Μετωπική επίθεση στον Αλέξη Τσίπρα εξαπέλυσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης, λίγη ώρα μετά την παρουσίαση του οικονομικού προγράμματος της ΕΛ.Α.Σ. στη Θεσσαλονίκη, επιχειρώντας να ακυρώσει από την πρώτη στιγμή το βασικό αφήγημα της πολιτικής επανόδου του πρώην πρωθυπουργού.
Το Μέγαρο Μαξίμου δεν επέλεξε να απαντήσει σημείο προς σημείο στις εξαγγελίες.
Επέλεξε κάτι πολιτικά πολύ πιο επιθετικό: να συνδέσει τη σημερινή παρουσία Τσίπρα με το Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης του 2014 και να παρουσιάσει τη νέα οικονομική πρόταση ως επανάληψη μιας παλιάς συνταγής ακοστολόγητων υποσχέσεων.
Κεντρικός αριθμός στην κυβερνητική επίθεση είναι τα 13 δισ. ευρώ, ποσό που, σύμφωνα με την ανακοίνωση Μαρινάκη, προστίθεται στον λογαριασμό των παρεμβάσεων μόνο κατά το έτος πλήρους υλοποίησής τους.
Η φράση του κυβερνητικού εκπροσώπου είναι χαρακτηριστική:
«Σήμερα, προσέθεσε στον λογαριασμό 13 δισεκατομμύρια και μάλιστα μόνο κατά το έτος υλοποίησης όσων εξήγγειλε, τινάζοντας την “μπάνκα στον αέρα”.»
Μαρινάκης: «Όσο κι αν προσπαθεί να επανασυστηθεί ως κάτι νέο, παραμένει ίδιος»
Η κυβέρνηση επιχειρεί εξαρχής να χτυπήσει το βασικό πολιτικό asset της επιστροφής Τσίπρα: την προσπάθειά του να εμφανιστεί ως διαφορετικός από τον πρωθυπουργό της περιόδου 2015-2019.
Ο Παύλος Μαρινάκης αναφέρει:
«Όσο και αν προσπαθεί ο κ. Τσίπρας να επανασυστηθεί ως κάτι “νέο”, σε κάθε του εμφάνιση αποδεικνύει ότι παραμένει ίδιος και απαράλλαχτος.»
Εδώ βρίσκεται η καρδιά της κυβερνητικής στρατηγικής.
Η Νέα Δημοκρατία δεν θέλει η επόμενη πολιτική σύγκρουση να γίνει ανάμεσα στον «Τσίπρα του 2026» και στον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Θέλει να αναγκάσει τον πρώην πρωθυπουργό να κουβαλήσει μαζί του ολόκληρο το πολιτικό και οικονομικό αποτύπωμα του 2015.
«Κάλπικες υποσχέσεις και πατριωτικοί φόροι»
Ιδιαίτερα σκληρή είναι η επίθεση στην «Πατριωτική Εισφορά» που προτείνει ο Τσίπρας.
Ο Μαρινάκης κάνει λόγο για:
«Κάλπικες υποσχέσεις, χωρίς καμία κοστολόγηση και “πατριωτικούς φόρους”, οι οποίοι ξυπνούν τις πιο άσχημες μνήμες, ειδικά στη μεσαία τάξη.»
Η επιλογή της μεσαίας τάξης δεν είναι τυχαία.
Πρόκειται για ένα ακροατήριο στο οποίο η Νέα Δημοκρατία επένδυσε εκλογικά από το 2019 και το οποίο αναμένεται να βρεθεί ξανά στο κέντρο της κυβερνητικής στρατηγικής μέχρι τις εκλογές.
Η κυβέρνηση θέλει επομένως να δημιουργήσει ένα πολύ συγκεκριμένο δίλημμα:
φοροελαφρύνσεις και σταθερότητα από τη μία – νέες επιβαρύνσεις για τη χρηματοδότηση παροχών από την άλλη.
Το «Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης» επιστρέφει στην πρώτη γραμμή
Η σημαντικότερη πολιτική αναφορά της κυβερνητικής ανακοίνωσης είναι ίσως αυτή:
«Άρχισε και πάλι να τάζει ανεξέλεγκτα νέες παροχές, αγνοώντας κάθε ευρωπαϊκό κανόνα οροφής δαπανών, ακριβώς με την ίδια συνταγή του αξέχαστου προγράμματος Θεσσαλονίκης του 2014.»
Έτσι, η ίδια πόλη στην οποία ο Τσίπρας επιχειρεί σήμερα να σηματοδοτήσει τη νέα πολιτική του περίοδο μετατρέπεται από την κυβέρνηση σε υπενθύμιση της παλιάς.
Και αυτό θα αποτελέσει πιθανότατα βασική γραμμή της ΝΔ:
«Θεσσαλονίκη τότε – Θεσσαλονίκη τώρα».
Το 2014 ο Τσίπρας παρουσίασε από τη Θεσσαλονίκη ένα πρόγραμμα που αποτέλεσε βασικό στοιχείο της εκλογικής του ανόδου.
Το 2026 επιστρέφει με νέο οικονομικό σχέδιο, νέο κόμμα, διαφορετικό λεξιλόγιο και νέα εργαλεία.
Η κυβέρνηση όμως θέλει να πείσει ότι πίσω από τη διαφορετική ορολογία βρίσκεται η ίδια λογική.
«Νέες λέξεις και παλιές αυταπάτες»
Η φράση που συνοψίζει ολόκληρη την απάντηση Μαρινάκη είναι:
«Με νέες λέξεις και παλιές αυταπάτες.»
Και αμέσως μετά:
«Μπορεί να αλλάζει η συσκευασία, το περιεχόμενο παραμένει το ίδιο.»
Πολιτικά, πρόκειται για ευθεία απόπειρα αποδόμησης του rebranding Τσίπρα.
Εθνικό Ταμείο Σύγκλισης.
Πατριωτική Εισφορά.
Νέα βιομηχανική πολιτική.
«Νέος πατριωτισμός».
Η κυβερνητική απάντηση είναι ότι οι ονομασίες αλλάζουν, αλλά το βασικό οικονομικό μοντέλο παραμένει αυτό των υψηλών παροχών και της αύξησης της φορολογικής επιβάρυνσης για να χρηματοδοτηθούν.
Το δύσκολο ερώτημα των 13 δισ.
Εδώ αρχίζει πλέον και η ουσιαστική οικονομική αντιπαράθεση.
Ο Τσίπρας παρουσίασε τις παρεμβάσεις του ως κοστολογημένο κυβερνητικό σχέδιο.
Η κυβέρνηση αμφισβητεί ακριβώς αυτή την κοστολόγηση.
Άρα τις επόμενες ημέρες το πολιτικό ενδιαφέρον θα μεταφερθεί αναπόφευκτα στους αριθμούς:
πόσο κοστίζει κάθε μέτρο,
πότε εφαρμόζεται,
ποια είναι η ετήσια επίπτωση όταν εφαρμοστεί πλήρως,
ποιοι φόροι θα χρηματοδοτήσουν τις παρεμβάσεις,
και εάν οι νέες πηγές εσόδων θεωρούνται μόνιμες σύμφωνα με τους ευρωπαϊκούς δημοσιονομικούς κανόνες.
Η μάχη αυτή είναι πολύ σημαντικότερη από τον συνολικό αριθμό που θα ακουστεί σε μια ομιλία.
Γιατί από το 2026 η ευρωπαϊκή δημοσιονομική πραγματικότητα λειτουργεί με συγκεκριμένα όρια αύξησης των καθαρών δαπανών.
Άρα κάθε κυβέρνηση που θέλει να χρηματοδοτήσει νέες μόνιμες πολιτικές πρέπει να αποδείξει ότι υπάρχει αντίστοιχος μόνιμος δημοσιονομικός χώρος.
Μαρινάκης: Καμία αυτοκριτική από Τσίπρα
Το δεύτερο μέτωπο αφορά το πολιτικό παρελθόν του πρώην πρωθυπουργού.
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος υποστηρίζει:
«Και όσο περίσσευαν οι ακοστολόγητες υποσχέσεις, τόσο δεν ακούστηκε από τον πρώην πρωθυπουργό μια λέξη αυτοκριτικής για όσα προκάλεσε στη χώρα και στους πολίτες.»
Και τον χαρακτηρίζει:
«Αμετανόητο».
Η κυβέρνηση απαιτεί ουσιαστικά από τον Τσίπρα να απαντήσει όχι μόνο για το τι προτείνει σήμερα, αλλά και για το τι θεωρεί ότι έκανε λάθος κατά την προηγούμενη πρωθυπουργία του.
Αυτό είναι πολιτικά κρίσιμο.
Διότι ένας νέος πολιτικός αρχηγός μπορεί να ξεκινήσει με λευκό χαρτί.
Ένας πρώην πρωθυπουργός όχι.
Κάθε νέα του πρόταση συγκρίνεται υποχρεωτικά με το κυβερνητικό του παρελθόν.
Η μάχη για το «2019 ή σήμερα»
Ο Τσίπρας ισχυρίστηκε ότι μεγάλο μέρος της κοινωνίας αισθάνεται πως ζούσε καλύτερα το 2019.
Η κυβέρνηση απαντά μετωπικά.
Ο Μαρινάκης αναφέρει:
«Αμετανόητος, προσπαθεί να πείσει ότι με 600.000 θέσεις εργασίας λιγότερες, διπλάσια ανεργία, χαμηλότερα εισοδήματα και δεκάδες υψηλότερους φορολογικούς συντελεστές, οι Έλληνες το 2019 ζούσαν καλύτερα από σήμερα.»
Εδώ διαμορφώνεται ίσως ένα από τα σημαντικότερα πολιτικά πεδία της επόμενης περιόδου:
ποιος δείκτης περιγράφει πραγματικά την κατάσταση του πολίτη;
Η κυβέρνηση θα δείχνει:
την απασχόληση,
την ανεργία,
τις επενδύσεις,
τις αυξήσεις μισθών,
τις μειώσεις φόρων.
Η αντιπολίτευση θα απαντά:
ακρίβεια,
στεγαστικό,
πραγματική αγοραστική δύναμη,
κόστος ενέργειας,
κόστος βασικών αγαθών.
Και η πραγματική μάχη θα γίνει στο ποια από τις δύο εικόνες ταιριάζει περισσότερο στην καθημερινή εμπειρία του ψηφοφόρου.
Η ΝΔ θέλει τον Τσίπρα απέναντί της με ολόκληρο το 2015
Υπάρχει όμως και μια καθαρά εκλογική διάσταση.
Όσο ο Αλέξης Τσίπρας επανέρχεται στο κέντρο του πολιτικού συστήματος, τόσο περισσότερο η Νέα Δημοκρατία αποκτά έναν αντίπαλο που γνωρίζει καλά.
Και το Μαξίμου έχει κάθε λόγο να επαναφέρει μνήμες από:
το Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης,
τη διαπραγμάτευση του 2015,
τα capital controls,
τη φορολογία της περιόδου ΣΥΡΙΖΑ,
και συνολικά την οικονομική αβεβαιότητα εκείνων των ετών.
Δεν σημαίνει ότι αυτή η στρατηγική αρκεί από μόνη της για να αντιμετωπίσει τον Τσίπρα του 2026.
Ούτε σημαίνει ότι οι σημερινές κοινωνικές πιέσεις μπορούν να απαντηθούν αποκλειστικά με αναφορές στο παρελθόν.
Αλλά σημαίνει ότι ο πρώην πρωθυπουργός έχει ένα ιδιαίτερο πολιτικό μειονέκτημα:
η κυβέρνηση μπορεί να συγκρίνει κάθε νέα υπόσχεσή του με μια προηγούμενη υπόσχεση που ήδη δοκιμάστηκε στην εξουσία.
Η μεγάλη εικόνα: Η ΔΕΘ γίνεται ξανά «Μητσοτάκης εναντίον Τσίπρα»
Μόλις λίγες ημέρες πριν ανέβει ο Κυριάκος Μητσοτάκης στο Βελλίδειο, το πολιτικό σκηνικό αποκτά ξαφνικά χαρακτηριστικά παλιάς αλλά ταυτόχρονα νέας μονομαχίας.
Ο Τσίπρας παρουσιάζει ένα μεγάλο οικονομικό και κοινωνικό σχέδιο και επιχειρεί να εμφανιστεί ως η εναλλακτική κυβερνητική πρόταση.
Η κυβέρνηση απαντά ότι ο λογαριασμός δεν βγαίνει.
Ο Τσίπρας μιλά για «Πατριωτική Εισφορά».
Το Μαξίμου απαντά «πατριωτικοί φόροι».
Ο Τσίπρας μιλά για νέα αρχή.
Ο Μαρινάκης απαντά:
«Παραμένει ίδιος και απαράλλαχτος.»
Και πάνω από όλα, η κυβέρνηση θέτει ξανά το ερώτημα της οικονομικής αξιοπιστίας.
Η τελευταία φράση της ανακοίνωσης Μαρινάκη είναι ίσως και η πιο καθαρή συμπύκνωση της γραμμής που θα ακολουθήσει η Νέα Δημοκρατία:
«Όλοι πλέον γνωρίζουν ότι όσο πιο πολλά υπόσχεται ο κ. Τσίπρας, τόσο μεγαλύτερος είναι ο λογαριασμός που θέλει να φορτώσει στους φορολογούμενους.»
Αυτή θα είναι η μεγάλη μάχη των επόμενων ημερών.
Όχι μόνο ποιος δίνει περισσότερα.
Αλλά ποιος μπορεί να αποδείξει ποιος τελικά θα τα πληρώσει.
Πηγή: pagenews.gr