Διεθνή

Το ΝΑΤΟ με τιμολόγιο: Όταν η ασφάλεια γίνεται συναλλαγή και η εμπιστοσύνη ρήγμα

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΧΡΟΝΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ 5 '
Το ΝΑΤΟ με τιμολόγιο: Όταν η ασφάλεια γίνεται συναλλαγή και η εμπιστοσύνη ρήγμα

Πηγή Φωτογραφίας: AP Photo//Το ΝΑΤΟ με τιμολόγιο: Όταν η ασφάλεια γίνεται συναλλαγή και η εμπιστοσύνη ρήγμα

facebook Messenger share
«Θα θυμάμαι ποιος βοήθησε» – «Δεν ενεργοποιείται το Άρθρο 5» – «Η εγγύηση δεν είναι εμπόρευμα»

Η νέα κρίση στα Στενά του Ορμούζ δεν είναι απλώς ένα ακόμη γεωπολιτικό επεισόδιο. Είναι η πιο καθαρή έκφραση μιας βαθύτερης μετατόπισης: της μετατροπής της συμμαχικής ασφάλειας σε εργαλείο συναλλαγής από τον Τραμπ

Από το NATO του Ψυχρού Πολέμου – θεμελιωμένο στην άνευ όρων αμοιβαία άμυνα – περνάμε σε ένα σύστημα όπου η προστασία μοιάζει να εξαρτάται από «λογιστικά υπόλοιπα» και πολιτική συμμόρφωση.

Από τη συλλογική ασφάλεια στη λογική «payback»

Η ρητορική του Τραμπ δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας:

«Το ΝΑΤΟ θα έχει πολύ κακό μέλλον αν δεν βοηθήσουν»

«Θα θυμάμαι ποιοι αρνήθηκαν»

Οι δηλώσεις αυτές δεν αποτελούν απλή πίεση. Συνιστούν αλλαγή παραδείγματος: η ασφάλεια δεν είναι πλέον δεδομένη – είναι διαπραγματεύσιμη.

Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι η ιστορική αμερικανική στήριξη (π.χ. Ουκρανία) παρουσιάζεται ως «πίστωση» που πρέπει να επιστραφεί. Το αποτέλεσμα είναι μια νέα μορφή γεωπολιτικής: η συμμαχία ως ισολογισμός.

 Το Άρθρο 5 υπό αμφισβήτηση

Στον πυρήνα του ΝΑΤΟ βρίσκεται το Άρθρο 5: η επίθεση σε ένα μέλος ισοδυναμεί με επίθεση σε όλα.

Όμως στην κρίση με το Ιράν:

  • Δεν υπάρχει επίθεση σε κράτος-μέλος
  • Δεν υπάρχει νομική ενεργοποίηση
  • Δεν υπάρχει συλλογική απόφαση

Κι όμως, η Ουάσιγκτον ζητά συμμετοχή σαν να πρόκειται για υποχρέωση.

Η Γερμανία, μέσω του Πιστόριους, ξεκαθάρισε:

«Η αποστολή δεν εμπίπτει στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ»

Αυτό που διακυβεύεται δεν είναι απλώς μια αποστολή – αλλά η ίδια η έννοια της συμμαχίας.

 Ευρώπη: Ανάμεσα σε δύο φόβους

Οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες βρίσκονται παγιδευμένες σε ένα κλασικό δίλημμα διεθνών σχέσεων:

  • Εγκλωβισμός (entrapment): να συρθούν σε πόλεμο που δεν επέλεξαν
  • Εγκατάλειψη (abandonment): να μείνουν χωρίς αμερικανική στήριξη στο μέλλον

Ο Keir Starmer και το Λονδίνο επιχείρησαν να ισορροπήσουν:

  •  Επιτρέπουν αμυντική χρήση βάσεων
  •  Αρνούνται επιθετική συμμετοχή

Όμως η νέα πίεση αλλάζει τους όρους. Το μήνυμα από την Ουάσιγκτον είναι σαφές:

«Η άρνηση καταγράφεται»

Έτσι, η πίεση μετατοπίζεται από τον φόβο εμπλοκής στον φόβο τιμωρίας.

 Το «τιμολόγιο» της ισχύος

Η κρίση του Ορμούζ αποκαλύπτει κάτι βαθύτερο:

Η ηγεμονία – ιστορικά – δεν λειτουργεί ως επιχείρηση. Δεν απαιτεί άμεση ανταπόδοση. Δεν «χρεώνει» προστασία.

Αντίθετα, το νέο μοντέλο που αναδύεται:

  • Μετρά συνεισφορές
  • Καταγράφει «πίστη»
  • Τιμολογεί τη συνεργασία

Αυτό όμως δημιουργεί μια μόνιμη ανισορροπία: οι ΗΠΑ έχουν επενδύσει περισσότερα από οποιονδήποτε σύμμαχο – άρα το «χρέος» των άλλων δεν μπορεί ποτέ να εξοφληθεί.

Το αποτέλεσμα; Μια διαρκής εξάρτηση υπό όρους.

Η στρατηγική συνέπεια: διάβρωση εμπιστοσύνης

Όταν η εγγύηση ασφάλειας γίνεται υπό αίρεση:

  • Οι σύμμαχοι αρχίζουν να αναζητούν εναλλακτικές
  • Η αποτροπή αποδυναμώνεται
  • Η συνοχή διαλύεται

Μια «τιμολογημένη» συμμαχία παύει να είναι συμμαχία. Μετατρέπεται σε σύστημα προσωρινών συναλλαγών.

Η κρίση δεν αφορά μόνο το Ιράν ή τα Στενά του Ορμούζ.Αφορά το μέλλον του δυτικού συστήματος ασφάλειας.

Αν η εγγύηση του ΝΑΤΟ πάψει να είναι άνευ όρων, τότε:

  • Δεν μιλάμε για αναπροσαρμογή
  • Μιλάμε για μετασχηματισμό

Και ίσως για το τέλος μιας εποχής όπου η ισχύς βασιζόταν στην εμπιστοσύνη – όχι στο τιμολόγιο.

Πηγή: pagenews.gr

Διαβάστε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ APP ΤΟΥ PAGENEWS PAGENEWS.gr - App Store PAGENEWS.gr - Google Play
Google News Icon ΔΕΙΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΟΛΑ ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ PAGENEWS ΣΤΟ GOOGLE NEWS Google News Icon
Σχετικά άρθρα:

Το σχόλιο σας

Loading Comments