Η πολιτική σάτιρα του POLITICO Europe επέλεξε αυτή την εβδομάδα να παρουσιάσει τη σύγχρονη ευρωπαϊκή πολιτική ως… κινηματογραφική υπερπαραγωγή.
Με τίτλο «Le Pen and Farage star in this summer’s must-see blockbuster», η σατιρική στήλη Declassified χρησιμοποιεί τη γλώσσα του Χόλιγουντ για να περιγράψει μια πραγματικότητα που κάθε άλλο παρά φανταστική μοιάζει: την ολοένα στενότερη πολιτική σύγκλιση των εθνικιστικών και ευρωσκεπτικιστικών δυνάμεων στην Ευρώπη.
Οι δύο πρωταγωνιστές της αντισυστημικής Δεξιάς
Στο φανταστικό σενάριο του Politico, ο Φαρατζ και η Λε πεν εμφανίζονται ως δύο «βετεράνοι αστυνομικοί» που επιστρέφουν για μία τελευταία αποστολή.
Ο κοινός τους εχθρός;
Οι… Βρυξέλλες.
Η πόλη παρουσιάζεται ως μια δυστοπική αυτοκρατορία που οι δύο πολιτικοί θέλουν να ανατρέψουν, συμβολίζοντας την πολυετή σύγκρουσή τους με την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, την Κομισιόν και το πολιτικό κατεστημένο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ο “κακός” της υπόθεσης λέγεται… Τραμπ
Το Politico προχωρά ακόμη περισσότερο.
Στην κινηματογραφική του αφήγηση, ο μυστηριώδης δισεκατομμυριούχος Chad Coinman — μια προφανής σάτιρα του Ντόναλντ Τραμπ — εμφανίζεται ως ο άνθρωπος που έχει ανατρέψει τη διεθνή τάξη.
Το σατιρικό εύρημα, ωστόσο, αποκτά πολιτικό βάθος.
Οι δύο Ευρωπαίοι λαϊκιστές, αντί να τον αντιμετωπίσουν, καταλήγουν να εντάσσονται στο «στρατόπεδό» του, υπαινισσόμενο τις ιδεολογικές και πολιτικές συγκλίσεις που παρατηρούνται τα τελευταία χρόνια μεταξύ του τραμπισμού και των μεγάλων ευρωπαϊκών ακροδεξιών κινημάτων.
Η Λε πεν με… ηλεκτρονικό βραχιολάκι
Η Λεπέν παρουσιάζεται να κυκλοφορεί με ηλεκτρονικό βραχιολάκι, συνοδευόμενη από τον νεαρό Μπαρντελά
Πίσω από τη σάτιρα βρίσκεται η πραγματική πολιτική της περιπέτεια.
Η ηγέτιδα του γαλλικού Εθνικού Συναγερμού βρίσκεται αντιμέτωπη με σοβαρές δικαστικές υποθέσεις για την υπόθεση των ευρωπαϊκών κοινοβουλευτικών συνεργατών, μια εξέλιξη που έχει επηρεάσει σημαντικά τη δημόσια εικόνα της και τροφοδοτεί έντονες πολιτικές αντιπαραθέσεις στη Γαλλία.
Το Politico αξιοποιεί αυτή την πραγματικότητα για να σατιρίσει όχι μόνο τη Λε πέν, αλλά και την προσπάθεια του Μπαρντέλά να εμφανιστεί ως ο πολιτικός διάδοχος της γαλλικής εθνικιστικής παράταξης.
Ο Φάρατζ και οι… χορηγοί του
Ο Φάρατζ δεν μένει εκτός στόχαστρου.
Η στήλη τον παρουσιάζει να παραιτείται από τη θέση του επειδή… κουράστηκε να τον ρωτούν από πού προέρχονται τα οικονομικά του και γιατί επιτίθεται διαρκώς στη μεταναστευτική πολιτική.
Πρόκειται για σαφή αναφορά στις δημόσιες συζητήσεις που έχουν ανοίξει στη Βρετανία σχετικά με τη χρηματοδότηση του Reform UK, αλλά και στις συνεχείς πολιτικές αντιπαραθέσεις γύρω από τη μεταναστευτική του ατζέντα.
Η Φον ντερ Λάιεν ως… υπερήρωας των Βρυξελλών
Στην απέναντι πλευρά, η Φον ντερ Λάιεν και ο Aντόνιο Κόστα παρουσιάζονται ως οι πολιτικοί που προσπαθούν να υπερασπιστούν την «πόλη των Βρυξελλών».
Η εικόνα αυτή αντανακλά τη σημερινή πραγματικότητα.
Η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής επιχειρεί να διατηρήσει ενωμένο το ευρωπαϊκό μπλοκ απέναντι στην άνοδο των ευρωσκεπτικιστικών κομμάτων, την αβεβαιότητα στις σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες και τις γεωπολιτικές πιέσεις από τη Ρωσία και τη Μέση Ανατολή.
Πίσω από το χιούμορ κρύβεται μια σοβαρή προειδοποίηση
Παρά τον σατιρικό χαρακτήρα του άρθρου, το Politico επιχειρεί να αναδείξει μια βαθύτερη πολιτική πραγματικότητα.
Οι προσωπικότητες όπως ο Φάρατζ και η Λε πεν δεν αντιμετωπίζονται πλέον ως περιθωριακές πολιτικές φιγούρες.
Αποτελούν πλέον μέρος μιας ευρύτερης ευρωπαϊκής αναδιάταξης, όπου τα κόμματα της εθνικής κυριαρχίας, της αντιμεταναστευτικής πολιτικής και του ευρωσκεπτικισμού αυξάνουν σταθερά την επιρροή τους.
Το βασικό ερώτημα δεν είναι πλέον αν μπορούν να αμφισβητήσουν το ευρωπαϊκό πολιτικό κατεστημένο.
Το ερώτημα είναι εάν μπορούν να κυβερνήσουν.
Το πραγματικό μήνυμα του Politico
Η τελευταία φράση της σάτιρας είναι ίσως και η πιο πολιτική.
Το υποτιθέμενο sequel της ταινίας τιτλοφορείται:
«Hard Borders 2: Δεν είναι τόσο εύκολο όταν δεν πετάς πέτρες απ’ έξω, αλλά πρέπει να κυβερνήσεις.»
Με αυτή τη φράση, το Politico συνοψίζει το μεγαλύτερο δίλημμα της ευρωπαϊκής λαϊκιστικής Δεξιάς.
Η πολιτική διαμαρτυρία αποδίδει εκλογικά.
Η διακυβέρνηση, όμως, απαιτεί συμβιβασμούς, θεσμική αξιοπιστία και δύσκολες αποφάσεις.
Και αυτό είναι το πραγματικό στοίχημα που θα κληθούν να αντιμετωπίσουν τα κόμματα της ευρωπαϊκής εθνικιστικής Δεξιάς καθώς η Ευρώπη βαδίζει προς τον νέο εκλογικό κύκλο του 2027.
Πηγή: pagenews.gr