάλωση. Είναι ένα διπλό μήνυμα. Πρώτον, προς την ΕΕ, ότι η Μόσχα αντιμετωπίζει το σχέδιο ως εχθρική και παράλογη κλιμάκωση. Δεύτερον, προς χώρες-μέλη που διαφωνούν, ότι η Ρωσία «βλέπει» ρήγματα και επιχειρεί να τα αξιοποιήσει πολιτικά.

Δεν είναι τυχαίο ότι η συζήτηση αγγίζει χώρες όπως η Ουγγαρία και η Σλοβακία, οι οποίες έχουν ήδη εκφράσει έντονη αντίθεση σε επιπλέον ενεργειακού τύπου περιορισμούς και κατά καιρούς έχουν μπλοκάρει ή απειλήσει να μπλοκάρουν ευρωπαϊκές αποφάσεις.

Το ενεργειακό παρασκήνιο και ο αγωγός Druzhba

Στο ίδιο χρονικό πλαίσιο, η αντιπαράθεση εμπλουτίζεται από τις συζητήσεις γύρω από τη ροή πετρελαίου μέσω του αγωγού Druzhba, που αφορά άμεσα την Κεντρική Ευρώπη. Η Ρωσία έχει κατηγορήσει την Ουκρανία ότι με ενέργειές της απειλεί την ενεργειακή ασφάλεια χωρών όπως η Ουγγαρία και η Σλοβακία, μεταφέροντας τη σύγκρουση και στο πεδίο των υποδομών.

Όσο το ενεργειακό παραμένει πεδίο πίεσης, τόσο το ερώτημα για την Ευρώπη γίνεται πιο σύνθετο: πώς «κλειδώνεις» ένα μόνιμο πλαίσιο απαγόρευσης, όταν κάποια κράτη-μέλη δηλώνουν ότι δεν έχουν άμεσες εναλλακτικές χωρίς κόστος ή χρόνο προσαρμογής;

Γιατί η ΕΕ θέλει να το «κλειδώσει» νομικά

Η πρόθεση να περάσει η απαγόρευση σε νομοθεσία έχει ξεκάθαρη λογική: οι κυρώσεις, από τη φύση τους, είναι πολιτικές αποφάσεις που μπορούν να αναθεωρηθούν. Μια νομοθετική απαγόρευση, αντίθετα, δημιουργεί σταθερότητα κανόνων και κάνει δυσκολότερη μια άμεση επιστροφή στο ρωσικό πετρέλαιο ακόμη κι αν υπάρξει διεθνής «αποκλιμάκωση».

Στην πράξη, είναι ένα στοίχημα συνέχειας: ότι η ΕΕ θα προτιμήσει να πληρώσει το κόστος της μετάβασης και να επενδύσει σε διαφοροποίηση προμηθειών, από το να ρισκάρει μια νέα περίοδο ενεργειακής εξάρτησης.

Η επόμενη μέρα: πολιτική σύγκρουση και νομικές μάχες

Εφόσον η πρόταση κατατεθεί, το ευρωπαϊκό πεδίο αναμένεται να γεμίσει με δύο παράλληλες μάχες: την πολιτική, γύρω από το αν υπάρχει πλειοψηφία και ποια διαδικασία θα ακολουθηθεί, και τη νομική, καθώς χώρες που διαφωνούν έχουν αφήσει να εννοηθεί ότι μπορεί να προσφύγουν ή να αμφισβητήσουν ρυθμίσεις που θεωρούν ότι πλήττουν δυσανάλογα τα εθνικά τους συμφέροντα.

Και κάπου εκεί «κουμπώνει» η οξύτητα της Ζαχάροβα: η Ρωσία δεν απαντά απλώς σε μια πολιτική συζήτηση. Απαντά σε μια προσπάθεια της Ευρώπης να μετατρέψει ένα μέτρο κυρώσεων σε μόνιμη αρχιτεκτονική ενεργειακής πολιτικής. Αυτό, για τη Μόσχα, δεν είναι διαπραγματεύσιμο ζήτημα τακτικής. Είναι θέμα στρατηγικής.

Πηγή: Pagenews.gr