«Δεν υπάρχει νομική βάση»
Ο δικηγόρος ανθρωπίνων δικαιωμάτων Μοέιν Καζαέλι υποστήριξε ότι η ποινή δεν έχει ουσιαστική νομική βάση.
Όπως εξήγησε, το τραγούδι, η μουσική εκτέλεση και η παραγωγή ή διάδοση μουσικών έργων από γυναίκες δεν αποτελούν ποινικό αδίκημα σύμφωνα με το ιρανικό ποινικό δίκαιο.
Κατά τον ίδιο, τέτοιες δραστηριότητες δεν μπορούν να ερμηνευθούν ως παραγωγή ή δημοσίευση άσεμνου περιεχομένου.
Παράλληλα, σημείωσε ότι η επιβολή μαστιγώματος δεν είναι απλώς ζήτημα εσωτερικού δικαίου, αλλά εγείρει σοβαρά ερωτήματα για τις διεθνείς υποχρεώσεις του Ιράν απέναντι στην απαγόρευση των βασανιστηρίων και την προστασία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Οι Ιρανοί καλλιτέχνες υψώνουν φωνή
Η καταδίκη της Αχμαντί προκάλεσε έντονη αντίδραση και στον καλλιτεχνικό κόσμο.
Η ηθοποιός Ναζανίν Μπονιάντι, γεννημένη στην Τεχεράνη και μεγαλωμένη στη Βρετανία, χαρακτήρισε την υπόθεση σκληρή υπενθύμιση ότι ο μηχανισμός καταστολής της Ισλαμικής Δημοκρατίας παραμένει αμετάβλητος.
Όπως τόνισε, η ανοχή απέναντι σε ένα καθεστώς που μαστιγώνει γυναίκες επειδή τραγουδούν και τιμωρεί πολίτες επειδή διεκδικούν δικαιώματα, απλώς το ενθαρρύνει να συνεχίσει στον ίδιο αυταρχικό δρόμο.
«Ξαναζωντάνεψε μέσα μου το πνεύμα της αντίστασης»
Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν η αντίδραση της Ιρανής ηθοποιού Σεταρέχ Μαλεκί, η οποία ζει σε αυτοεξορία μετά τη συμμετοχή της στην ταινία του Μοχαμάντ Ρασουλόφ «Ο Σπόρος της Ιερής Συκιάς».
Η Μαλεκί δήλωσε ότι η εμφάνιση της Παραστού Αχμαντί την επηρέασε βαθιά, καθώς της θύμισε τη δύναμη της αντίστασης μέσα από την τέχνη.
Όπως ανέφερε, η Αχμαντί γνώριζε τις συνέπειες, αλλά παρ’ όλα αυτά αρνήθηκε να παραιτηθεί από το δικαίωμά της να ζει, να τραγουδά και να ακούγεται.
Η τέχνη ως πράξη αντίστασης
Η υπόθεση της Παραστού Αχμαντί δεν αφορά μόνο μια τραγουδίστρια ή ένα βίντεο στο διαδίκτυο. Αφορά τη θέση της γυναίκας στο Ιράν, την ελευθερία της καλλιτεχνικής έκφρασης και το δικαίωμα στη δημόσια παρουσία χωρίς φόβο τιμωρίας.
Για πολλούς Ιρανούς καλλιτέχνες, κάθε δημόσια πράξη δημιουργίας έξω από τα όρια της λογοκρισίας αποτελεί μορφή αντίστασης.
Η καταδίκη σε 74 μαστιγώματα δείχνει πως η σύγκρουση ανάμεσα στην κοινωνία των πολιτών και το καθεστώς παραμένει ανοιχτή, με τις γυναίκες να βρίσκονται ξανά στην πρώτη γραμμή.
Η Παραστού Αχμαντί έγινε σύμβολο όχι μόνο λόγω της φωνής της, αλλά επειδή αρνήθηκε να σιωπήσει.
Πηγή: Pagenews.gr