Η Νέα Δημοκρατία ολοκλήρωσε το 16ο συνέδριό της με αυτό που στο Μαξίμου θεωρούν ιδανικό πολιτικό σκηνικό:
- πλήρη οργανωτικό έλεγχο,
- μηδενικές εσωκομματικές εκρήξεις,
- απόλυτη κυριαρχία του Κυριάκος Μητσοτάκης,
- και μια νέα Πολιτική Επιτροπή κομμένη και ραμμένη στις ανάγκες της επόμενης εκλογικής μάχης.
Κι όμως, πίσω από τις οθόνες, τα συνθήματα και τις ελεγχόμενες αποθεώσεις, το κλίμα που περιέγραφαν παλιοί “γαλάζιοι” μόνο θριαμβευτικό δεν ήταν.
Γιατί το συνέδριο μπορεί να απέδειξε ότι ο Μητσοτάκης εξακολουθεί να είναι πανίσχυρος, αλλά ταυτόχρονα αποκάλυψε και κάτι βαθύτερο:
Μια παράταξη που κυριαρχεί πολιτικά, αλλά δυσκολεύεται να συγκινήσει ακόμη και τη δική της βάση.
Οι αριθμοί της κάλπης και το μήνυμα πειθαρχίας
Η εκλογή της νέας Πολιτικής Επιτροπής ολοκληρώθηκε χωρίς ανατροπές.
Συνολικά ψήφισαν 1.683 σύνεδροι. Τα λευκά και άκυρα ήταν μόλις τέσσερα. Τα έγκυρα ψηφοδέλτια ανήλθαν σε 1.679.
Οι αριθμοί αυτοί στο κυβερνητικό στρατόπεδο ερμηνεύτηκαν ως απόδειξη απόλυτης κομματικής πειθαρχίας και ελέγχου του μηχανισμού.
Στην πραγματικότητα όμως, αρκετοί μέσα στη ΝΔ έβλεπαν κάτι διαφορετικό:
Όχι ζωντανή κομματική δυναμική, αλλά μια παράταξη που λειτουργεί πλέον περισσότερο ως εκλογικός μηχανισμός εξουσίας παρά ως πολιτικό κίνημα με ιδεολογικό παλμό.
Το συνέδριο της “σιωπηλής βάσης”
Το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο του τριημέρου δεν ήταν όσα ειπώθηκαν από το βήμα.
Ήταν όσα δεν ακούγονταν στους διαδρόμους.
Παλαιοί κομματικοί παράγοντες περιέγραφαν μια βάση “κουρασμένη”, χωρίς ενθουσιασμό, χωρίς την αίσθηση ιστορικής αποστολής που χαρακτήριζε παλιότερα συνέδρια της παράταξης.
Ένας βουλευτής το έλεγε σχεδόν κυνικά:
«Όλα πήγαν όπως τα ήθελε το Μαξίμου. Και αυτό ακριβώς έδειξε πόσο προβλέψιμα έγιναν όλα».
Οι οργανωτικές μηχανές δούλεψαν άψογα. Οι συσχετισμοί ελέγχθηκαν. Οι υποψηφιότητες “ζυγίστηκαν”. Οι ισορροπίες κρατήθηκαν.
Αλλά έλειπε η σπίθα.
Η νέα Πολιτική Επιτροπή και το “φίλτρο πιστότητας”
Σύμφωνα με κομματικές πηγές, το βασικό κριτήριο για τη νέα Πολιτική Επιτροπή δεν ήταν η ανανέωση ούτε η εκπροσώπηση ιδεολογικών ρευμάτων.
Ήταν η πολιτική αξιοπιστία απέναντι στο κεντρικό σύστημα εξουσίας.
Με απλά λόγια:
«Να μην ανοίγει κανένα μέτωπο πριν το 2027».
Στο παρασκήνιο, οι συζητήσεις περιστρέφονταν κυρίως γύρω από:
- τις νέες ισορροπίες στη γραμματεία,
- τα πρόσωπα που ανεβαίνουν αθόρυβα,
- και το ποιοι “καραμανλικοί” ή παραδοσιακοί δεξιοί κρατούν πλέον χαμηλό προφίλ περιμένοντας καλύτερο timing.
Οι δελφίνοι που… εξαφανίστηκαν
Το πλέον εντυπωσιακό στοιχείο ήταν η απόλυτη απουσία κάθε εσωκομματικής διαφοροποίησης.
Κανένα μπλοκ. Καμία οργανωμένη αμφισβήτηση. Καμία “σχολή” απέναντι στο Μαξίμου.
Οι πάντες αντιλαμβάνονται ότι ο Μητσοτάκης εξακολουθεί να ελέγχει:
- το κόμμα,
- την κυβέρνηση,
- την κρατική μηχανή,
- και κυρίως το πολιτικό timing.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει υπόγεια ανησυχία.
Γιατί σε ιδιωτικές συζητήσεις, αρκετά στελέχη παραδέχονται ότι:
- η κοινωνική φθορά αυξάνεται,
- η ακρίβεια αφήνει βαθύ αποτύπωμα,
- και η “αντι-ΣΥΡΙΖΑ συσπείρωση” δεν αρκεί πλέον ως πολιτικό καύσιμο.
Το πραγματικό δίλημμα του Μητσοτάκη
Στην κεντρική του ομιλία, ο πρωθυπουργός επιχείρησε να δώσει τόνο εκλογικής ετοιμότητας και σταθερότητας, στέλνοντας μήνυμα ότι η ΝΔ παραμένει η μόνη δύναμη κυβερνησιμότητας.
Όμως το πραγματικό δίλημμα που πλανάται πάνω από τη ΝΔ είναι άλλο:
Πώς διατηρείς πολιτική κυριαρχία όταν η κοινωνία αρχίζει να κουράζεται από την ίδια τη σταθερότητα;
Γιατί αυτό ακριβώς έβγαλε το συνέδριο:
- μια παράταξη πανίσχυρη,
- οργανωτικά άτρωτη,
- αλλά συναισθηματικά “χαμηλής τάσης”.
Το παρασκήνιο της επόμενης μέρας
Στο εσωτερικό της ΝΔ ήδη ξεκινούν οι συζητήσεις για:
- τον ανασχηματισμό,
- την εκλογική στρατηγική,
- τα νέα πρόσωπα της δεύτερης γραμμής,
- και τη διαχείριση μιας πιθανής τρίτης θητείας.
Γιατί παρά τη δημόσια εικόνα άνεσης, στο Μαξίμου γνωρίζουν καλά ότι η τρίτη συνεχόμενη νίκη δεν θα κριθεί μόνο από την αδυναμία της αντιπολίτευσης.
Θα κριθεί κυρίως από το αν η ΝΔ μπορεί να ξαναπαράξει πολιτικό ενθουσιασμό.
Και αυτό ήταν ίσως το πιο ανησυχητικό μήνυμα του συνεδρίου:
Η εξουσία υπάρχει. Η μηχανή λειτουργεί. Αλλά ο παλμός δεν θυμίζει πλέον κόμμα που ανεβαίνει. Θυμίζει κόμμα που προσπαθεί να συντηρήσει την κορυφή χωρίς να χάσει την ισορροπία του.
Πηγή: pagenews.gr