Η Ευρωπαϊκή Ένωση αρχίζει να αντιμετωπίζει τον επόμενο επταετή προϋπολογισμό της όχι απλώς ως ένα εργαλείο χρηματοδότησης πολιτικών, αλλά ως εργαλείο γεωπολιτικής ισχύος.
Η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν το είπε σχεδόν ευθέως στο Παρίσι:
«Ο επόμενος προϋπολογισμός θα είναι ο χρηματοδοτικός βραχίονας της ανεξαρτησίας μας».
Η Κομισιόν έχει προτείνει προϋπολογισμό σχεδόν €2 τρισ. για την περίοδο 2028–2034, ποσό που αντιστοιχεί περίπου στο 1,26% του μέσου ακαθάριστου εθνικού εισοδήματος της ΕΕ.
Ανεξαρτησία από ποιον;
Η απάντηση είναι πλέον: από πολλούς.
Η Ευρώπη θέλει να μειώσει την εξάρτησή της από τις ΗΠΑ σε κρίσιμες τεχνολογίες και ασφάλεια, από την Κίνα σε πρώτες ύλες και εφοδιαστικές αλυσίδες και από τρίτες χώρες στα ορυκτά καύσιμα.
Γι’ αυτό ο επόμενος προϋπολογισμός καλείται να χρηματοδοτήσει ταυτόχρονα άμυνα, ανταγωνιστικότητα, ενεργειακή ασφάλεια, βιομηχανία, τεχνολογία, μετανάστευση και κλιματική ανθεκτικότητα.
Όμως υπάρχει ένα τεράστιο πολιτικό εμπόδιο.
Έξι κράτη-μέλη, με επικεφαλής τη Γερμανία, πιέζουν για περικοπές εκατοντάδων δισεκατομμυρίων από την πρόταση της Επιτροπής.
Η μεγάλη μάχη για τα ευρωπαϊκά λεφτά
Και κάπου εδώ αρχίζει η πραγματική σύγκρουση.
Εάν περισσότερα χρήματα κατευθυνθούν στην άμυνα, στην ευρωπαϊκή βιομηχανία και στην τεχνολογική κυριαρχία, ποια παραδοσιακά κονδύλια θα πιεστούν;
Γεωργία; Περιφερειακή πολιτική; Συνοχή; Κοινωνικές πολιτικές;
Για την Ελλάδα αυτό δεν είναι θεωρητικό ερώτημα.
Η Αθήνα έχει συμφέρον από μεγαλύτερη ευρωπαϊκή χρηματοδότηση για άμυνα, ενέργεια, διασυνδέσεις και στρατηγικές υποδομές. Ταυτόχρονα, όμως, έχει ισχυρό συμφέρον να προστατεύσει τα κονδύλια συνοχής και αγροτικής πολιτικής.
Η επόμενη μεγάλη ευρωπαϊκή μάχη επομένως δεν θα είναι μόνο για το πόσο μεγάλο θα είναι το ταμείο. Θα είναι για το ποιος θα πάρει τα χρήματα.
Πηγή: pagenews.gr