Η μεγάλη εξαίρεση: Το καναδικό πετρέλαιο
Η μεγαλύτερη ένδειξη ότι ακόμη και η κυβέρνηση Τραμπ αναγνωρίζει τα όρια της σύγκρουσης βρίσκεται στην ενέργεια.
Οι νέοι δασμοί δεν πλήττουν με τον ίδιο τρόπο ορισμένες κρίσιμες κατηγορίες φυσικών πόρων.
Και αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό για τις ΗΠΑ.
Η EIA υπολογίζει ότι το συνολικό ενεργειακό εμπόριο ΗΠΑ–Καναδά είχε αξία 137 δισ. δολάρια το 2025, με τις αμερικανικές ενεργειακές εισαγωγές από τον Καναδά να φθάνουν τα 111 δισ. δολάρια. Το αργό πετρέλαιο μόνο αντιστοιχούσε στο 69% της συνολικής αξίας του ενεργειακού εμπορίου των δύο χωρών.
Η Ουάσιγκτον μπορεί να θέλει να πιέσει την Οτάβα.
Δεν μπορεί όμως εύκολα να διαταράξει μια ενεργειακή σχέση πάνω στην οποία στηρίζονται πολλά αμερικανικά διυλιστήρια.
Γιατί ο Κάρνεϊ δεν παίζει ακόμη το «χαρτί του πετρελαίου»
Παρά την κλιμάκωση, ο Καναδός πρωθυπουργός έχει αποφύγει μέχρι στιγμής να απειλήσει με περιορισμό ενεργειακών εξαγωγών.
Η στάση αυτή είναι στρατηγική.
Μια τέτοια κίνηση θα μπορούσε να προκαλέσει άνοδο των τιμών καυσίμων στις ΗΠΑ, αλλά θα έπληττε ταυτόχρονα και τον ίδιο τον Καναδά, που εξαρτάται από την αμερικανική αγορά για μεγάλο μέρος των ενεργειακών του εξαγωγών.
Έτσι, η Οτάβα προτιμά προς το παρόν την κλασική δασμολογική ανταπόδοση.
$25 δισ. στήριξη και στροφή μακριά από τις ΗΠΑ
Ο Κάρνεϊ επιχειρεί παράλληλα να μετατρέψει την κρίση σε επιχείρημα για μια βαθύτερη αναδιάρθρωση της καναδικής οικονομικής στρατηγικής.
Στην επίσημη δήλωσή του υπογράμμισε ότι η κυβέρνησή του έχει ήδη διαθέσει περίπου 25 δισ. δολάρια για τη στήριξη εργαζομένων και επιχειρήσεων που επηρεάζονται από την εμπορική σύγκρουση.
Ακόμη πιο ενδιαφέρουσα είναι η φράση του για τη μελλοντική σχέση με τις ΗΠΑ:
«Έχουμε αναγνωρίσει από την αρχή ότι η Αμερική έχει αλλάξει και ότι δεν θα επιστρέψουμε στην παλιά μας σχέση».
Αυτή είναι ίσως η πιο γεωπολιτικά σημαντική δήλωση ολόκληρης της κρίσης.
Ο Κάρνεϊ δεν παρουσιάζει πλέον τους δασμούς ως προσωρινή σύγκρουση με έναν Αμερικανό πρόεδρο.
Τους παρουσιάζει ως δομική αλλαγή στη σχέση Καναδά–ΗΠΑ.
Ο Καναδάς επιταχύνει τη διαφοροποίηση
Η Οτάβα δηλώνει ότι επιχειρεί να μειώσει την υπερβολική εξάρτησή της από την αμερικανική αγορά.
Σύμφωνα με τον Κάρνεϊ, ο Καναδάς:
- προωθεί σχεδόν 500 δισ. δολάρια σε μεγάλα έργα υποδομών,
- έχει ήδη προνομιακή εμπορική πρόσβαση σε 1,5 δισ. καταναλωτές,
- θέλει να διπλασιάσει αυτή την πρόσβαση μέχρι το τέλος του έτους,
- σχεδιάζει να διπλασιάσει τις εξαγωγές προς μη αμερικανικές αγορές την επόμενη δεκαετία.
Αυτό αλλάζει τη γεωοικονομική διάσταση της αντιπαράθεσης.
Το πραγματικό ρίσκο για τις ΗΠΑ δεν είναι μόνο τα καναδικά αντίποινα σήμερα.
Είναι η πιθανότητα να ωθήσουν έναν από τους στενότερους οικονομικούς συμμάχους τους να χτίσει σταδιακά λιγότερο αμερικανοκεντρικές εφοδιαστικές αλυσίδες.
Και τώρα έρχεται η USMCA
Η κρίση γίνεται ακόμη πιο επικίνδυνη επειδή πλησιάζει η μεγάλη επανεξέταση της συμφωνίας USMCA.
Η συμφωνία ΗΠΑ–Μεξικού–Καναδά αποτέλεσε ένα από τα σημαντικότερα επιτεύγματα της πρώτης προεδρίας Τραμπ.
Τώρα όμως η ίδια η βάση της βορειοαμερικανικής οικονομικής ολοκλήρωσης βρίσκεται υπό πίεση.
Εάν η νέα αντιπαράθεση μεταφερθεί στην επαναδιαπραγμάτευση της USMCA, τότε το θέμα δεν θα είναι πλέον ένας δασμός 50% σε ένα περιορισμένο σύνολο προϊόντων.
Θα αφορά το μέλλον ολόκληρης της βορειοαμερικανικής οικονομικής αρχιτεκτονικής.
Τραμπ–Κάρνεϊ: Μια σύγκρουση που ξεπερνά τους δασμούς
Η σημερινή κρίση είναι επομένως κάτι περισσότερο από μια διαφωνία για hockey sticks, αλκοόλ ή ηλεκτρολογικό εξοπλισμό.
Ο Τραμπ επιχειρεί να χρησιμοποιήσει την πρόσβαση στη μεγαλύτερη καταναλωτική αγορά του κόσμου ως εργαλείο πίεσης ακόμη και απέναντι στους στενότερους συμμάχους των ΗΠΑ.
Ο Κάρνεϊ απαντά ότι ο Καναδάς δεν πρόκειται να δεχθεί μια σχέση στην οποία η εμπορική πρόσβαση εξαρτάται κάθε φορά από τις απαιτήσεις της Ουάσιγκτον.
Και γι’ αυτό η φράση «δολάριο προς δολάριο» έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία από το ύψος των ίδιων των αντιποίνων.
Είναι ένα μήνυμα ότι η Οτάβα είναι έτοιμη να αποδεχθεί οικονομικό κόστος για να υπερασπιστεί την πολιτική της αυτονομία.
Ο εμπορικός πόλεμος ΗΠΑ–Καναδά δεν αφορά πλέον μόνο το ποιος θα πληρώσει υψηλότερους δασμούς. Αφορά το εάν η στενότερη οικονομική σχέση της Βόρειας Αμερικής μπορεί να επιβιώσει από τη νέα εποχή του οικονομικού εθνικισμού του Τραμπ.
Πηγή: pagenews.gr