Άδωνις Γεωργιάδης: «Η Κοβέσι δεν κατάλαβε τα όριά της» – Βολές για θεσμικές υπερβάσεις [vid,pics]

Το ερώτημα που καίει: Μπορεί ένας ευρωπαϊκός θεσμός να προκαλεί πολιτικό σεισμό χωρίς όλα τα στοιχεία;

Η παρέμβαση του Άδωνι Γεωργιάδη για τη Λάουρα Κοβέσι δεν ήταν μία συνηθισμένη κομματική επίθεση ούτε μια εύκολη αντιευρωπαϊκή κορύφωση.

Ήταν μια ευθεία αμφισβήτηση του τρόπου με τον οποίο η επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας αντιλήφθηκε —κατά την κρίση του υπουργού— την ισχύ, την αποστολή και, κυρίως, τα όρια της θέσης της.

Η φράση του ήταν απόλυτη:

«Δεν κατάλαβε ούτε τα όριά της, ούτε τι σημαίνει σεβασμός και ανεξαρτησία των κρατών, ούτε τι ακριβώς πρέπει να ερευνά η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία.»

Πρόκειται για βαριά πολιτική τοποθέτηση. Όχι όμως για επίθεση στον ίδιο τον ευρωπαϊκό θεσμό.

Αντίθετα, ο Άδωνις Γεωργιάδης ξεκαθάρισε ότι θεωρεί την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία χρήσιμο και αναγκαίο ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Η κριτική του προσωποποιείται στη Λάουρα Κοβέσι και στον τρόπο με τον οποίο, όπως υποστηρίζει, αυτή εγκαινίασε και καθόρισε τη λειτουργία του.

«Ο θεσμός της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, τον οποίο στηρίζω, είναι ένας καλός θεσμός. Καλώς ιδρύθηκε και πρέπει να μπορέσει να ευδοκιμήσει. Ξεκίνησε, όμως, στραβά από την κυρία Κοβέσι.»

Αυτό ακριβώς αποτελεί τον πυρήνα της πολιτικής του επιχειρηματολογίας: ευρωπαϊσμός δεν σημαίνει άκριτη υποταγή· σημαίνει ισχυρούς θεσμούς με κανόνες, λογοδοσία και αμοιβαίο σεβασμό.

«Προκάλεσε φασαρία χωρίς να έχει πρώτα την πραγματογνωμοσύνη»

Το ισχυρότερο σημείο της παρέμβασης Γεωργιάδη αφορά την έκθεση πραγματογνωμοσύνης που αποδίδεται στη συνεργάτιδα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, Παρασκευή Τυχεροπούλου.

Ο υπουργός διατύπωσε ένα εξαιρετικά σοβαρό θεσμικό ερώτημα:

«Είναι δυνατόν να προκαλείς αυτή τη φασαρία στο ελληνικό πολιτικό σύστημα χωρίς να έχεις πάρει πρώτα την έκθεση πραγματογνωμοσύνης της συνεργάτιδάς σου, της κυρίας Τυχεροπούλου;»

Και συνέχισε:

«Είναι δυνατόν να έχει φτάσει η έκθεση Τυχεροπούλου πριν από την ψηφοφορία στη Βουλή και να μην έχει ενημερωθεί η Βουλή ότι υπάρχει μία πραγματογνωμοσύνη που, κατά την κρίση μας, εξαιρεί από πιθανό αδίκημα συγκεκριμένα πρόσωπα;»

Εδώ βρίσκεται η ουσία της καταγγελίας του.

Δεν υποστήριξε απλώς ότι διαφωνεί με την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Υποστήριξε ότι η ελληνική Βουλή κλήθηκε να λάβει κρίσιμες αποφάσεις χωρίς, σύμφωνα με τον ίδιο, να διαθέτει το σύνολο των στοιχείων που ενδέχεται να επηρέαζαν την κρίση των βουλευτών.

Αν ο ισχυρισμός αυτός επιβεβαιωθεί από τα επίσημα έγγραφα και τη δικογραφία, τότε δεν μιλάμε για μία απλή διαδικαστική αβλεψία.

Μιλάμε για ένα θεσμικό κενό με πολιτικές συνέπειες.

Το δίλημμα που έθεσε ο Γεωργιάδης

Ο υπουργός παρουσίασε δύο δρόμους που, κατά την άποψή του, θα μπορούσε να είχε ακολουθήσει η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία:

Πρώτον, να περιμένει την ολοκλήρωση της πραγματογνωμοσύνης προτού αποστείλει στη Βουλή αίτημα σχετικό με την ασυλία πολιτικών προσώπων.

Δεύτερον, εφόσον η έκθεση παραλήφθηκε μεταγενέστερα, να διαβιβαστεί αμέσως στο ελληνικό Κοινοβούλιο, προκειμένου να συνεκτιμηθεί πριν από την ψηφοφορία.

«Μπορούσε είτε να έχει ζητήσει πρώτα την πραγματογνωμοσύνη πριν ζητήσει την άρση ασυλίας είτε, όταν την παρέλαβε, να την είχε στείλει στη Βουλή για αξιολόγηση πριν από την ψηφοφορία.»

Η θέση αυτή ακουμπά στον πυρήνα του κράτους δικαίου: κανένα πολιτικό ή δικαστικό συμπέρασμα δεν πρέπει να προηγείται της πλήρους εξέτασης των διαθέσιμων στοιχείων.

Και κανένας θεσμός —εθνικός ή ευρωπαϊκός— δεν μπορεί να θεωρεί ότι η δύναμη της αποστολής του τον απαλλάσσει από την υποχρέωση της ακρίβειας.

Από τον δικαστικό έλεγχο στην πολιτική διαπόμπευση

Ο Άδωνις Γεωργιάδης έθεσε ακόμη ένα κρίσιμο ζήτημα: την αναλογία ανάμεσα στα καταγγελλόμενα περιστατικά και στην τεράστια πολιτική ένταση που προκλήθηκε.

Αναφέρθηκε σε υποθέσεις στις οποίες, σύμφωνα με τη δική του παρουσίαση, τα επίμαχα ποσά φέρονται να είναι περιορισμένα ή να συνδέονται με επιδοτήσεις των οποίων η νομιμότητα αμφισβητείται εκ των υστέρων.

«Αν μου πείτε σοβαρά ότι είναι λόγος πολιτικής δίωξης να πας σε έναν πρώην υπουργό για ενδεχόμενη κακοδιαχείριση 780 ευρώ ή 2.500 ευρώ, τότε πρέπει να εξετάσουμε τι ακριβώς θεωρούμε πολιτικό σκάνδαλο.»

Τα συγκεκριμένα ποσά και η νομική αξιολόγησή τους αποτελούν αντικείμενο της δικαστικής διαδικασίας και δεν μπορούν να θεωρηθούν οριστικά πριν αποφανθεί η Δικαιοσύνη.

Το πολιτικό επιχείρημα του υπουργού, όμως, είναι σαφές: η ποινική διερεύνηση είναι απολύτως θεμιτή· η δημόσια καταδίκη πριν από τη δίκη δεν είναι.

Η έρευνα δεν πρέπει να μετατρέπεται σε ετυμηγορία.

Η άσκηση δίωξης δεν ισοδυναμεί με απόδειξη ενοχής.

Και η διαβίβαση μιας υπόθεσης στη Βουλή δεν μπορεί να χρησιμοποιείται αυτομάτως ως πολιτικό πιστοποιητικό διαφθοράς.

«Δεν περιμέναμε την Κοβέσι για να ερευνήσουμε τον ΟΠΕΚΕΠΕ»

Ιδιαίτερη σημασία είχε και η αναφορά του στις ελληνικές εισαγγελικές και οικονομικές αρχές.

Ο Γεωργιάδης απέρριψε την πολιτική αφήγηση ότι το πρόβλημα του ΟΠΕΚΕΠΕ έγινε γνωστό αποκλειστικά χάρη στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία.

«Είναι ψευδές ότι μάθαμε τι συνέβαινε στον ΟΠΕΚΕΠΕ επειδή ήρθε η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Οι ελληνικές εισαγγελικές αρχές είχαν ήδη ασκήσει δεκάδες διώξεις.»

Και πρόσθεσε:

«Έχουμε δει ανθρώπους να καταδικάζονται και να επιστρέφουν χρήματα έπειτα από έρευνες των ελληνικών αρχών. Δεν περιμέναμε την κυρία Κοβέσι για να μάθουμε ότι υπήρχαν προβλήματα στον ΟΠΕΚΕΠΕ.»

Η θέση αυτή δεν αναιρεί τη συμβολή της EPPO, η οποία έχει πράγματι αρμοδιότητα για αδικήματα που θίγουν τα οικονομικά συμφέροντα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και έχει ανακοινώσει σειρά ερευνών για καταγγελλόμενες απάτες με αγροτικές επιδοτήσεις.

Θέτει, όμως, ένα κρίσιμο ζήτημα πολιτικής ισορροπίας: η εμπιστοσύνη στους ευρωπαϊκούς θεσμούς δεν απαιτεί απαξίωση των ελληνικών εισαγγελικών αρχών.

Η Ελλάδα δεν είναι θεσμικό κενό.

Δεν είναι χώρα χωρίς δικαστές, χωρίς εισαγγελείς και χωρίς ελεγκτικούς μηχανισμούς.

Η σύγκρουση με τον Άρειο Πάγο και η στάση της αντιπολίτευσης

Ο Άδωνις Γεωργιάδης αναφέρθηκε και στη θεσμική σύγκρουση που, κατά την περιγραφή του, εκδηλώθηκε μεταξύ της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας και του Αρείου Πάγου σχετικά με τη διάρκεια θητείας των Ευρωπαίων εντεταλμένων εισαγγελέων.

Η διαφωνία αυτή δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως μάχη ανάμεσα στο «ευρωπαϊκό καλό» και στο «ελληνικό κακό».

Είναι μία νομική και θεσμική διαφορά μεταξύ δύο οργάνων που διαθέτουν αρμοδιότητες, ευθύνες και ξεχωριστή θεσμική νομιμοποίηση.

«Μπορεί να μας αρέσει ή να μη μας αρέσει ότι υπήρξε αυτή η σύγκρουση. Μπορεί να θεωρούμε ότι κάποιος έκανε λάθος. Αλλά η σύγκρουση υπήρξε.»

Ο υπουργός κατηγόρησε το ΠΑΣΟΚ ότι στάθηκε αυτομάτως στο πλευρό της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, χωρίς να υπερασπιστεί τη θεσμική θέση του ανώτατου ελληνικού δικαστηρίου.

Αυτή είναι ίσως η πιο βαθιά πολιτική αιχμή της παρέμβασής του: ότι ένα τμήμα της αντιπολίτευσης θεωρεί κάθε ευρωπαϊκή κριτική εξ ορισμού ορθή και κάθε αντίδραση ελληνικού θεσμού ύποπτη ή κυβερνητικά ελεγχόμενη.

Όμως ευρωπαϊκή συνείδηση δεν σημαίνει εθνική αυτοϋποτίμηση.

Ο ευρωπαϊσμός του «ναι», αλλά όχι του «υποκλίνομαι»

Η δύναμη της θέσης Γεωργιάδη βρίσκεται ακριβώς στο γεγονός ότι δεν μιλά ως ευρωσκεπτικιστής.

Μιλά ως πολιτικός που δηλώνει σταθερά ευρωπαϊστής και γι’ αυτό απαιτεί από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς περισσότερη —όχι λιγότερη— θεσμική υπευθυνότητα.

Ο πραγματικός ευρωπαϊσμός δεν στηρίζεται στην αυθεντία ενός προσώπου.

Δεν ζητά από τα κράτη-μέλη να σιωπούν μπροστά σε πιθανές υπερβάσεις.

Δεν μετατρέπει έναν ευρωπαϊκό αξιωματούχο σε πρόσωπο υπεράνω κριτικής.

Αντιθέτως, η ευρωπαϊκή δημοκρατία απαιτεί έλεγχο, αντιλόγο και σαφή όρια αρμοδιοτήτων.

«Δεν είμαι μέλος καμίας συμμορίας για να διαμαρτυρηθώ. Έχω, όμως, δικαίωμα και υποχρέωση να κρίνω τους θεσμούς.»

Η φράση αυτή συνοψίζει την πολιτική του γραμμή: στήριξη στον θεσμό, σκληρή κριτική στη διαχείρισή του.

Η Κοβέσι αποχωρεί – Η ώρα μιας νέας αρχής

Η Λάουρα Κοβέσι ήταν η πρώτη Ευρωπαία Γενική Εισαγγελέας και ανέλαβε την ηγεσία ενός πρωτόγνωρου θεσμού, ο οποίος ιδρύθηκε για να ερευνά αδικήματα εις βάρος των οικονομικών συμφερόντων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η θητεία της ολοκληρώνεται στις 31 Οκτωβρίου 2026, ενώ από την 1η Νοεμβρίου 2026 αναλαμβάνει ο Γερμανός εισαγγελέας Αντρές Ρίτερ. Η επιλογή του νέου επικεφαλής έχει ήδη εγκριθεί από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης εμφανίστηκε να προσδοκά ότι η αλλαγή ηγεσίας θα αποτελέσει ευκαιρία θεσμικής επανεκκίνησης.

«Έχω τη μεγάλη προσδοκία, ως φανατικά φιλοευρωπαίος πολιτικός, ότι ο διάδοχός της θα αλλάξει πλήρως τον τρόπο λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας.»

Δεν ζητά την αποδυνάμωσή της.

Ζητά μια Ευρωπαϊκή Εισαγγελία ισχυρή απέναντι στην απάτη, αλλά προσεκτική απέναντι στη δημοκρατία.

Ανεξάρτητη από τις κυβερνήσεις, αλλά όχι ανεξέλεγκτη.

Αποφασιστική στην έρευνα, αλλά όχι απρόσεκτη ως προς τις πολιτικές συνέπειες των ενεργειών της.

Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν μπορεί και δεν πρέπει να συγκαλυφθεί.

Κάθε παράνομη επιδότηση, κάθε πλαστό στοιχείο και κάθε κατάχρηση ευρωπαϊκών χρημάτων πρέπει να ερευνηθούν μέχρι τέλους. Όποιος αποδειχθεί ένοχος πρέπει να λογοδοτήσει, ανεξάρτητα από κομματική ταυτότητα ή αξίωμα.

Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι η θεσμική αυστηρότητα πρέπει να λειτουργεί μονόπλευρα.

Η ίδια ακρίβεια που απαιτούμε από τον ελεγχόμενο πρέπει να απαιτείται και από τον ελεγκτή.

Η ίδια διαφάνεια που απαιτούμε από την κυβέρνηση πρέπει να απαιτείται και από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης έθεσε ένα ερώτημα που η αντιπολίτευση δεν μπορεί να αποφεύγει:

Είχε η ελληνική Βουλή όλα τα κρίσιμα στοιχεία όταν κλήθηκε να αποφασίσει;

Αν όχι, ποιος ευθύνεται;

Και αν η πραγματογνωμοσύνη Τυχεροπούλου περιείχε στοιχεία που διαφοροποιούσαν ουσιωδώς την εικόνα για συγκεκριμένα πρόσωπα, γιατί δεν κατατέθηκε εγκαίρως;

Αυτά δεν είναι αντιευρωπαϊκά ερωτήματα.

Είναι ερωτήματα ευρωπαϊκής δημοκρατίας.

Το μήνυμα Γεωργιάδη: Κανένας υπεράνω κριτικής

Η παρέμβαση του Άδωνι Γεωργιάδη συγκρούεται ευθέως με την αντίληψη ότι οποιαδήποτε κριτική στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία συνιστά επίθεση στο κράτος δικαίου.

Συμβαίνει το αντίθετο.

Το κράτος δικαίου προϋποθέτει ότι όλοι οι θεσμοί ελέγχονται και όλοι λογοδοτούν.

Οι εθνικές κυβερνήσεις.

Τα κοινοβούλια.

Οι εισαγγελικές αρχές.

Αλλά και οι ευρωπαϊκοί θεσμοί.

Η Λάουρα Κοβέσι μπορεί να υπηρέτησε έναν σημαντικό και αναγκαίο θεσμό. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε επιλογή της ήταν αλάνθαστη ή ότι κάθε χειρισμός της πρέπει να γίνεται δεκτός χωρίς αντίλογο.

Και αυτό είναι τελικά το αιχμηρό πολιτικό μήνυμα του Άδωνι Γεωργιάδη:

Η Ευρώπη χρειάζεται ισχυρούς εισαγγελείς. Δεν χρειάζεται, όμως, εισαγγελείς που πιστεύουν ότι η ευρωπαϊκή τους ιδιότητα τους τοποθετεί πάνω από τα εθνικά κοινοβούλια, τα ανώτατα δικαστήρια και την απαίτηση πλήρους τεκμηρίωσης.

Η Δικαιοσύνη δεν υπηρετείται με εντυπώσεις. Υπηρετείται με στοιχεία, διαδικασίες και σεβασμό στα θεσμικά όρια.

Η θητεία της Κοβέσι και η ανάληψη της ηγεσίας από τον Αντρές Ρίτερ την 1η Νοεμβρίου 2026 επιβεβαιώνονται από την επίσημη Ευρωπαϊκή Εισαγγελία.

Πηγή: pagenews.gr