Mother Mary: Η πιο τολμηρή επιλογή της εβδομάδας από το Euronews Culture
Πηγή Φωτογραφίας: IMBD/Mother Mary: Η πιο τολμηρή επιλογή της εβδομάδας από το Euronews Culture
Σε μια σπάνια κινηματογραφική συγκυρία, η Anne Hathaway επιστρέφει δυναμικά στη μεγάλη οθόνη με δύο ταινίες που κυκλοφορούν σχεδόν ταυτόχρονα, δημιουργώντας αυτό που το Euronews Culture αποκαλεί «Hathaweek». Από τη μία, το εμπορικό και πολυαναμενόμενο sequel του The Devil Wears Prada, και από την άλλη, το πολύ πιο απαιτητικό και καλλιτεχνικά τολμηρό Mother Mary.
Αν και το κοινό στρέφεται φυσικά προς το crowdpleaser, η ουσία βρίσκεται αλλού. Η πραγματική κινηματογραφική πρόταση της εβδομάδας είναι το «Mother Mary», μια ταινία που δεν χαρίζεται, δεν εξηγείται εύκολα και σίγουρα δεν απευθύνεται σε όλους.
Ένα fashion ψυχοδράμα που ξεφεύγει από τα όρια
Σε σκηνοθεσία του David Lowery, δημιουργού των A Ghost Story, Pete’s Dragon και The Green Knight, το «Mother Mary» κινείται σε μια εντελώς διαφορετική κινηματογραφική λογική.
Η Hathaway υποδύεται μια μυστηριώδη ποπ σταρ, τη Mother Mary, η οποία επιστρέφει μετά από ένα αδιευκρίνιστο ατύχημα που τη στιγμάτισε. Λίγες ημέρες πριν από το μεγάλο της comeback, αναζητά τη βοήθεια της παλιάς της φίλης και σχεδιάστριας, Sam Anselm, την οποία ενσαρκώνει η Michaela Coel.
Οι δύο γυναίκες έχουν να μιλήσουν δέκα χρόνια, κουβαλώντας ένα φορτισμένο παρελθόν γεμάτο συγκρούσεις και ανείπωτα συναισθήματα. Η επανασύνδεσή τους δεν είναι συμφιλιωτική. Είναι μια διαδικασία σύγκρουσης, μεταμόρφωσης και σταδιακής απογύμνωσης.
Η μόδα ως μέσο εξομολόγησης και κάθαρσης
Η κεντρική ιδέα της ταινίας μοιάζει αρχικά απλή: η Mother Mary ζητά από τη Sam να σχεδιάσει το φόρεμα που θα σηματοδοτήσει την επιστροφή της. Στην πραγματικότητα, όμως, αυτό το αίτημα λειτουργεί ως αφετηρία για κάτι πολύ πιο σύνθετο.
Η διαδικασία δημιουργίας μετατρέπεται σε μια ιδιότυπη «μετουσίωση». Η ποπ σταρ εκθέτει τα συναισθήματά της και η σχεδιάστρια τα μεταφράζει σε ύφασμα, σχήμα και εικόνα. Η μόδα παύει να είναι επιφάνεια και γίνεται εργαλείο ψυχολογικής αποκάλυψης.
Και κάπου εκεί, η ταινία αλλάζει εντελώς κατεύθυνση.
Από το δράμα στο μεταφυσικό
Το «Mother Mary» δεν μένει σε ένα ψυχολογικό δράμα. Μετατρέπεται σταδιακά σε μια γοτθική ιστορία φαντασμάτων, όπου το παρελθόν αποκτά υλική υπόσταση και το τραύμα επιστρέφει με τρόπο σχεδόν υπερφυσικό.
Η αφήγηση γίνεται πιο κλειστοφοβική, πιο σκοτεινή και πιο συμβολική. Το μεταφυσικό στοιχείο δεν λειτουργεί ως απλό εύρημα, αλλά ως προέκταση της εσωτερικής κατάστασης των χαρακτήρων. Το «φάντασμα» δεν είναι απλώς κάτι που βλέπεις — είναι κάτι που κουβαλάς.
Η υπερβολή είναι συνειδητή. Και αντί να αποδυναμώνει την ταινία, την ενισχύει. Ειδικά όταν αυτή η υπερβολή παίρνει τη μορφή ενός φαντάσματος φτιαγμένου από ιριδίζον κόκκινο ύφασμα — μια εικόνα που συμπυκνώνει όλο το αισθητικό και θεματικό σύμπαν της ταινίας.
Θρησκευτική εικονογραφία και καλλιτεχνική φιλοδοξία
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία της ταινίας είναι η έντονη χρήση θρησκευτικής εικονογραφίας. Από το όνομα της ηρωίδας μέχρι την έννοια της «μετουσίωσης» και τα ίδια τα κοστούμια, το «Mother Mary» κινείται σε μια διαρκή ένταση ανάμεσα στο ιερό και το σκοτεινό.
Ο Lowery χρησιμοποιεί αυτά τα στοιχεία για να σχολιάσει τη φύση της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Η φιλοδοξία, η ανάγκη για έκφραση, η επιθυμία για επανεφεύρεση — όλα αυτά παρουσιάζονται ως δυνάμεις που ακροβατούν ανάμεσα στο θείο και στο καταστροφικό.
Το αποτέλεσμα είναι μια ταινία που δεν δίνει εύκολες απαντήσεις. Αντίθετα, θέτει ερωτήματα για το τι σημαίνει δημιουργία, ποιο είναι το κόστος της και πώς το προσωπικό τραύμα μπορεί να μετατραπεί σε τέχνη.
Γιατί αξίζει να τη δεις
Το «Mother Mary» δεν είναι μια ταινία για όλους. Δεν έχει τον ρυθμό, την άνεση ή την άμεση ικανοποίηση ενός εμπορικού φιλμ. Δεν σε παίρνει από το χέρι. Σε προκαλεί να ακολουθήσεις.
Και εδώ βρίσκεται η αξία της. Σε μια εποχή όπου το mainstream κυριαρχεί, τέτοιες ταινίες λειτουργούν ως υπενθύμιση ότι το σινεμά μπορεί ακόμη να είναι παράξενο, απαιτητικό και βαθιά προσωπικό.
Η Anne Hathaway αφήνει πίσω της την ασφάλεια του γνώριμου και δοκιμάζει κάτι πιο σκοτεινό και πιο επικίνδυνο. Και αυτό, από μόνο του, αξίζει την προσοχή.
Αν πρέπει να διαλέξεις μία από τις δύο ταινίες της «Hathaweek», η εύκολη επιλογή είναι προφανής. Η σωστή, όμως, είναι αυτή που σε βγάζει από τη ζώνη άνεσης.
Και αυτή είναι το «Mother Mary».
Πηγή: Pagenews.gr
Διαβάστε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο
Το σχόλιο σας