Euphoria: Η τρίτη σεζόν χάνει τον έλεγχο και γίνεται θρησκευτικό κήρυγμα

Η νέα κριτική για το «Euphoria» υποστηρίζει ότι η τρίτη σεζόν εγκαταλείπει όσα έκαναν τη σειρά αναγνωρίσιμη, βυθίζοντας την αφήγηση σε σύγχυση, ηθικολογία και βεβιασμένη «χριστιανική στροφή».

Η τρίτη σεζόν του «Euphoria» φαίνεται πως διχάζει έντονα, με την κριτική να είναι ιδιαίτερα αιχμηρή απέναντι στη νέα κατεύθυνση που επέλεξε ο δημιουργός της σειράς, Σαμ Λέβινσον. Το βασικό επιχείρημα είναι ότι η σειρά, αντί να εξελίξει οργανικά τους χαρακτήρες και τα θέματα των προηγούμενων κύκλων, καταφεύγει σε μια αμήχανη θρησκευτική και ηθικοπλαστική προσέγγιση, που μοιάζει περισσότερο με εύκολη λύση παρά με ουσιαστική δραματουργική επιλογή.

Η κριτική ξεκινά από την έννοια του «από μηχανής θεού», δηλαδή της εξωτερικής παρέμβασης που λύνει ένα αδιέξοδο στην αφήγηση. Σύμφωνα με το κείμενο, ο Λέβινσον χρησιμοποιεί το θείο όχι ως βαθύ ερμηνευτικό εργαλείο, αλλά ως πρόχειρη σεναριακή διέξοδο, όταν η πλοκή της σειράς έχει πια χάσει τον έλεγχο.

View this post on Instagram

A post shared by IT GIRL (@itgirl)

Η κατάρρευση της αφήγησης

Το «Euphoria» δεν παρουσιάζεται ως σειρά που κάποτε ήταν αριστούργημα και τώρα απλώς υποχώρησε. Αντίθετα, η κριτική σημειώνει ότι η δύναμή του βρισκόταν στο ότι μπορούσε να αφηγηθεί μια οργανωμένη ιστορία με δομημένους χαρακτήρες, χωρίς να χρειάζεται να σηκώσει το βάρος της «μεγάλης αφήγησης» για μια ολόκληρη γενιά.

Το πρόβλημα, άρχισε όταν ο Λέβινσον επιχείρησε να μετατρέψει τη σειρά σε κάτι πολύ μεγαλύτερο: μια συνολική αφήγηση για τη Gen Z, την αμερικανική παρακμή, τον εθισμό, τη σεξεργασία, την πίστη και την ατομική ευθύνη. Το αποτέλεσμα, όπως υποστηρίζεται, είναι μια σειρά που λέει πολλά, αλλά χωρίς σαφή άξονα.

Η τρίτη σεζόν δεν κατηγορείται επειδή έγινε πιο σκοτεινή ή πιο θρησκευτική. Κατηγορείται επειδή δείχνει να μην ξέρει τι ακριβώς θέλει να πει.

Από εφηβικό δράμα σε κάτι απροσδιόριστο

Ένα από τα βασικά σημεία της κριτικής είναι ότι η τρίτη σεζόν εγκαταλείπει το εφηβικό δράμα και κινείται προς ένα ασαφές υβρίδιο, ανάμεσα σε θρησκευτικό γουέστερν και drug crime. Η αλλαγή είδους δεν θεωρείται από μόνη της πρόβλημα, όμως το άρθρο υποστηρίζει ότι ο πειραματισμός πρέπει να έχει νόημα και όχι να λειτουργεί ως επιφανειακή επίδειξη ύφους.

Η σειρά, σύμφωνα με την κριτική, χάνει ακόμη και στοιχεία που ήταν αναγνωρίσιμα στο κοινό, όπως η μουσική του Labrinth, η οποία είχε συνδεθεί στενά με την ταυτότητα του «Euphoria». Παράλληλα, ο τόνος των επεισοδίων χαρακτηρίζεται ασταθής, με πολύ σκοτεινές σκηνές να συνυπάρχουν άναρχα με πιο ανάλαφρα στοιχεία, χωρίς να δημιουργείται ένα συνεκτικό αποτέλεσμα.

Η σεξεργασία ως ηθικό σύμβολο

Ιδιαίτερη κριτική ασκείται στον τρόπο με τον οποίο η τρίτη σεζόν χειρίζεται τη σεξεργασία. Το άρθρο υποστηρίζει ότι η σειρά δεν την αντιμετωπίζει πραγματικά ως εργασία, δηλαδή ως τρόπο βιοπορισμού, αλλά περισσότερο ως σύμβολο αλαζονείας, απληστίας και ηθικής πτώσης.

Αυτή η προσέγγιση χαρακτηρίζεται βαθιά συντηρητική, καθώς μετατοπίζει το ενδιαφέρον από τις κοινωνικές συνθήκες και τις οικονομικές πιέσεις στην ατομική ευθύνη των χαρακτήρων. Με άλλα λόγια, η σειρά φαίνεται να κρίνει τους ήρωες για τις επιλογές τους, αντί να εξετάζει το περιβάλλον που τους οδηγεί σε αυτές.

Η Rue και η ατομική τιμωρία

Παρόμοια ανάγνωση γίνεται και για το θέμα των ναρκωτικών. Η Rue της Zendaya παρουσιάζεται, σύμφωνα με την κριτική, ως χαρακτήρας που «παίρνει κακές αποφάσεις» και τιμωρείται γι’ αυτές, ενώ το ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο της κρίσης των οπιοειδών στις ΗΠΑ αναφέρεται ελάχιστα.

Έτσι, το «Euphoria» φέρεται να μετατρέπει μεγάλα κοινωνικά προβλήματα σε ζήτημα προσωπικής αμαρτίας. Αντί να εξετάσει την εξάρτηση, τη φτώχεια, τη ματαιωμένη κοινωνική κινητικότητα ή την πίεση του αμερικανικού ονείρου, η αφήγηση μοιάζει να επιλέγει μια πιο απλή και ηθικολογική εξήγηση.

Η χριστιανική στροφή

Η κριτική ξεκαθαρίζει ότι το πρόβλημα δεν είναι η χριστιανική θεματολογία από μόνη της. Η δυτική τέχνη έχει μακρά παράδοση σε βιβλικές αναφορές και θρησκευτικά μοτίβα. Το πρόβλημα, σύμφωνα με το άρθρο, είναι ότι στο «Euphoria» η πίστη εισάγεται απότομα, σαν σεναριακό εργαλείο και όχι σαν οργανικό στοιχείο της αφήγησης.

Η φράση του τίτλου, ότι την τρίτη σεζόν «δεν τη σώζει ούτε ο Μεγαλοδύναμος», συνοψίζει ακριβώς αυτή την ένσταση: η σειρά δεν αποτυγχάνει επειδή αγγίζει τη θρησκεία, αλλά επειδή τη χρησιμοποιεί ως εύκολη λύση για να καλύψει αφηγηματικά και ιδεολογικά κενά.

Μια σειρά που έχασε το κέντρο της

Το «Euphoria» υπήρξε μια σειρά με ισχυρή οπτική ταυτότητα, αναγνωρίσιμη μουσική, έντονες ερμηνείες και χαρακτήρες που μπορούσαν να δημιουργήσουν πραγματική σύνδεση με το κοινό. Η τρίτη σεζόν, όμως, όπως παρουσιάζεται στην κριτική της LiFO, μοιάζει να απομακρύνεται από αυτή τη βάση και να κυνηγά ένα πιο βαρύ, πιο φιλόδοξο αλλά λιγότερο καθαρό όραμα.

Το αποτέλεσμα είναι μια σεζόν που προσπαθεί να μιλήσει για τα πάντα, αλλά καταλήγει να μοιάζει συγκεχυμένη. Η σειρά που κάποτε έβρισκε δύναμη στην ένταση των χαρακτήρων της, τώρα φαίνεται να χάνεται μέσα σε σύμβολα, αμαρτίες, τιμωρίες και βεβιασμένες λύσεις.

Πηγή: Pagenews.gr