Η σύγκρουση στην Ουκρανία περνά σε μία νέα, πιο επικίνδυνη φάση.
Όχι επειδή εμφανίστηκε ένα ακόμη όπλο στο πεδίο.
Αλλά επειδή η Δύση αρχίζει να μεταφέρει στο Κίεβο κάτι πολύ πιο στρατηγικό από έτοιμους πυραύλους:
τεχνογνωσία παραγωγής.
Η Βρετανία ανακοίνωσε στις 24 Αυγούστου ότι επέτρεψε στην MBDA να αποδεσμεύσει διαβαθμισμένες πληροφορίες για βρετανικά εξαρτήματα του γαλλικού SCALP, ώστε να προχωρήσουν τοπικές γραμμές συναρμολόγησης στην Ουκρανία σε συνεργασία με τη Γαλλία. Το SCALP είναι η γαλλική έκδοση του Storm Shadow και βασίζεται στην ίδια γαλλοβρετανική τεχνολογική οικογένεια.
Για τη Μόσχα, αυτή η απόφαση ξεπερνά ένα όριο.
Η εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών Μαρία Ζαχάροβα προειδοποίησε ότι Βρετανία και Γαλλία «παίζουν με τη φωτιά» παρέχοντας στην Ουκρανία ευαίσθητη πυραυλική τεχνολογία.
Και στη συνέχεια προχώρησε ένα βήμα παραπέρα.
«Η Ρωσία θα μπορούσε να πλήξει βρετανικούς στρατιωτικούς στόχους εντός και εκτός Ουκρανίας», ήταν το μήνυμα που μετέφερε η ρωσική πλευρά ως πιθανή απάντηση σε ουκρανικά πλήγματα με βρετανικούς πυραύλους. (
Η απειλή που αλλάζει το επίπεδο της αντιπαράθεσης
Η διατύπωση έχει ιδιαίτερη βαρύτητα.
Μέχρι σήμερα η Μόσχα έχει επανειλημμένα προειδοποιήσει δυτικές κυβερνήσεις ότι η παροχή όπλων στο Κίεβο αποτελεί κλιμάκωση.
Αυτή τη φορά όμως η απειλή γίνεται πολύ πιο συγκεκριμένη.
Δεν αφορά μόνο αντίποινα κατά ουκρανικών στόχων.
Αφορά δυτικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις.
Και μάλιστα, σύμφωνα με τη Ζαχάροβα, όχι αποκλειστικά εντός της Ουκρανίας.
Η ίδια κάλεσε το Λονδίνο να εγκαταλείψει αυτό που χαρακτήρισε «εχθρική στάση», προειδοποιώντας ότι διαφορετικά η σύγκρουση μπορεί να περάσει σε «εντελώς νέο επίπεδο».
Η φράση αυτή είναι ίσως σημαντικότερη ακόμη και από την απειλή καθαυτή.
Γιατί περιγράφει τον φόβο μιας σταδιακής μετατροπής του πολέμου Ρωσίας–Ουκρανίας σε πιο άμεση αντιπαράθεση Ρωσίας–ΝΑΤΟ.
Τι ακριβώς έδωσε η Βρετανία στην Ουκρανία
Εδώ χρειάζεται μία κρίσιμη διευκρίνιση.
Το Λονδίνο δεν ανακοίνωσε απλώς νέα παράδοση Storm Shadow.
Η βρετανική κυβέρνηση ενέκρινε την αποδέσμευση διαβαθμισμένων πληροφοριών για βρετανικά components του SCALP, προκειμένου Γαλλία και Ουκρανία να μπορούν να προχωρήσουν στη δημιουργία τοπικών γραμμών συναρμολόγησης.
Αυτό είναι στρατηγικά πολύ σημαντικότερο.
Ένας έτοιμος πύραυλος καταναλώνεται.
Μία γραμμή παραγωγής δημιουργεί μακροχρόνια δυνατότητα.
Και αυτή ακριβώς η μετάβαση είναι που ανησυχεί τη Μόσχα.
Storm Shadow και SCALP: Το ίδιο οικοσύστημα
Storm Shadow και SCALP-EG είναι ουσιαστικά οι βρετανική και γαλλική εκδοχή του ίδιου πυραυλικού συστήματος μακρού πλήγματος.
Οι δύο χώρες μοιράζονται τεχνολογία και βιομηχανική βάση μέσω της MBDA.
Η Ουκρανία χρησιμοποιεί ήδη αυτού του τύπου τα όπλα για πλήγματα μεγάλης ακτίνας.
Η νέα εξέλιξη αλλάζει όμως τη σχέση.
Το Κίεβο δεν θα εξαρτάται αποκλειστικά από το πόσους πυραύλους είναι διατεθειμένες να του παραδώσουν οι δυτικές χώρες.
Στόχος είναι να αποκτήσει τουλάχιστον μέρος της παραγωγικής διαδικασίας.
Αυτό δημιουργεί μια πολύ διαφορετική στρατιωτική εξίσωση.
Γιατί η Μόσχα αντιδρά τόσο έντονα
Από τη ρωσική οπτική, η μεταφορά τεχνολογίας μειώνει έναν από τους βασικούς περιορισμούς της ουκρανικής πολεμικής προσπάθειας:
την εξάρτηση από δυτικά αποθέματα.
Η παραγωγή στην Ουκρανία μπορεί δυνητικά να προσφέρει:
μεγαλύτερη διαθεσιμότητα,
ταχύτερη αναπλήρωση,
περισσότερη επιχειρησιακή αυτονομία,
και αυξημένη δυνατότητα βαθιών πληγμάτων.
Για τη Ρωσία, αυτό σημαίνει ότι οι υποδομές, τα κέντρα διοίκησης, οι αποθήκες και οι αεροπορικές βάσεις βαθύτερα στο έδαφός της θα μπορούσαν να παραμένουν υπό απειλή ακόμη και αν οι δυτικές κυβερνήσεις επιλέξουν κάποια στιγμή να περιορίσουν άμεσες παραδόσεις.
Η Γαλλία μπαίνει ακόμη βαθύτερα
Το Παρίσι έχει ήδη δώσει τη συγκατάθεσή του ώστε η τεχνολογία που αφορά τον SCALP να χρησιμοποιηθεί στο πλαίσιο της ουκρανικής παραγωγής.
Άρα, η συγκεκριμένη υπόθεση δεν είναι βρετανική πρωτοβουλία μόνο.
Είναι γαλλοβρετανική.
Και αυτό έχει σημασία για τη Μόσχα.
Η Ρωσία βλέπει δύο ευρωπαϊκές πυρηνικές δυνάμεις να περνούν από την απλή παράδοση πυραύλων στη δημιουργία ουκρανικής παραγωγικής ικανότητας.
Αυτό είναι μια διαφορετική μορφή στρατιωτικής εμπλοκής.
Η ευρωπαϊκή στροφή από τις παραδόσεις στη συμπαραγωγή
Η εξέλιξη εντάσσεται σε μια πολύ μεγαλύτερη αλλαγή.
Η Ευρώπη αρχίζει να αντιμετωπίζει την Ουκρανία όχι μόνο ως χώρα που χρειάζεται εξοπλισμό.
Αλλά ως μέρος της μελλοντικής ευρωπαϊκής αμυντικής βιομηχανικής βάσης.
Στη συνάντηση της «Coalition of the Willing» στις 24 Αυγούστου, οι σύμμαχοι δεσμεύτηκαν να ενισχύσουν:
την αεράμυνα,
τη συνεργασία με την ουκρανική αμυντική βιομηχανία,
και τη μεταφορά σχετικών τεχνολογιών.
Αυτό είναι το πραγματικό στρατηγικό υπόβαθρο της σημερινής ρωσικής αντίδρασης.
Η Μόσχα δεν βλέπει απλώς περισσότερους πυραύλους.
Βλέπει τη σταδιακή ενσωμάτωση της Ουκρανίας στη δυτική στρατιωτική παραγωγή.
Το «κόκκινο όριο» του Λονδίνου
Η Βρετανία από την πλευρά της επιμένει ότι η στήριξη προς την Ουκρανία θα συνεχιστεί.
Κατά την επίσκεψή του στο Κίεβο, ο Βρετανός πρωθυπουργός Άντι Μπέρναμ υπογράμμισε ότι η χώρα του παραμένει σταθερά στο πλευρό της Ουκρανίας και ότι η διεθνής κοινότητα πρέπει να αυξήσει τη στήριξή της ενόψει του χειμώνα.
Αυτό σημαίνει ότι αυτή τη στιγμή καμία από τις δύο πλευρές δεν δείχνει πρόθεση υποχώρησης.
Η Μόσχα αυξάνει τις απειλές.
Το Λονδίνο αυξάνει τη στρατιωτική και τεχνολογική υποστήριξη.
Και το περιθώριο για λάθος υπολογισμό μικραίνει.
Το κρίσιμο ερώτημα: Τι σημαίνει «βρετανικός στρατιωτικός στόχος»;
Εδώ βρίσκεται η πιο επικίνδυνη ασάφεια.
Η Ζαχάροβα δεν προσδιόρισε τι ακριβώς θεωρεί η Μόσχα «βρετανικό στρατιωτικό στόχο εκτός Ουκρανίας».
Αυτή η σκόπιμη ασάφεια είναι μέρος της αποτροπής.
Μπορεί θεωρητικά να αφορά:
βρετανικό προσωπικό,
στρατιωτικές εγκαταστάσεις,
logistics hubs,
κέντρα εκπαίδευσης,
ή άλλες στρατιωτικές υποδομές που συνδέονται με την υποστήριξη προς το Κίεβο.
Η Μόσχα δεν χρειάζεται να εξηγήσει περισσότερο για να δημιουργήσει πίεση.
Η απειλή λειτουργεί ακριβώς επειδή αφήνει το εύρος της απάντησης ανοικτό.
Το ΝΑΤΟ βρίσκεται μπροστά στο πρόβλημα της «γκρίζας ζώνης»
Το μεγαλύτερο πρόβλημα για τη Συμμαχία είναι ότι μια ενδεχόμενη ρωσική απάντηση δεν χρειάζεται να είναι μια ανοικτή πυραυλική επίθεση σε βρετανικό έδαφος.
Μπορεί να πάρει μορφές κάτω από το κατώφλι του ανοικτού πολέμου:
κυβερνοεπιθέσεις,
σαμποτάζ,
παρεμβολές,
επιθέσεις σε υποδομές,
υβριδικές επιχειρήσεις.
Και αυτό είναι ίσως το πιο επικίνδυνο σενάριο.
Γιατί δυσκολεύει την απόφαση για το πότε ενεργοποιείται συλλογική αντίδραση.
Πολιτική ΕΕ: Το Παρίσι και το Λονδίνο ανεβάζουν το ρίσκο – αλλά και την αποτροπή
Από την ευρωπαϊκή πλευρά υπάρχει μια διαφορετική ανάγνωση.
Η ουκρανική ικανότητα να πλήττει βαθιά ρωσικά στρατιωτικά assets θεωρείται μέσο αποτροπής.
Όσο περισσότερες ρωσικές βάσεις, αποθήκες και αεροδρόμια είναι ευάλωτα, τόσο υψηλότερο γίνεται το κόστος της συνέχισης του πολέμου για τη Μόσχα.
Η ευρωπαϊκή στρατηγική επομένως δεν είναι απλώς «περισσότερα όπλα».
Είναι να αυξηθεί το κόστος του πολέμου για τη Ρωσία και να μειωθεί η εξάρτηση της Ουκρανίας από αργές πολιτικές αποφάσεις για κάθε νέα παράδοση.
Αυτό όμως αυξάνει ταυτόχρονα και τον κίνδυνο άμεσης αντιπαράθεσης.
Η μάχη περνά από το «ποιος δίνει πυραύλους» στο «ποιος μπορεί να τους παράγει»
Αυτό είναι το πραγματικό σημείο καμπής.
Στην πρώτη φάση του πολέμου, η μεγάλη συζήτηση ήταν:
θα δώσει η Δύση πυραύλους στην Ουκρανία;
Στη δεύτερη:
θα επιτρέψει στο Κίεβο να χρησιμοποιήσει αυτούς τους πυραύλους βαθιά μέσα στη Ρωσία;
Τώρα το ερώτημα γίνεται:
θα βοηθήσει η Δύση την Ουκρανία να τους κατασκευάζει η ίδια;
Και αυτό είναι πολύ πιο στρατηγικό.
Γιατί η μεταφορά όπλων είναι προσωρινή πολιτική επιλογή.
Η μεταφορά βιομηχανικής τεχνογνωσίας δημιουργεί μόνιμη στρατιωτική δυνατότητα.
Αυτό ακριβώς φοβάται η Μόσχα.
Και αυτό ακριβώς επιδιώκουν πλέον Παρίσι και Λονδίνο.
Γι’ αυτό η σημερινή απειλή της Ζαχάροβα δεν πρέπει να διαβαστεί μόνο ως μια ακόμη σκληρή δήλωση του Κρεμλίνου.
Είναι προειδοποίηση απέναντι σε μια βαθύτερη αλλαγή του πολέμου:
την Ουκρανία που από πελάτης δυτικών όπλων μετατρέπεται σταδιακά σε παραγωγό τους.
Και αν αυτή η μετάβαση επιταχυνθεί, η επόμενη γραμμή αντιπαράθεσης Ρωσίας–Ευρώπης δεν θα αφορά μόνο το πεδίο της μάχης.
Θα αφορά εργοστάσια, τεχνογνωσία και αλυσίδες παραγωγής.
Πηγή: pagenews.gr