Με καθαρό πλέον στόχο τη διακυβέρνηση και όχι απλώς την αναδιάταξη της αντιπολίτευσης, ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί να μετατρέψει την Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη σε δύναμη εξουσίας, συνδέοντας ένα εκτεταμένο κοινωνικό και οικονομικό πρόγραμμα με μια δεύτερη, εξίσου κρίσιμη υπόσχεση: την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των πολιτών στην πολιτική.
Ο λεγόμενος «20λογος» των θέσεών του συγκροτεί ουσιαστικά τον πρώτο ολοκληρωμένο χάρτη της στρατηγικής που θέλει να παρουσιάσει η ΕΛ.Α.Σ. απέναντι στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Δεν πρόκειται μόνο για μια λίστα παροχών.
Το πολιτικό στοίχημα του Τσίπρα είναι πιο φιλόδοξο: αναδιανομή του πλούτου, χαμηλότερο κόστος ζωής, ισχυρότερος δημόσιος έλεγχος σε κρίσιμες υποδομές και ταυτόχρονα ένα «σοκ εντιμότητας» στη λειτουργία του κράτους.
Η φράση αυτή δεν εμφανίστηκε τώρα. Ο πρώην πρωθυπουργός την έχει χρησιμοποιήσει επανειλημμένα ήδη πριν από την ίδρυση της ΕΛ.Α.Σ., ενώ στην παρουσίαση του νέου κόμματος στις 26 Μαΐου 2026 μίλησε για ανάγκη ενός «σοκ εντιμότητας και δημοκρατίας» και μιας «νέας Μεταπολίτευσης».
1. Η «κάλπη της ανατροπής»
Ο Αλέξης Τσίπρας δεν κρύβει ότι η νέα προσπάθεια έχει έναν συγκεκριμένο τελικό προορισμό: την επιστροφή στην κυβέρνηση.
Η στρατηγική του δεν εξαντλείται στην πρώτη εκλογική αναμέτρηση. Η λογική είναι ότι εάν η ΕΛ.Α.Σ. αναδειχθεί πρώτη δύναμη, θα διερευνήσει τη δυνατότητα σχηματισμού κυβέρνησης που να μπορεί να εφαρμόσει το πρόγραμμά της.
Εάν αυτό δεν καταστεί δυνατό, ο πρώην πρωθυπουργός αφήνει ανοιχτό τον δρόμο για νέα προσφυγή στις κάλπες.
Η πολιτική σημασία αυτής της θέσης είναι σαφής: ο Τσίπρας επιχειρεί να δημιουργήσει από τώρα μια δυναμική νίκης, παρουσιάζοντας ενδεχόμενη δεύτερη εκλογή όχι ως αποτυχία της πρώτης, αλλά ως «κάλπη της ανατροπής».
Το μήνυμα προς τους ψηφοφόρους είναι ότι η ΕΛ.Α.Σ. δεν δημιουργήθηκε για να καταγράψει απλώς ένα ισχυρό ποσοστό.
Δημιουργήθηκε για να διεκδικήσει την εξουσία.
2. «Η πολιτική είναι η διεύρυνση του εφικτού»
Πίσω από τις οικονομικές προτάσεις υπάρχει και μια συγκεκριμένη πολιτική φιλοσοφία.
Ο Τσίπρας επιχειρεί να αντιστρέψει το παραδοσιακό αξίωμα ότι η πολιτική είναι «η τέχνη του εφικτού».
Η δική του θέση είναι ότι η πολιτική οφείλει να διευρύνει τα όρια του εφικτού.
Αυτό έχει πρακτική σημασία.
Η ΕΛ.Α.Σ. δεν θέλει να παρουσιάσει τις ανισότητες, την ακρίβεια, τη στεγαστική κρίση και το ενεργειακό κόστος ως αναπόφευκτες συνέπειες της οικονομίας, αλλά ως ζητήματα στα οποία μπορεί να επέμβει η πολιτική εξουσία.
Η κατεύθυνση είχε ήδη φανεί στην ιδρυτική διακήρυξη του κόμματος, όπου ο Τσίπρας μίλησε για «ισχυρή οικονομία δίκαιης ανάπτυξης και αξιοπρέπειας», αλλά και για παραγωγική ανασυγκρότηση.
3. Η ΔΕΘ ως το μεγάλο οικονομικό τεστ
Το μεγάλο στοίχημα βρίσκεται πλέον στη Θεσσαλονίκη.
Εκεί η ΕΛ.Α.Σ. καλείται να περάσει από τις πολιτικές κατευθύνσεις στους αριθμούς.
Ο οικονομικός σχεδιασμός που έχει αρχίσει να παρουσιάζει ο Τσίπρας κινείται γύρω από τρεις βασικούς άξονες: ανάπτυξη, αναδιανομή και μείωση του κόστους ζωής.
Στην πρώτη εσωκομματική διαβούλευση της ΕΛ.Α.Σ. τον Ιούλιο του 2026, παρουσιάστηκαν ήδη τρεις βασικοί πυλώνες του οικονομικού προγράμματος.
Η κεντρική λογική είναι ότι πριν μοιραστεί διαφορετικά ο πλούτος πρέπει να αυξηθεί και η συνολική παραγωγή.
Το πρόγραμμα επομένως θα πρέπει να απαντήσει σε δύο ερωτήματα ταυτόχρονα:
Πώς μεγαλώνει η οικονομική «πίτα»; Και ποιος παίρνει μεγαλύτερο κομμάτι από αυτήν;
4. Η αλλαγή παραγωγικού μοντέλου
Για να χρηματοδοτηθεί μια πιο γενναιόδωρη κοινωνική πολιτική, η ΕΛ.Α.Σ. μιλά για υψηλούς και διατηρήσιμους ρυθμούς ανάπτυξης σε ορίζοντα τετραετίας ή πενταετίας.
Ο στόχος δεν είναι απλώς μεγαλύτερο ΑΕΠ.
Η πρόταση Τσίπρα επιχειρεί να συνδέσει την ανάπτυξη με:
μεγαλύτερους μισθούς, παραγωγικές επενδύσεις, μικρότερες κοινωνικές ανισότητες και ισχυρότερη εγχώρια παραγωγική βάση.
Αυτό είναι ίσως και το δυσκολότερο κομμάτι του προγράμματος.
Γιατί η αλλαγή παραγωγικού μοντέλου απαιτεί επενδύσεις, χρόνο και σταθερότητα – όχι μόνο φορολογικές ή εισοδηματικές παρεμβάσεις.
Εδώ θα κριθεί και η οικονομική αξιοπιστία της ΕΛ.Α.Σ.
5. Το δίλημμα «εντιμότητα ή διαφθορά»
Ο δεύτερος μεγάλος πυλώνας είναι θεσμικός.
Ο Τσίπρας θέλει να μετατρέψει την εντιμότητα σε κεντρικό εκλογικό διακύβευμα.
Η κυβέρνηση κατηγορείται από την ΕΛ.Α.Σ. για αδιαφάνεια, απευθείας αναθέσεις, στρεβλώσεις στους κανόνες ανταγωνισμού και διαχείριση του δημόσιου χρήματος προς όφελος ισχυρών συμφερόντων.
Απέναντι σε αυτή την εικόνα ο πρώην πρωθυπουργός αντιπαραθέτει αυτό που έχει περιγράψει ως:
«Σοκ εντιμότητας, δικαιοσύνης και δημοκρατίας».
Το πολιτικά έξυπνο στοιχείο αυτής της στρατηγικής είναι ότι συνδέει δύο διαφορετικές δυσαρέσκειες:
την οικονομική πίεση των πολιτών και τη δυσπιστία απέναντι στους θεσμούς.
Η ΕΛ.Α.Σ. επιχειρεί ουσιαστικά να πει ότι η κοινωνική ανισότητα και η θεσμική αδιαφάνεια αποτελούν δύο πλευρές του ίδιου μοντέλου εξουσίας.
6. Φορολόγηση του πλούτου
Στον πυρήνα του οικονομικού σχεδίου βρίσκεται η μετατόπιση φορολογικού βάρους από τη μισθωτή εργασία και τη μεσαία τάξη προς τον μεγάλο συσσωρευμένο πλούτο.
Ο Τσίπρας επαναφέρει την ανάγκη ολοκληρωμένου περιουσιολογίου και προαναγγέλλει μεγαλύτερη φορολογική επιβάρυνση για τις υψηλότερες περιουσίες.
Αυτό θα είναι και ένα από τα σημεία που θα προκαλέσουν τη μεγαλύτερη πολιτική αντιπαράθεση.
Η κυβέρνηση αναμένεται να θέσει το ερώτημα του ύψους των συντελεστών, της φορολογικής βάσης αλλά και του κινδύνου αποεπένδυσης.
Η ΕΛ.Α.Σ. από την πλευρά της θα επιχειρήσει να παρουσιάσει τη μεταρρύθμιση ως αποκατάσταση φορολογικής δικαιοσύνης.
Η τελική αξιολόγηση θα εξαρτηθεί από την κοστολόγηση.
7. Κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος
Μία από τις πιο χειροπιαστές δεσμεύσεις είναι η πλήρης κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος.
Ο Τσίπρας θεωρεί ότι μια οριζόντια σταθερή επιβάρυνση επιχειρήσεων και επαγγελματιών δεν λαμβάνει υπόψη τη διαφορετική οικονομική τους κατάσταση.
Το μήνυμα προς τη μεσαία τάξη είναι συγκεκριμένο:
η αναδιανομή δεν θα χρηματοδοτηθεί από νέα επιβάρυνση μισθωτών, μικρομεσαίων και αυτοαπασχολουμένων.
Αυτή είναι μια κρίσιμη πολιτική επιλογή, διότι η εμπειρία της περιόδου 2015-2019 εξακολουθεί να βαραίνει ιδιαίτερα τη σχέση Τσίπρα με τμήματα της μεσαίας τάξης.
8. Η επταπλή επίθεση στην κυβέρνηση
Το αντιπολιτευτικό κατηγορητήριο της ΕΛ.Α.Σ. δομείται σε επτά βασικά μέτωπα:
ακρίβεια, διαφθορά, ιδιωτικοποιήσεις, Ταμείο Ανάκαμψης, λειτουργία της Δικαιοσύνης, φορολογικές ανισότητες και συγκέντρωση οικονομικής ισχύος.
Ο Τσίπρας επιχειρεί να τα συνδέσει μεταξύ τους και να παρουσιάσει μια ενιαία εικόνα.
Το επιχείρημα είναι ότι το πρόβλημα δεν είναι μία λανθασμένη κυβερνητική απόφαση εδώ ή μία καθυστέρηση εκεί.
Κατά την ΕΛ.Α.Σ., πρόκειται για συνολικό μοντέλο διακυβέρνησης που ευνοεί συγκεκριμένες οικονομικές δυνάμεις.
Η κυβέρνηση απορρίπτει συνολικά αυτή την εικόνα και έχει ήδη απαντήσει με σκληρή κριτική στις οικονομικές θέσεις της ΕΛ.Α.Σ., χαρακτηρίζοντας αρκετούς από τους ισχυρισμούς της ανακριβείς ή στρεβλούς. Η αντιπαράθεση γύρω από την οικονομία έχει επομένως ήδη ξεκινήσει.
9. Προς το ΠΑΣΟΚ: Ο κύριος αντίπαλος είναι ο Μητσοτάκης
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σημεία της στρατηγικής Τσίπρα είναι η στάση απέναντι στο ΠΑΣΟΚ.
Παρότι η σχέση των δύο κομμάτων έχει ήδη οδηγηθεί σε έντονη αντιπαράθεση, ο πρόεδρος της ΕΛ.Α.Σ. επιχειρεί να μη μετατρέψει τον Νίκο Ανδρουλάκη στον βασικό του αντίπαλο.
Η επιλογή είναι εύκολα ερμηνεύσιμη.
Εάν η ΕΛ.Α.Σ. θέλει να κυβερνήσει, μπορεί να χρειαστεί μετά τις εκλογές ευρύτερες συνεργασίες στον προοδευτικό χώρο.
Γι’ αυτό ο Τσίπρας επιχειρεί να στρέψει το βασικό πολιτικό πυρ προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη και να παρουσιάσει τα υπόλοιπα κόμματα της δημοκρατικής αντιπολίτευσης περισσότερο ως πιθανούς συνομιλητές παρά ως στρατηγικούς εχθρούς.
10. Όχι σε «μεταγραφές αεροδρομίου»
Η ίδια λογική αφορά και τη στελέχωση του νέου κόμματος.
Ο Τσίπρας προσπαθεί να αποφύγει την εικόνα ενός κόμματος που συγκροτείται μέσα από μαζικές μετακινήσεις επαγγελματιών πολιτικών.
Η γραμμή είναι «από την κοινωνία για την κοινωνία».
Τα ψηφοδέλτια, σύμφωνα με αυτή τη φιλοσοφία, πρέπει να προκύψουν μέσα από συλλογικές διαδικασίες και με κριτήρια που σχετίζονται όχι μόνο με την εκλογική δύναμη ενός προσώπου αλλά και με την αξιοπιστία του.
Η πρόκληση είναι προφανής:
αν η ΕΛ.Α.Σ. επιδιώξει πραγματικά την πρώτη θέση, θα χρειαστεί ταυτόχρονα ανανέωση αλλά και στελέχη με κυβερνητική εμπειρία.
11. Δημοσιοποίηση των οικονομικών της ΕΛ.Α.Σ.
Στο ίδιο πεδίο εντάσσεται και η δέσμευση για δημοσιοποίηση των οικονομικών του νέου κόμματος.
Η ανάγκη αυτή έγινε ακόμη μεγαλύτερη μετά τη δημόσια αντιπαράθεση με το ΠΑΣΟΚ για τη χρηματοδότηση της ΕΛ.Α.Σ.
Ο Τσίπρας υποστηρίζει ότι ο νέος φορέας λειτουργεί με διαφορετικό, περισσότερο ψηφιακό και εθελοντικό μοντέλο.
Ακριβώς όμως επειδή το κόμμα έχει αναγάγει τη διαφάνεια σε κεντρική πολιτική αξία, η δημοσιοποίηση των οικονομικών του δεν θα είναι μια δευτερεύουσα διαδικασία.
Θα αποτελέσει το πρώτο πρακτικό τεστ του ίδιου του «σοκ εντιμότητας».
12. Όχι άλλη μόνιμη πολιτική των pass
Στο οικονομικό πεδίο η ΕΛ.Α.Σ. θέλει να διαφοροποιηθεί και από τη λογική της διαρκούς επιδοματικής ανακούφισης.
Η θέση Τσίπρα είναι ότι η ακρίβεια δεν αντιμετωπίζεται μόνιμα με επιδόματα που επιστρέφουν στον πολίτη ένα μικρό μέρος όσων έχει χάσει από τις ανατιμήσεις.
Η πρόταση είναι παρέμβαση στις αιτίες.
Αυτό σημαίνει αυστηρότερη εποπτεία της αγοράς, μέτρα κατά της αισχροκέρδειας και ρυθμίσεις που θα επηρεάζουν τη διαμόρφωση των τελικών τιμών.
Το δύσκολο σημείο θα είναι να αποδειχθεί ποιες από αυτές τις παρεμβάσεις μπορούν πράγματι να μειώσουν τις τιμές χωρίς να δημιουργούν ελλείψεις ή άλλες στρεβλώσεις.
13. Από το χωράφι μέχρι το ράφι
Στα τρόφιμα, η πρόταση είναι περισσότερο συγκεκριμένη.
Η ΕΛ.Α.Σ. προτείνει ένα ψηφιακό Παρατηρητήριο Τιμών, το οποίο θα μπορεί να παρακολουθεί ολόκληρη την πορεία ενός προϊόντος:
από την τιμή που λαμβάνει ο παραγωγός έως την τιμή που πληρώνει ο καταναλωτής.
Το πολιτικό επιχείρημα είναι ισχυρό:
αν η Πολιτεία γνωρίζει πόσο πωλεί ο παραγωγός, πόσο αγοράζει κάθε ενδιάμεσος και ποια είναι η τελική τιμή στο ράφι, μπορεί να εντοπίζει πού δημιουργούνται υπερβολικά περιθώρια κέρδους.
Η ενίσχυση της Επιτροπής Ανταγωνισμού και τα πλαφόν στα περιθώρια κέρδους θα αποτελέσουν μέρος αυτού του σχεδιασμού.
14. Δημόσιος έλεγχος στα βασικά αγαθά
Στην ενέργεια και το νερό η ΕΛ.Α.Σ. επιστρέφει σε μια πιο καθαρά παρεμβατική λογική.
Ο Τσίπρας μιλά για δημόσιο έλεγχο των κρίσιμων δικτύων και υποδομών, θεωρώντας ότι η ενέργεια και το νερό δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται αποκλειστικά ως εμπορεύματα.
Η συζήτηση δεν περιορίζεται στο ποιος έχει τις μετοχές.
Αφορά το ποιος καθορίζει τις επενδύσεις, τις τιμές, την επέκταση των δικτύων και τους κανόνες λειτουργίας τους.
Εδώ βρίσκεται μία από τις πιο καθαρές ιδεολογικές διαφορές της ΕΛ.Α.Σ. με τη Νέα Δημοκρατία.
15. Η ΔΕΗ ως εργαλείο μείωσης του κόστους
Η ΕΛ.Α.Σ. θέλει μια ΔΕΗ με ισχυρότερο κοινωνικό και ρυθμιστικό ρόλο στην αγορά ηλεκτρικής ενέργειας.
Στον σχεδιασμό εντάσσονται μακροχρόνια συμβόλαια μεταξύ παραγωγών και παρόχων Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας, ώστε μεγαλύτερο μέρος του ηλεκτρικού ρεύματος να μην εξαρτάται κάθε στιγμή από τις διακυμάνσεις της χονδρεμπορικής αγοράς.
Ο στόχος που έχει τεθεί είναι ιδιαίτερα φιλόδοξος: μείωση του μεσοσταθμικού ενεργειακού κόστους ακόμη και κατά 30%.
Ακριβώς γι’ αυτό απαιτείται πλήρης τεχνική τεκμηρίωση.
Το ποσοστό θα αποτελέσει αναμφίβολα ένα από τα πρώτα σημεία που θα ζητήσει να κοστολογηθούν η κυβέρνηση αλλά και η αγορά.
16. Ελάχιστη ποσότητα φθηνής ενέργειας
Στο ίδιο πλαίσιο εξετάζεται η κατοχύρωση μιας ελάχιστης ποσότητας ηλεκτρικής ενέργειας σε προσιτή τιμή.
Η λογική είναι η αντιμετώπιση της ενέργειας ως βασικού κοινωνικού αγαθού.
Αντί δηλαδή να επιδοτείται εκ των υστέρων ένας υπέρογκος λογαριασμός, η πρόταση θέλει να εξασφαλίζει εξαρχής ένα βασικό επίπεδο κατανάλωσης με προστατευμένη τιμή.
Το κόστος και ο τρόπος χρηματοδότησης θα κρίνουν εάν η πρόταση μπορεί να εφαρμοστεί χωρίς να μεταφερθεί η επιβάρυνση αλλού.
17. Στέγη: Μέτωπο σε Airbnb και Golden Visa
Στο στεγαστικό ο Τσίπρας επιχειρεί μια συνολικότερη παρέμβαση.
Ο σχεδιασμός περιλαμβάνει:
αξιοποίηση κλειστών κατοικιών, νέα κοινωνική και προσιτή στέγη, αυστηρότερη ρύθμιση των βραχυχρόνιων μισθώσεων και τερματισμό της Golden Visa στην κατοικία.
Η πολιτική βάση αυτής της πρότασης είναι ότι η στεγαστική κρίση δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με επιδοτήσεις ενοικίου ή δανείων.
Χρειάζεται κυρίως αύξηση της πραγματικής προσφοράς διαθέσιμων κατοικιών.
Αυτό είναι ίσως το ισχυρότερο οικονομικό επιχείρημα πίσω από την πρόταση.
18. Δημόσιο πανεπιστήμιο και νέοι κανόνες
Στην Παιδεία, η ΕΛ.Α.Σ. επιχειρεί να ανοίξει μέτωπο γύρω από τη λειτουργία των μη κρατικών πανεπιστημίων.
Ο Τσίπρας προαναγγέλλει αλλαγές στο υφιστάμενο θεσμικό πλαίσιο και ζητά αυστηρή διασφάλιση του μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, ακαδημαϊκή ισοτιμία και κοινούς κανόνες ποιότητας.
Παράλληλα, το πολιτικό βάρος πέφτει στην ενίσχυση του δημόσιου πανεπιστημίου.
Η αντιπαράθεση εδώ θα είναι κυρίως ιδεολογική:
η κυβέρνηση παρουσιάζει τη μεταρρύθμιση ως άνοιγμα της ανώτατης εκπαίδευσης, ενώ η ΕΛ.Α.Σ. φοβάται δημιουργία πανεπιστημίων διαφορετικών ταχυτήτων.
19. «Αυτοδιοίκηση αντί ετεροδιοίκησης»
Μια από τις λιγότερο προβεβλημένες αλλά θεσμικά σημαντικές προτάσεις αφορά τον χάρτη της τοπικής αυτοδιοίκησης.
Ο Τσίπρας θεωρεί ότι ορισμένοι σημερινοί δήμοι έχουν γίνει υπερβολικά μεγάλοι και δυσλειτουργικοί.
Γι’ αυτό έχει τεθεί στο τραπέζι η δημιουργία περίπου 100 επιπλέον δήμων, καθώς και ενίσχυση των τοπικών κοινοτήτων με αιρετούς προέδρους.
Παράλληλα, προτείνονται συμμετοχικοί προϋπολογισμοί και ψηφιακά εργαλεία μέσω των οποίων οι πολίτες θα μπορούν να έχουν μεγαλύτερο λόγο στις τοπικές αποφάσεις.
20. Το «σοκ εμπιστοσύνης»
Η τελευταία δέσμευση είναι ίσως η πιο δύσκολο να μετρηθεί, αλλά πολιτικά η πιο φιλόδοξη.
Ο Τσίπρας θεωρεί ότι το βαθύτερο πρόβλημα της χώρας δεν είναι μόνο οικονομικό.
Είναι η κρίση εμπιστοσύνης.
Στις 27 Ιουνίου 2026, στην πρώτη Σύνοδο του Εθνικού Συμβουλίου της ΕΛ.Α.Σ., είχε θέσει ως αποστολή της νέας πολιτικής προσπάθειας την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των πολιτών στη Δημοκρατία. Στις 26 Ιουνίου είχε μιλήσει επίσης για ανάγκη αναστήλωσης πολιτικών αρετών όπως η εντιμότητα, η εμπιστοσύνη και η αφοσίωση στον πολίτη.
Εδώ βρίσκεται ο πυρήνας του πολιτικού του αφηγήματος.
Η ΕΛ.Α.Σ. δεν θέλει να υποσχεθεί απλώς μια διαφορετική οικονομική πολιτική.
Θέλει να υποσχεθεί διαφορετικό τρόπο άσκησης της εξουσίας.
Το δύσκολο ερώτημα: Πόσο κοστίζει;
Από αυτό το σημείο και μετά, όμως, αρχίζει η πραγματικά δύσκολη συζήτηση.
Οι 20 θέσεις δημιουργούν ένα σαφές πολιτικό στίγμα.
Δεν αποτελούν ακόμη από μόνες τους πλήρες κυβερνητικό πρόγραμμα.
Για να γίνει το επόμενο βήμα χρειάζονται:
κόστος, πηγές χρηματοδότησης, χρονοδιάγραμμα, δημοσιονομικές επιπτώσεις και συγκεκριμένες νομοθετικές παρεμβάσεις.
Και αυτό ακριβώς θα είναι το μεγάλο τεστ της ΔΕΘ.
Η κυβέρνηση θα επιχειρήσει να παρουσιάσει τις προτάσεις ως δημοσιονομικά επικίνδυνες ή ανεφάρμοστες.
Η ΕΛ.Α.Σ. θα πρέπει να αποδείξει ότι μπορεί να χρηματοδοτήσει κοινωνικές παρεμβάσεις χωρίς να επιστρέψει σε ελλείμματα και χωρίς να τινάξει στον αέρα τις ευρωπαϊκές δημοσιονομικές δεσμεύσεις.
Το πολιτικό στοίχημα του Τσίπρα
Ο «20λογος» έχει τελικά δύο διαφορετικούς στόχους.
Ο πρώτος είναι να απαντήσει στο «τι θα κάνετε διαφορετικά από τον Μητσοτάκη;»
Ο δεύτερος είναι ίσως δυσκολότερος:
να απαντήσει στο «γιατί να εμπιστευτούμε ξανά τον Τσίπρα;»
Για τον πρώην πρωθυπουργό, αυτό είναι το πραγματικό εμπόδιο ανάμεσα στην πολιτική επιστροφή και στην επιστροφή στην εξουσία.
Η εμπειρία της διακυβέρνησης 2015-2019 αποτελεί ταυτόχρονα πλεονέκτημα και βάρος. Του δίνει κυβερνητική εμπειρία, αλλά επιτρέπει στους αντιπάλους του να κρίνουν τις σημερινές υποσχέσεις μέσα από τις παλαιότερες επιδόσεις του.
Γι’ αυτό και η νέα στρατηγική δεν μπορεί να στηριχθεί μόνο στο κοινωνικό πρόγραμμα.
Χρειάζεται και το δεύτερο σκέλος: «εντιμότητα, διαφάνεια, σοβαρότητα».
Από τον «20λογο» στην πρόταση εξουσίας
Η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη ιδρύθηκε στις 26 Μαΐου 2026 με επτά κεντρικές δεσμεύσεις και με τη φιλοδοξία να επανιδρύσει μια ισχυρή προοδευτική παράταξη. Μέσα σε λιγότερο από τρεις μήνες, η συζήτηση έχει πλέον μεταφερθεί στην επόμενη φάση: από την ταυτότητα του κόμματος στο πρόγραμμα διακυβέρνησης.
Αυτό είναι και το κρίσιμο σημείο.
Ο Τσίπρας δεν θα κριθεί πλέον μόνο από το αν κατάφερε να επιστρέψει δυναμικά στο πολιτικό προσκήνιο.
Θα κριθεί από το εάν μπορεί να μετατρέψει αυτή την επιστροφή σε πειστική, κοστολογημένη και εφαρμόσιμη εναλλακτική πρόταση εξουσίας.
Ο «20λογος» δημιουργεί το πολιτικό πλαίσιο.
Η ΔΕΘ καλείται να δώσει τους αριθμούς.
Και οι επόμενες εκλογές, όταν έρθουν, θα δείξουν εάν το «σοκ εντιμότητας» και η «διεύρυνση του εφικτού» μπορούν να μετατραπούν από πολιτικό σύνθημα σε πλειοψηφικό ρεύμα.
Πηγή: pagenews.gr