Η οικονομική αντιπαράθεση κυβέρνησης και Αλέξη Τσίπρα περνά σε νέα φάση — και αυτή τη φορά το επίκεντρο δεν είναι οι ίδιες οι παροχές, αλλά η αριθμητική πίσω από αυτές.
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση με αφορμή δηλώσεις του Τομεάρχη Οικονομικών της ΕΛ.Α.Σ. Φραγκίσκου Κουτεντάκη, ο οποίος φέρεται να διευκρίνισε ότι το ποσό των 7,5 δισ. ευρώ αφορά ετήσιες δαπάνες και όχι συνολικό κόστος τετραετίας.
Για την κυβέρνηση, αυτή η διευκρίνιση αλλάζει όλο το πολιτικό πλαίσιο.
Εάν πράγματι τα 7,5 δισ. αφορούν κάθε έτος, τότε σε έναν ορίζοντα τετραετίας η απλή αριθμητική οδηγεί σε 30 δισ. ευρώ.
Και ακριβώς εκεί το Μαξίμου επιχειρεί να χτίσει το επόμενο πολιτικό του αφήγημα.
Από τα 7,5 στα 30 δισ. – Το νούμερο που αλλάζει τη συζήτηση
Ο Παύλος Μαρινάκης υποστηρίζει ότι η παραδοχή Κουτεντάκη αποκαλύπτει πως η αρχική εικόνα που δόθηκε για το πρόγραμμα ήταν παραπλανητική.
«Η χθεσινή παραδοχή του Τομεάρχη Οικονομικών ήταν αρκετή για να αντιληφθούμε για μια ακόμη φορά το μέγεθος της πολιτικής εξαπάτησης, την οποία επιχείρησε ο κ. Τσίπρας», ανέφερε.
Η κυβέρνηση προσπαθεί έτσι να αλλάξει το πεδίο της αντιπαράθεσης.
Δεν συζητά μόνο αν τα μέτρα είναι κοινωνικά θετικά ή αρνητικά.
Συζητά αν το κόστος τους παρουσιάστηκε με τρόπο δημοσιονομικά ακριβή.
Και αυτό είναι πολιτικά πολύ πιο επικίνδυνο για κάθε αντιπολιτευτικό πρόγραμμα.
Η μάχη δεν είναι πια μόνο για τις παροχές – Είναι για την αξιοπιστία
Σε μια περίοδο όπου όλα τα κόμματα προσπαθούν να πείσουν ότι διαθέτουν ρεαλιστικό σχέδιο διακυβέρνησης, η κοστολόγηση γίνεται βασικό τεστ αξιοπιστίας.
Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι μόνο:
ποιο μέτρο ακούγεται πιο ελκυστικό;
Είναι και:
ποιος μπορεί να εξηγήσει πώς θα το πληρώσει;
Η κυβέρνηση γνωρίζει ότι αυτό είναι ένα από τα πιο ευαίσθητα σημεία του Αλέξη Τσίπρα, επειδή οποιαδήποτε αμφιβολία για το κόστος του προγράμματος μπορεί να ξυπνήσει μνήμες από παλαιότερες αντιπαραθέσεις γύρω από «προγράμματα Θεσσαλονίκης», δημοσιονομικά κενά και υποσχέσεις χωρίς επαρκή χρηματοδότηση.
Η στρατηγική του Μαξίμου: Να μετατρέψει το πρόγραμμα σε «λογαριασμό»
Η κυβέρνηση δεν θέλει να συζητά μόνο το πολιτικό περιεχόμενο των προτάσεων Τσίπρα.
Θέλει να τις μετατρέψει σε λογαριασμό.
Αυτό είναι επικοινωνιακά πολύ πιο απλό και πιο επιθετικό.
Αντί να απαντά σε δεκάδες επιμέρους εξαγγελίες, το Μαξίμου επιχειρεί να συμπυκνώσει όλη τη συζήτηση σε έναν αριθμό:
30 δισ. ευρώ σε τέσσερα χρόνια.
Ακόμη και αν το πραγματικό δημοσιονομικό αποτύπωμα εξαρτάται από το αν όλες οι δαπάνες είναι επαναλαμβανόμενες, από πιθανές αντισταθμίσεις και από έσοδα που προβλέπει το πρόγραμμα, ο αριθμός λειτουργεί πολιτικά.
Και λειτουργεί ακριβώς επειδή είναι εύκολος να επαναληφθεί.
Το πραγματικό τεστ για την ΕΛ.Α.Σ.
Η ΕΛ.Α.Σ. πλέον έχει να απαντήσει σε κάτι πολύ συγκεκριμένο.
Όχι γενικά ότι «το πρόγραμμα είναι κοστολογημένο».
Αλλά:
- ποιο μέρος των 7,5 δισ. είναι ετήσιο και επαναλαμβανόμενο,
- ποιο μέρος αφορά εφάπαξ παρεμβάσεις,
- ποια είναι τα αναμενόμενα πρόσθετα έσοδα,
- ποια μέτρα αυτοχρηματοδοτούνται,
- και ποιο είναι τελικά το καθαρό δημοσιονομικό κόστος σε βάθος τετραετίας.
Εάν δεν δοθεί καθαρή αριθμητική απάντηση, η κυβέρνηση θα συνεχίσει να χρησιμοποιεί το 30 δισ. ως πολιτικό όπλο.
Το ΠΑΣΟΚ παρακολουθεί – και κερδίζει χώρο
Υπάρχει όμως και τρίτος παίκτης σε αυτή τη σύγκρουση.
Το ΠΑΣΟΚ.
Όσο η ΝΔ και ο Τσίπρας συγκρούονται για το αν το πρόγραμμα κοστίζει 7,5 ή 30 δισ., η Χαριλάου Τρικούπη έχει τη δυνατότητα να επιχειρήσει να τοποθετηθεί ως η «υπεύθυνη» δύναμη του κέντρου.
Αυτό είναι σημαντικό ειδικά αν το ΠΑΣΟΚ θελήσει να χτίσει διαφοροποίηση τόσο από την κυβερνητική πολιτική όσο και από μια πιο παροχολογική εικόνα της ΕΛ.Α.Σ.
Η μάχη της κοστολόγησης επομένως δεν είναι διμερής.
Επηρεάζει ολόκληρη την αντιπολιτευτική γεωγραφία.
Το δύσκολο σημείο για την κυβέρνηση
Υπάρχει όμως και μια παγίδα για το Μαξίμου.
Όσο περισσότερο επιτίθεται στην κοστολόγηση της αντιπολίτευσης, τόσο περισσότερο εκθέτει και το δικό του πρόγραμμα στον ίδιο βαθμό ελέγχου.
Οι πολίτες δεν θα κρίνουν μόνο αν τα νούμερα του Τσίπρα βγαίνουν.
Θα κρίνουν επίσης αν τα κυβερνητικά μέτρα της ΔΕΘ έχουν πραγματικό αποτέλεσμα στην καθημερινότητά τους.
Και εδώ η ακρίβεια, οι μισθοί, η στέγη και η φορολογία παραμένουν τα μεγάλα πολιτικά τεστ.
Άρα η κυβέρνηση μπορεί να κερδίσει τη μάχη της αριθμητικής χωρίς να έχει κερδίσει αυτομάτως τη μάχη της καθημερινότητας.
Το πολιτικό παιχνίδι περνά από τις υποσχέσεις στους πίνακες
Αυτό ίσως είναι και το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της νέας σύγκρουσης.
Η προεκλογική μάχη αρχίζει να μετακινείται από τα μεγάλα συνθήματα στους δημοσιονομικούς πίνακες.
Ποιος υπόσχεται τι.
Πόσο κοστίζει.
Για πόσα χρόνια.
Και από πού θα βρεθούν τα χρήματα.
Σε μια οικονομία που εξακολουθεί να κινείται μέσα σε ευρωπαϊκούς δημοσιονομικούς κανόνες, αυτό δεν είναι τεχνική λεπτομέρεια.
Είναι κεντρικό πολιτικό κριτήριο.
Η κυβέρνηση θέλει να «κολλήσει» στον Τσίπρα το 30 δισ.
Το βασικό ζητούμενο για το Μαξίμου είναι σαφές:
να μετατρέψει το 30 δισ. σε πολιτική ταυτότητα του προγράμματος Τσίπρα.
Να γίνει ο αριθμός που θα συνοδεύει κάθε συζήτηση για τις προτάσεις του.
Εάν το πετύχει, τότε η αντιπαράθεση δεν θα γίνεται με όρους «ποιος δίνει περισσότερα».
Θα γίνεται με όρους «ποιος είναι πιο αξιόπιστος».
Και αυτή είναι πολύ διαφορετική μάχη.
Για την ΕΛ.Α.Σ., η απάντηση δεν μπορεί να είναι μόνο πολιτική.
Πρέπει να είναι αριθμητική.
Γιατί από εδώ και πέρα, κάθε εξαγγελία θα συνοδεύεται από μία ερώτηση:
πόσο κοστίζει τελικά;
Πηγή: pagenews.gr