«Το 5,8% καταρρίπτει το καρτέλ».
«Το 5,8% δίνει στον Γεωργιάδη ένα ισχυρό αντεπιχείρημα απέναντι στην εξίσωση “ακριβά καύσιμα = ακριβή ελληνική διύλιση”: στο συγκεκριμένο ευρωπαϊκό snapshot η ελληνική αμόλυβδη προ φόρων ήταν φθηνότερη από τον μέσο όρο της ΕΕ.»
Άδωνις με στοιχεία απέναντι στον Τσίπρα: «Ας μιλήσουμε επιτέλους για το αν υπάρχει καρτέλ στα διυλιστήρια» – Τσίπρας λέει «καρτέλ» – Άδωνις απαντά με ΕΕ: Η ελληνική αμόλυβδη προ φόρων χαμηλότερα κατά 5,8%
Η αντιπαράθεση για τα καύσιμα περνά πλέον από τα τηλεοπτικά πάνελ στους αριθμούς.
Ο Άδωνις Γεωργιάδης επέλεξε σήμερα να απαντήσει ευθέως στον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος στη συνέντευξή του στον ΣΚΑΪ επανέφερε τη συζήτηση για «καρτέλ» στην αγορά και ειδικότερα στα διυλιστήρια.
Ο υπουργός Υγείας δεν περιορίστηκε σε μία πολιτική απάντηση.
Ανέβασε το επίσημο Weekly Oil Bulletin της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και έθεσε ένα συγκεκριμένο ερώτημα:
αν η ελληνική αγορά διύλισης επιβαρύνει συστηματικά την τιμή του καυσίμου, γιατί η τιμή της αμόλυβδης πριν από φόρους βρίσκεται χαμηλότερα από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο;
Η Κομισιόν επιβεβαιώνει ότι το Weekly Oil Bulletin της 17ης Σεπτεμβρίου περιλαμβάνει τις τιμές των κρατών-μελών με και χωρίς φόρους, καθώς και τα αντίστοιχα στοιχεία φορολογίας.
Το νούμερο που βάζει ο Γεωργιάδης στο κέντρο της συζήτησης
Σύμφωνα με τα στοιχεία του Bulletin που επικαλείται ο Γεωργιάδης για τις 14 Σεπτεμβρίου 2026:
η αμόλυβδη 95 στην Ελλάδα χωρίς φόρους βρισκόταν στα €1.024,98 ανά 1.000 λίτρα.
Ο σταθμισμένος μέσος όρος της ΕΕ ήταν €1.087,83 ανά 1.000 λίτρα.
Η διαφορά είναι περίπου 5,8% υπέρ της Ελλάδας.
Αυτό είναι πράγματι σημαντικό για τη δημόσια συζήτηση.
Γιατί η τελική τιμή στην αντλία περιλαμβάνει δύο διαφορετικές μεγάλες συνιστώσες:
την προ φόρων τιμή,
και τη φορολογία.
Εάν θέλει κάποιος να εξετάσει αποκλειστικά το πόσο ακριβά διαμορφώνεται το καύσιμο από την ίδια την αγορά πριν επέμβει το κράτος με φόρους, η προ φόρων σύγκριση είναι πολύ πιο καθαρός δείκτης από την τελική λιανική τιμή. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δημοσιεύει ακριβώς αυτή τη διάκριση στο εβδομαδιαίο δελτίο της.
Η παρέμβαση απέναντι στον Τσίπρα
Ο Τσίπρας είχε πει στη σημερινή του συνέντευξη ότι προβλήματα συγκέντρωσης υπάρχουν σε σειρά αγορών και αναφέρθηκε και στα διυλιστήρια.
Ο Γεωργιάδης απαντά ότι το συγκεκριμένο αφήγημα δεν συμβαδίζει εύκολα με το γεγονός ότι η ελληνική τιμή πριν από φόρους παραμένει κάτω από την αντίστοιχη ευρωπαϊκή.
Στην ανάρτησή του γράφει:
«Ας μιλήσουμε επιτέλους για το αν υπάρχει ή όχι καρτέλ στα διυλιστήρια στην Ελλάδα».
Και συνεχίζει υποστηρίζοντας ότι η πρόσφατη άνοδος των καυσίμων πρέπει να εξεταστεί μέσα στο διεθνές ενεργειακό σοκ και όχι σαν να αποτελεί αποκλειστικά ελληνική ιδιαιτερότητα.
Αυτό είναι το ισχυρότερο σημείο της παρέμβασής του.
Η άνοδος δεν ήταν μόνο ελληνική
Ο Γεωργιάδης επισημαίνει ότι από τα τέλη Αυγούστου έως τα μέσα Σεπτεμβρίου αυξήθηκαν τόσο οι διεθνείς τιμές πετρελαίου όσο και τα περιθώρια διύλισης.
Κατά τα στοιχεία που επικαλείται, η ελληνική προ φόρων τιμή αυξήθηκε ταχύτερα από τον μέσο όρο της ΕΕ στο συγκεκριμένο δεκαπενθήμερο, αλλά ξεκινούσε από αρκετά χαμηλότερη βάση και εξακολουθούσε στις 14 Σεπτεμβρίου να παραμένει χαμηλότερα.
Αυτό επιτρέπει μια πιο ακριβή διατύπωση:
η Ελλάδα δεν ήταν προστατευμένη από το διεθνές σοκ — αλλά ούτε βρέθηκε, στο συγκεκριμένο snapshot, πάνω από την ΕΕ στην προ φόρων τιμή της αμόλυβδης.
Και αυτή είναι ουσιαστική διάκριση.
Εκεί που η συζήτηση γίνεται πιο δύσκολη
Υπάρχει όμως ένα σημαντικό σημείο που πρέπει να ξεκαθαριστεί.
Το γεγονός ότι η ελληνική προ φόρων τιμή είναι χαμηλότερη από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο δεν αποτελεί από μόνο του νομική απόδειξη ότι δεν μπορεί να υπάρχουν προβλήματα ανταγωνισμού.
Η Επιτροπή Ανταγωνισμού έχει πράγματι πραγματοποιήσει κανονιστική παρέμβαση στον κλάδο των πετρελαιοειδών και έχει εξετάσει σε βάθος τη λειτουργία της διύλισης, της εμπορίας και της λιανικής.
Το 2024 δημοσίευσε προκαταρκτικές απόψεις για τις συνθήκες ανταγωνισμού, εξετάζοντας μεταξύ άλλων:
- τον υψηλό βαθμό συγκέντρωσης,
- την εξέλιξη των περιθωρίων,
- τη μετακύλιση των τιμών,
- και το φαινόμενο «rockets and feathers», δηλαδή το ενδεχόμενο οι αυξήσεις να περνούν γρηγορότερα από τις μειώσεις.
Άρα πρέπει να διαχωριστούν δύο διαφορετικά ερωτήματα.
Άλλο: «είναι η ελληνική προ φόρων τιμή σήμερα ακριβότερη από την ευρωπαϊκή;»
Εδώ, με βάση το Bulletin που επικαλείται ο Γεωργιάδης, η απάντηση είναι όχι.
Και άλλο: «είναι η δομή της αγοράς πλήρως ανταγωνιστική;»
Αυτό απαιτεί πολύ μεγαλύτερη ανάλυση από έναν εβδομαδιαίο πίνακα τιμών.
Ένα κρίσιμο ιστορικό στοιχείο
Υπάρχει και κάτι ακόμη που δίνει βάθος στη συζήτηση.
Σε παλαιότερη έρευνα για πιθανές πρακτικές καρτέλ στην αγορά διύλισης, η Επιτροπή Ανταγωνισμού είχε το 2010 καταλήξει ότι δεν διαπιστώθηκε παράβαση σε εκείνη τη συγκεκριμένη υπόθεση.
Αυτό δεν κλείνει αυτομάτως οποιαδήποτε μεταγενέστερη συζήτηση για τη δομή της αγοράς.
Δείχνει όμως γιατί ο όρος «καρτέλ» δεν πρέπει να χρησιμοποιείται ως συνώνυμο της λέξης «δυοπώλιο» ή «συγκεντρωμένη αγορά».
Αυτά είναι διαφορετικές έννοιες.
Μια αγορά μπορεί να έχει δύο μεγάλους παίκτες και σοβαρά ζητήματα ανταγωνισμού χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έχει αποδειχθεί παράνομη σύμπραξη.
Η πολιτική διαφορά με τον Τσίπρα
Εδώ βρίσκεται και η πραγματική πολιτική σύγκρουση.
Ο Τσίπρας λέει, στην ουσία:
οι μεγάλες αυξήσεις δεν μπορούν να αποδίδονται μόνο στη διεθνή συγκυρία· πρέπει να εξεταστούν και η συγκέντρωση της αγοράς και τα περιθώρια κέρδους.
Ο Γεωργιάδης απαντά:
πριν αποδοθεί η ακρίβεια σε «καρτέλ», πρέπει να κοιταχθεί το βασικό συγκριτικό στοιχείο — και αυτό δείχνει ότι η ελληνική αμόλυβδη προ φόρων είναι φθηνότερη από τον μέσο όρο της ΕΕ.
Και οι δύο πλευρές επομένως μιλούν για διαφορετικό μέρος του ίδιου προβλήματος.
Ο ένας για τη δομή της αγοράς.
Ο άλλος για το αποτέλεσμα στην τιμή.
Οι φόροι είναι το άλλο μισό του λογαριασμού
Αυτό όμως οδηγεί αναπόφευκτα στο άλλο μεγάλο θέμα:
τη φορολογία.
Αν η προ φόρων τιμή της αμόλυβδης είναι χαμηλότερη από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο αλλά ο καταναλωτής εξακολουθεί να βλέπει πολύ υψηλή τελική τιμή, τότε πρέπει να εξεταστεί και το φορολογικό σκέλος.
Η ίδια η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δημοσιεύει ξεχωριστά τις τιμές με φόρους, χωρίς φόρους και τα επίπεδα ΕΦΚ και ΦΠΑ ακριβώς επειδή οι τελικές τιμές διαφέρουν σημαντικά ανά χώρα λόγω της φορολογίας.
Αυτό συνδέει τη σημερινή παρέμβαση Γεωργιάδη με τη συζήτηση που άνοιξε και ο Στέλιος Πέτσας για μείωση του ΕΦΚ.
Η συζήτηση δηλαδή μετατοπίζεται από το απλό «ποιος φταίει» στο:
ποιο μέρος της τελικής τιμής προέρχεται από το διεθνές κόστος, ποιο από τη διύλιση και την εμπορία και ποιο από το κράτος.
Το μεγάλο οικονομικό επιχείρημα Γεωργιάδη: Τα διυλιστήρια δεν είναι μόνο η ελληνική αντλία
Εκεί όμως ο Άδωνις Γεωργιάδης προσθέτει μια πολύ μεγαλύτερη οικονομική διάσταση.
Τα ελληνικά διυλιστήρια δεν λειτουργούν μόνο για την εγχώρια αγορά.
Είναι ένας από τους μεγαλύτερους εξαγωγικούς κλάδους της ελληνικής οικονομίας.
Τα επίσημα στοιχεία της Enterprise Greece και της ΕΛΣΤΑΤ είναι χαρακτηριστικά:
τα ορυκτά καύσιμα, λιπαντικά και συναφή προϊόντα αντιστοιχούσαν το 2025 σε €12,689 δισ. εξαγωγών, δηλαδή περίπου 26,1% του συνόλου των ελληνικών εξαγωγών.
Με άλλα λόγια, πάνω από ένα στα τέσσερα ευρώ των ελληνικών εξαγωγών το 2025 προήλθε από την κατηγορία των καυσίμων.
Αυτό είναι τεράστιο νούμερο.
Από αργό πετρέλαιο σε προϊόν μεγαλύτερης αξίας
Η παραγωγική λογική είναι σχετικά απλή.
Η Ελλάδα εισάγει αργό πετρέλαιο.
Το επεξεργάζεται σε εγχώριες εγκαταστάσεις.
Και στη συνέχεια εξάγει:
βενζίνη,
diesel,
jet fuel,
ναυτιλιακά καύσιμα,
και άλλα διυλισμένα προϊόντα.
Δηλαδή δεν επανεξάγει απλώς την ίδια πρώτη ύλη.
Προσθέτει βιομηχανική επεξεργασία και αξία.
Γι’ αυτό η ύπαρξη σημαντικής εγχώριας διυλιστικής βιομηχανίας έχει και άλλη διάσταση πέρα από την τιμή της βενζίνης:
θέσεις εργασίας,
επενδύσεις,
εξαγωγικά έσοδα,
λιμενικές και logistics δραστηριότητες,
φορολογικά έσοδα,
και ενεργειακή ασφάλεια.
Το 26,1% των εξαγωγών αλλάζει τη συζήτηση
Αυτό είναι ίσως το πιο ισχυρό οικονομικό σημείο της παρέμβασης Γεωργιάδη.
Η συζήτηση περί διυλιστηρίων συχνά γίνεται μόνο ως συζήτηση για δύο μεγάλες εταιρείες που πουλούν καύσιμα στην Ελλάδα.
Στην πραγματικότητα μιλάμε και για έναν τεράστιο μεταποιητικό και εξαγωγικό κλάδο.
Το 2025 η συνολική αξία των ελληνικών εξαγωγών ήταν €48,6 δισ.
Τα καύσιμα αντιστοιχούσαν σε περίπου €12,7 δισ.
Η κριτική στη λειτουργία μιας αγοράς είναι θεμιτή και οι αρχές ανταγωνισμού οφείλουν να την ελέγχουν.
Αλλά οικονομικά δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ο κλάδος σαν να αποτελεί απλώς έναν μηχανισμό διαμόρφωσης της λιανικής τιμής στην ελληνική αντλία.
«Φθόνος για τον πλούτο»: Το ιδεολογικό σκέλος της παρέμβασης
Ο Γεωργιάδης προχωρά όμως πέρα από τους αριθμούς και κάνει μια σαφώς ιδεολογική παρέμβαση.
Υποστηρίζει ότι μέρος της πολιτικής συζήτησης απέναντι σε επιχειρήσεις και πλούτο τροφοδοτείται από αυτό που ο ίδιος περιγράφει ως «ψυχολογία του φθόνου».
Η διατύπωση είναι πολιτική και αξιολογική θέση του ίδιου:
«Η στοχοποίηση των πλουσίων γενικά, “που θησαυρίζουν εις βάρος μας”, είναι και εκλογικά επιτυχής και σύμφωνη με την αριστερή ιδεολογία του φθόνου», γράφει.
Το συγκεκριμένο σκέλος δεν μπορεί να αποδειχθεί ή να διαψευστεί με έναν πίνακα τιμών.
Είναι ιδεολογική ερμηνεία.
Και εδώ βρίσκεται ίσως το βαθύτερο πολιτικό υπόβαθρο της σύγκρουσης.
Το 1% του Τσίπρα και η απάντηση Γεωργιάδη
Η σημερινή παρέμβαση δεν γίνεται σε κενό.
Ο Τσίπρας μόλις είχε επαναφέρει στον ΣΚΑΪ την πρότασή του για μεγαλύτερη συμβολή του οικονομικά ισχυρότερου 1%.
«Μιλήσαμε για το 1%, το πιο ισχυρό και το πιο πλούσιο των συμπολιτών μας», είχε πει.
Και συμπλήρωσε:
«Ο πλούτος δεν φαίνεται μόνο στο εισόδημα. Φαίνεται στα ακίνητα, φαίνεται στις καταθέσεις, φαίνεται στις συμμετοχές».
Ο Γεωργιάδης ουσιαστικά ανοίγει το απέναντι ιδεολογικό μέτωπο.
Το ερώτημα για εκείνον δεν είναι μόνο αν πρέπει να φορολογηθεί περισσότερο ο μεγάλος πλούτος.
Είναι και αν η πολιτική αντιμετωπίζει την επιτυχημένη επιχειρηματική δραστηριότητα ως παραγωγικό asset ή ως μόνιμο ύποπτο.
Η μεγάλη διαχωριστική γραμμή
Και κάπως έτσι, μια συζήτηση που ξεκίνησε από τη βενζίνη καταλήγει σε πολύ μεγαλύτερη οικονομική διαφορά.
Η μία προσέγγιση δίνει μεγαλύτερο βάρος:
στην αναδιανομή,
στα υπερκέρδη,
στη συγκέντρωση,
και στην κρατική παρέμβαση.
Η άλλη δίνει μεγαλύτερο βάρος:
στην παραγωγή,
στις επενδύσεις,
στις εξαγωγές,
και στην ανάγκη να μη μετατρέπεται αυτομάτως η επιχειρηματική κερδοφορία σε τεκμήριο παρανομίας.
Αυτό δεν σημαίνει ότι ο ανταγωνισμός δεν πρέπει να ελέγχεται.
Σημαίνει ότι άλλο πράγμα είναι η αυστηρή εποπτεία μιας συγκεντρωμένης αγοράς και άλλο ο χαρακτηρισμός «καρτέλ» χωρίς τελεσίδικη διαπίστωση παράνομης σύμπραξης.
Τι τελικά αποδεικνύουν οι αριθμοί
Το Weekly Oil Bulletin δεν λύνει ολόκληρη τη συζήτηση.
Αποδεικνύει όμως κάτι πολύ συγκεκριμένο:
στις 14 Σεπτεμβρίου 2026 η ελληνική τιμή της αμόλυβδης πριν από φόρους ήταν χαμηλότερη από τον μέσο όρο της ΕΕ.
Αυτό αποδυναμώνει την απλή εξίσωση:
«ακριβή ελληνική βενζίνη = ακριβότερη ελληνική διύλιση».
Δεν αποδεικνύει ότι η δομή της ελληνικής αγοράς είναι τέλεια.
Δεν ακυρώνει την ανάγκη ελέγχου των περιθωρίων.
Δεν αναιρεί την κανονιστική έρευνα της Επιτροπής Ανταγωνισμού.
Αλλά επιβάλλει μια πιο ακριβή συζήτηση.
Και αυτό ακριβώς είναι το σημείο στο οποίο ο Γεωργιάδης επιχειρεί να μεταφέρει την πολιτική αντιπαράθεση:
λιγότερα συνθήματα για «καρτέλ» και περισσότερη σύγκριση με πραγματικά ευρωπαϊκά δεδομένα.
Πηγή: pagenews.gr