Για σχεδόν μία δεκαετία, η αμερικανική συντηρητική πολιτική είχε ένα κέντρο βάρους: Τραμπ
Η άνοδός του το 2016 δεν άλλαξε απλώς την ηγεσία των Ρεπουμπλικανών. Άλλαξε το ίδιο το κόμμα. Η παραδοσιακή σύνθεση φιλελεύθερης οικονομίας, ισχυρών συμμαχιών και παγκόσμιας αμερικανικής ηγεσίας αντικαταστάθηκε σταδιακά από ένα νέο πολιτικό μοντέλο βασισμένο στον οικονομικό εθνικισμό, τον λαϊκισμό και κυρίως στην προσωπική επιρροή του ίδιου του Τραμπ.
Σήμερα, όμως, για πρώτη φορά μετά από χρόνια, εμφανίζονται σημάδια ότι το μοντέλο αυτό εισέρχεται σε μια νέα φάση.
Όχι επειδή ο Trump έχασε την επιρροή του.
Αλλά επειδή ορισμένοι Ρεπουμπλικανοί αρχίζουν να σκέφτονται τι θα συμβεί όταν αυτή η επιρροή πάψει να είναι αρκετή.
Ο πόλεμος με το Ιράν ως πολιτικός καταλύτης
Η πρόσφατη σύγκρουση γύρω από τις στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά του Ιράν λειτούργησε ως καταλύτης.
Όταν τέσσερις Ρεπουμπλικανοί γερουσιαστές ενώθηκαν με τους Δημοκρατικούς υπέρ περιορισμού των προεδρικών πολεμικών εξουσιών και ακολούθησαν τέσσερις βουλευτές των Ρεπουμπλικανών στη Βουλή των Αντιπροσώπων, πολλοί θεώρησαν ότι επρόκειτο απλώς για μια συνταγματική διαφωνία.
Στην πραγματικότητα, η εικόνα ήταν πιο σύνθετη.
Οι συγκεκριμένες ψήφοι αποκάλυψαν ότι ένα μέρος του GOP αρχίζει να αμφισβητεί όχι μόνο συγκεκριμένες αποφάσεις του Προέδρου αλλά και την ίδια τη λογική της απόλυτης πολιτικής ευθυγράμμισης με τον Trump.
Για χρόνια, τέτοιες κινήσεις θεωρούνταν πολιτική αυτοκτονία.
Σήμερα δεν ισχύει πλέον το ίδιο.
Η μεγάλη ειρωνεία του Τραμπ
Η κρίση γύρω από το Ιράν έχει μια ιδιαίτερη πολιτική ειρωνεία.
Ο Trump οικοδόμησε μεγάλο μέρος της πολιτικής του ταυτότητας πάνω στην απόρριψη των «ατελείωτων πολέμων» της Μέσης Ανατολής.
Επέκρινε τους Ρεπουμπλικανούς του Μπους.
Επέκρινε τους Δημοκρατικούς του Ομπάμα.
Υποσχέθηκε ότι η Αμερική δεν θα εμπλακεί ξανά σε μακροχρόνιες στρατιωτικές περιπέτειες.
Όμως η παρατεταμένη ένταση με το Ιράν δημιουργεί πλέον ένα πολιτικό παράδοξο:
Ο άνθρωπος που εξελέγη ως αντίπαλος του παρεμβατισμού βρίσκεται αντιμέτωπος με κατηγορίες ότι οδηγεί τη χώρα σε έναν νέο κύκλο στρατιωτικής εμπλοκής.
Για πολλούς παραδοσιακούς συντηρητικούς, αυτό αποτελεί σοβαρό πρόβλημα πολιτικής αξιοπιστίας.
Η εμφάνιση της «μετα-Τραμπ γενιάς»
Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο δεν είναι οι λίγοι βουλευτές που διαφοροποιήθηκαν.
Είναι η νέα γενιά στελεχών που αναδύεται πίσω από αυτούς.
Πρόκειται για πολιτικούς που συμμερίζονται μεγάλο μέρος της ατζέντας Trump:
- αυστηρό μεταναστευτικό,
- οικονομικό προστατευτισμό,
- πολιτισμικό συντηρητισμό,
- σκληρή στάση απέναντι στην Κίνα.
Ωστόσο δεν επιθυμούν ένα κόμμα που να περιστρέφεται αποκλειστικά γύρω από ένα πρόσωπο.
Η φιλοδοξία τους δεν είναι να τερματίσουν τον Τραμπισμό.
Είναι να τον θεσμοποιήσουν.
Να μετατρέψουν ένα πολιτικό κίνημα σε διαρκή πολιτική παράδοση.
Από περιουσιακό στοιχείο σε πολιτικό βάρος;
Το ερώτημα που κυκλοφορεί πλέον σε κλειστούς κομματικούς κύκλους είναι απλό:
Εξακολουθεί ο Trump να αποτελεί το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του GOP ή αρχίζει να μετατρέπεται σε στρατηγικό βάρος;
Η απάντηση δεν είναι προφανής.
Παραμένει ο δημοφιλέστερος Ρεπουμπλικανός πολιτικός.
Διατηρεί ισχυρή επιρροή στη βάση.
Κανείς δεν μπορεί να τον αμφισβητήσει άμεσα.
Ωστόσο η ιστορία των αμερικανικών κομμάτων δείχνει ότι η προσωπική κυριαρχία σπάνια διαρκεί για πάντα.
Οι πολιτικοί οργανισμοί που εξαρτώνται υπερβολικά από έναν ηγέτη συχνά δυσκολεύονται να προσαρμοστούν όταν οι συνθήκες αλλάζουν.
Και αυτό ακριβώς φοβούνται αρκετοί Ρεπουμπλικανοί σήμερα.
Η μάχη για την επόμενη ταυτότητα της αμερικανικής Δεξιάς
Στην πραγματικότητα, η αντιπαράθεση δεν αφορά τον Τραμπ ως πρόσωπο.
Αφορά το μέλλον της αμερικανικής συντηρητικής παράταξης.
Θα παραμείνει το GOP ένα προσωποκεντρικό κίνημα;
Ή θα εξελιχθεί σε ένα ευρύτερο ιδεολογικό ρεύμα που θα μπορεί να επιβιώσει πέρα από τον ιδρυτή του;
Το δίλημμα θυμίζει ιστορικές μεταβάσεις άλλων πολιτικών κινημάτων σε όλο τον κόσμο, όπου η μετάβαση από τον χαρισματικό ηγέτη στους θεσμούς αποδείχθηκε πολύ πιο δύσκολη από την αρχική πολιτική νίκη.
Η διεθνής διάσταση
Για τους συμμάχους και τους αντιπάλους των Ηνωμένων Πολιτειών, η συζήτηση αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία.
Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, το Πεκίνο και η Μόσχα δεν παρακολουθούν μόνο τις αποφάσεις του Τραμπ
Παρακολουθούν και το κατά πόσο η αμερικανική Δεξιά διαθέτει μηχανισμούς διαδοχής και στρατηγικής συνέχειας.
Η σταθερότητα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την ικανότητα των δύο μεγάλων κομμάτων να λειτουργούν ως θεσμοί και όχι ως προσωποπαγείς μηχανισμοί.
Και αυτό ακριβώς αρχίζει να τίθεται υπό δοκιμασία στο εσωτερικό των Ρεπουμπλικανών.
Οι ψήφοι για το Ιράν δεν αφορούσαν μόνο τις πολεμικές εξουσίες του Προέδρου. Αποκάλυψαν κάτι βαθύτερο: για πρώτη φορά μετά το 2016, ένα τμήμα των Ρεπουμπλικανών αρχίζει να σχεδιάζει σοβαρά το μέλλον του κόμματος πέρα από τον Donald Trump. Η μάχη που ξεκινά δεν είναι μεταξύ Ρεπουμπλικανών και Δημοκρατικών. Είναι μια εσωτερική αναμέτρηση για το ποιος θα καθορίσει την ταυτότητα της αμερικανικής Δεξιάς στην μετα-Τραμπ εποχή. Και από την έκβασή της μπορεί να εξαρτηθεί όχι μόνο το μέλλον του GOP αλλά και η κατεύθυνση της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής την επόμενη δεκαετία.
Πηγή: pagenews.gr