Ο πόλεμος Ρωσίας–Ουκρανίας αλλάζει ξανά χαρακτήρα.
Η πρώτη μεγάλη μεταβολή έγινε όταν τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη έγιναν καθημερινό όπλο του μετώπου.
Η δεύτερη ήρθε όταν η Ουκρανία άρχισε να μεταφέρει συστηματικά τον πόλεμο εκατοντάδες χιλιόμετρα μέσα στη Ρωσία.
Τώρα διαμορφώνεται μια τρίτη φάση:
μαζικές, σύνθετες αεροπορικές επιθέσεις που συνδυάζουν βαλλιστικούς πυραύλους, πυραύλους κρουζ, μη επανδρωμένα αεροσκάφη και δολώματα με σκοπό όχι απλώς την καταστροφή στόχων, αλλά την εξάντληση ολόκληρου του συστήματος αεράμυνας του αντιπάλου.
Το αποτέλεσμα είναι ήδη ορατό.
Την περασμένη εβδομάδα, ρωσικό κύμα πυραύλων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών έπληξε παιδιατρικό νοσοκομείο, σχολείο, κατοικίες και αποθήκες στο Κίεβο και γύρω από την ουκρανική πρωτεύουσα, αφήνοντας τουλάχιστον 16 νεκρούς. Η Ουκρανία δεν κατέρριψε κανέναν από τους ρωσικούς βαλλιστικούς πυραύλους εκείνης της επίθεσης, με τις ελλείψεις σε αναχαιτιστές Patriot να γίνονται πλέον κρίσιμο επιχειρησιακό πρόβλημα.
Η Ρωσία αλλάζει τη σύνθεση των επιθέσεων
Το βασικό πλεονέκτημα της Μόσχας δεν είναι απλώς ότι διαθέτει περισσότερους πυραύλους.
Είναι ότι συνδυάζει διαφορετικά όπλα στην ίδια επίθεση.
Πρώτα στέλνονται μεγάλοι αριθμοί μη επανδρωμένων αεροσκαφών και δολωμάτων.
Στη συνέχεια ακολουθούν πύραυλοι κρουζ.
Και τέλος βαλλιστικοί ή ημιβαλλιστικοί πύραυλοι που είναι πολύ δυσκολότερο να αναχαιτιστούν.
Ο στόχος είναι διπλός.
Να εντοπιστούν και να εξαντληθούν τα ουκρανικά συστήματα αεράμυνας.
Και να αναγκαστεί το Κίεβο να χρησιμοποιήσει πανάκριβους αναχαιτιστές εναντίον πολύ φθηνότερων επιθετικών μέσων.
Το Ινστιτούτο Μελέτης του Πολέμου εκτιμά ότι η Ρωσία συνεχίζει να συγκεντρώνει πυραύλους ώστε να εξαπολύει περιοδικά μεγάλα συνδυασμένα κύματα, με ιδιαίτερη έμφαση στους βαλλιστικούς και ημιβαλλιστικούς πυραύλους που η Ουκρανία δυσκολεύεται περισσότερο να αντιμετωπίσει.
Το Patriot γίνεται το πιο κρίσιμο όπλο της Ουκρανίας
Το πρόβλημα του Κιέβου είναι ότι δεν διαθέτει πολλές εναλλακτικές απέναντι στους ρωσικούς βαλλιστικούς πυραύλους.
Το Patriot παραμένει το βασικό σύστημα που μπορεί να τους αναχαιτίσει αποτελεσματικά.
Και οι αναχαιτιστές δεν επαρκούν.
Τον Ιούλιο, ουκρανικές αρχές είχαν παραδεχθεί ότι σε συγκεκριμένη μεγάλη ρωσική επίθεση δεν κατέρριψαν κανέναν από τους 29 βαλλιστικούς πυραύλους που εκτοξεύθηκαν.
Ο εκπρόσωπος της ουκρανικής αεροπορίας Γιούρι Ιχνάτ είχε τότε αναγνωρίσει:
«Για να καταρρίψεις βαλλιστικούς πυραύλους, χρειάζεσαι τα μέσα για να το κάνεις».
Αυτό είναι σήμερα ίσως το πιο επικίνδυνο κενό στην ουκρανική άμυνα.
Όταν τελειώνουν οι αναχαιτιστές, αλλάζει ολόκληρη η στρατηγική
Η έλλειψη Patriot δεν σημαίνει απλώς ότι περνούν περισσότεροι πύραυλοι.
Σημαίνει ότι η Ουκρανία πρέπει να επιλέγει τι θα προστατεύσει.
Κίεβο.
Ενεργειακές εγκαταστάσεις.
Στρατιωτικές βάσεις.
Κέντρα διοίκησης.
Βιομηχανικές εγκαταστάσεις.
Κάθε Patriot που μετακινείται για να προστατεύσει έναν στόχο αφήνει άλλον περισσότερο εκτεθειμένο.
Αυτό ακριβώς προσπαθεί να εκμεταλλευθεί η Ρωσία.
Η Μόσχα επιδιώκει κάτι περισσότερο από καταστροφή
Η ρωσική στρατηγική δεν φαίνεται να περιορίζεται στην καταστροφή στρατιωτικών εγκαταστάσεων.
Οι τελευταίες επιθέσεις έχουν πλήξει κατοικίες, σχολεία, ιατρικές εγκαταστάσεις, αποθήκες τροφίμων, βιομηχανικές εγκαταστάσεις και ενεργειακές υποδομές.
Η λογική είναι βαθύτερη.
Η Ρωσία επιχειρεί να αυξήσει το οικονομικό κόστος του πολέμου.
Να μειώσει την αίσθηση ασφάλειας στις μεγάλες πόλεις.
Να πιέσει το δίκτυο ηλεκτροδότησης και τις βασικές υπηρεσίες.
Και να επιβαρύνει την ψυχολογία του πληθυσμού.
Με άλλα λόγια, ο αεροπορικός πόλεμος γίνεται ταυτόχρονα πόλεμος υποδομών και αντοχής.
Η Ουκρανία απαντά μεταφέροντας τον πόλεμο βαθιά στη Ρωσία
Το Κίεβο έχει επιλέξει διαφορετική στρατηγική.
Αν δεν μπορεί να σταματήσει όλους τους ρωσικούς πυραύλους, μπορεί να αυξήσει το κόστος για τη Μόσχα.
Γι’ αυτό τα ουκρανικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη χτυπούν όλο και βαθύτερα στο ρωσικό έδαφος.
Αυτή την εβδομάδα, ουκρανικό πλήγμα προκάλεσε μεγάλη πυρκαγιά σε ένα από τα σημαντικότερα διυλιστήρια της Ρωσίας κοντά στο Νίζνι Νόβγκοροντ.
Παράλληλα, πυρκαγιά ξέσπασε σε αποθήκη του μεγάλου ρωσικού ομίλου ηλεκτρονικού εμπορίου Wildberries στην περιοχή Ταμπόφ.
Οι στόχοι δεν είναι τυχαίοι.
Τα διυλιστήρια είναι πλέον στρατηγικός στόχος πρώτης γραμμής
Η Ουκρανία προσπαθεί να χτυπήσει ένα από τα μεγαλύτερα συγκριτικά πλεονεκτήματα της Ρωσίας:
την ενεργειακή της βάση.
Οι επανειλημμένες επιθέσεις σε διυλιστήρια έχουν ήδη μειώσει την παραγωγική ικανότητα της χώρας και έχουν συμβάλει σε προβλήματα εσωτερικού ανεφοδιασμού καυσίμων.
Η Ρωσία έχει αναγκαστεί να αναζητήσει μεγαλύτερες εισαγωγές καυσίμων από χώρες όπως η Λευκορωσία και άλλους προμηθευτές, καθώς η κατάσταση επιδεινώθηκε μέσα στο καλοκαίρι.
Αυτό αποκαλύπτει μια ενδιαφέρουσα αντιστροφή.
Μία από τις μεγαλύτερες πετρελαιοπαραγωγούς χώρες του κόσμου αρχίζει να αντιμετωπίζει προβλήματα στην εσωτερική παραγωγή καυσίμων εξαιτίας ενός πολέμου μη επανδρωμένων αεροσκαφών.
Ο ουκρανικός στόχος είναι να χτυπηθεί η οικονομία του πολέμου
Η στρατηγική του Κιέβου δεν είναι απλώς στρατιωτική.
Είναι οικονομική.
Κάθε διυλιστήριο που σταματά:
μειώνει την παραγωγή καυσίμων,
αυξάνει το κόστος μεταφοράς,
δημιουργεί προβλήματα στην εσωτερική αγορά,
και υποχρεώνει τη Ρωσία να ξοδεύει χρήματα για επισκευές και προστασία εγκαταστάσεων.
Το ίδιο ισχύει για:
αποθήκες,
σιδηροδρομικούς κόμβους,
βιομηχανικές εγκαταστάσεις,
και κέντρα εφοδιαστικής.
Η Ουκρανία επιχειρεί πλέον να μετατρέψει την τεράστια ρωσική ενδοχώρα από στρατηγικό πλεονέκτημα σε πρόβλημα που η Μόσχα πρέπει να υπερασπίζεται.
Τα drones αλλάζουν τη γεωγραφία του πολέμου
Αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα χαρακτηριστικά αυτής της νέας φάσης.
Παλιότερα, η γεωγραφική απόσταση προστάτευε το εσωτερικό μιας μεγάλης χώρας.
Σήμερα όχι.
Ένα σχετικά φθηνό μη επανδρωμένο αεροσκάφος μπορεί να ταξιδέψει εκατοντάδες ή ακόμη και πάνω από χίλια χιλιόμετρα.
Και μπορεί να αναγκάσει τον αντίπαλο να αναπτύξει:
ραντάρ,
αντιαεροπορικά συστήματα,
παρεμβολείς,
περιπολίες,
και μεγάλους αριθμούς προσωπικού.
Η σχέση κόστους αλλάζει.
Ο επιτιθέμενος χρειάζεται ένα φθηνό drone.
Ο αμυνόμενος χρειάζεται ολόκληρο δίκτυο προστασίας.
Η Ρωσία απαντά με φθηνότερα και ταχύτερα drones
Η Μόσχα προσαρμόζεται επίσης.
Σύμφωνα με αμερικανικές αναλύσεις, αυξάνει την παραγωγή ταχύτερων, φθηνότερων μη επανδρωμένων αεροσκαφών, συμπεριλαμβανομένων εκδόσεων με αεριωθούμενη πρόωση.
Αυτό δημιουργεί ένα ακόμη πρόβλημα.
Αν τα drones γίνουν γρηγορότερα, ο διαθέσιμος χρόνος αντίδρασης μικραίνει.
Αν γίνουν φθηνότερα, μπορούν να χρησιμοποιούνται σε μεγαλύτερους αριθμούς.
Και αν χρησιμοποιούνται μαζί με πυραύλους, ολόκληρο το σύστημα αεράμυνας πιέζεται ταυτόχρονα.
Ο πόλεμος γίνεται μάχη παραγωγικής ικανότητας
Η νέα φάση του πολέμου έχει επομένως και βιομηχανικό χαρακτήρα.
Δεν κερδίζει μόνο εκείνος που έχει καλύτερο πύραυλο.
Κερδίζει εκείνος που μπορεί να παράγει:
περισσότερα drones,
περισσότερους αναχαιτιστές,
περισσότερους πυραύλους,
και περισσότερα ανταλλακτικά.
Η Ουκρανία έχει αναπτύξει εντυπωσιακά τη δική της παραγωγή μη επανδρωμένων αεροσκαφών.
Η Ρωσία από την άλλη διαθέτει μεγαλύτερη βιομηχανική βάση και αυξάνει συνεχώς την παραγωγή επιθετικών συστημάτων.
Το αποτέλεσμα είναι μια κούρσα φθοράς.
Το πραγματικό πρόβλημα της Δύσης είναι ο ρυθμός παραγωγής
Εδώ ο πόλεμος συνδέεται άμεσα με την αμερικανική και ευρωπαϊκή αμυντική βιομηχανία.
Η Ουκρανία μπορεί να διαθέτει Patriot.
Αλλά εάν δεν υπάρχουν αρκετοί αναχαιτιστές, το σύστημα χάνει μέρος της επιχειρησιακής του αξίας.
Το ίδιο πρόβλημα ισχύει και για άλλες κατηγορίες πυρομαχικών.
Η Ρωσία παράγει και χρησιμοποιεί τεράστιους αριθμούς φθηνών όπλων.
Η Δύση συχνά απαντά με πολύ ακριβότερους αναχαιτιστές που κατασκευάζονται με χαμηλότερο ρυθμό.
Αυτό είναι ίσως το πιο βαθύ στρατηγικό μάθημα του πολέμου.
Η ποιότητα χωρίς ποσότητα έχει όρια.
Η επόμενη απειλή: ενέργεια, νερό και πόλεις
Η μεγαλύτερη ανησυχία για το Κίεβο είναι τι μπορεί να συμβεί καθώς πλησιάζει ο χειμώνας.
Η Ρωσία έχει επανειλημμένα χρησιμοποιήσει τις επιθέσεις σε ενεργειακές υποδομές ως τρόπο άσκησης πίεσης στον ουκρανικό πληθυσμό.
Αναλυτές πλέον ανησυχούν ότι η Μόσχα θα μπορούσε να διευρύνει αυτή τη στρατηγική προς άλλες βασικές αστικές υποδομές, όπως συστήματα ύδρευσης και αποχέτευσης.
Εάν συμβεί αυτό, η αεροπορική εκστρατεία θα περάσει σε ακόμη πιο επικίνδυνο επίπεδο.
Ούτε η Ρωσία είναι ασφαλής
Αλλά η νέα πραγματικότητα λειτουργεί και προς την αντίθετη κατεύθυνση.
Τα ουκρανικά πλήγματα έχουν ήδη προκαλέσει προβλήματα σε:
διυλιστήρια,
αποθήκες,
αεροδρόμια,
βιομηχανικές εγκαταστάσεις,
και εφοδιαστικές αλυσίδες.
Μαζικές ουκρανικές επιθέσεις με drones έχουν υποχρεώσει επανειλημμένα ρωσικά αεροδρόμια να αναστείλουν τη λειτουργία τους.
Ο πόλεμος, επομένως, δεν είναι πλέον ένα φαινόμενο που η Μόσχα μπορεί να κρατά αποκλειστικά μέσα στην Ουκρανία.
Ο πόλεμος περνά από το «ποιος προχωρά στο έδαφος» στο «ποιος αντέχει στον αέρα»
Αυτό είναι το βαθύτερο στρατηγικό νόημα της νέας φάσης.
Το χερσαίο μέτωπο μπορεί να μετακινείται αργά.
Ο αεροπορικός πόλεμος όμως μετακινείται πολύ γρηγορότερα.
Η Ρωσία προσπαθεί να εξαντλήσει:
την ουκρανική αεράμυνα,
τις ενεργειακές υποδομές,
την οικονομία,
και την κοινωνική αντοχή.
Η Ουκρανία προσπαθεί να εξαντλήσει:
τη ρωσική ενεργειακή βιομηχανία,
την εφοδιαστική αλυσίδα,
την αεράμυνα της τεράστιας ρωσικής ενδοχώρας,
και τελικά την οικονομική ικανότητα της Μόσχας να συνεχίζει τον πόλεμο με το ίδιο κόστος.
Και οι δύο πλευρές έχουν καταλάβει το ίδιο πράγμα:
δεν χρειάζεται να καταλάβεις έδαφος για να προκαλέσεις στρατηγική ζημιά.
Μπορείς να χτυπήσεις την οικονομία.
Την ενέργεια.
Τις πόλεις.
Την ψυχολογία.
Και την παραγωγική ικανότητα του αντιπάλου.
Γι’ αυτό ο αεροπορικός πόλεμος Ρωσίας–Ουκρανίας έχει πλέον περάσει σε μια νέα, πιο επικίνδυνη φάση.
Δεν είναι μόνο πιο μακρινός.
Είναι πιο μαζικός.
Πιο βιομηχανικός.
Και, όπως δείχνουν οι τελευταίες επιθέσεις στο Κίεβο, πολύ πιο φονικός.
Πηγή: pagenews.gr