«Αν μας ενοχλούν οι κομπογιαννίτες δεν πρέπει να μας ενοχλούν παντού; Ή μόνον όπου μας συμφέρει;»
Αυτή είναι η φράση που συμπυκνώνει ολόκληρη την παρέμβαση του Άδωνι Γεωργιάδη.
Όχι το MEGA. Όχι η Μαρία Καρυστιανού. Ούτε καν το ξυλόλιο.
Ο υπουργός επιχειρεί να μεταφέρει τη σύγκρουση σε ένα πολύ μεγαλύτερο ερώτημα: ποιος έχει το δικαίωμα να εμφανίζεται ως αλάνθαστος κριτής και τι συμβαίνει όταν εκείνος που απαιτεί λογοδοσία από τους άλλους καλείται να απαντήσει για τις δικές του επιλογές;
Στο κείμενό του ο Γεωργιάδης βάζει ευθέως το ζήτημα του ίδιου μέτρου για όλους.
«Για τα ξυλόλια ζητήσατε συγγνώμη;»
Η πιο επιθετική φράση του αφορά τα Τέμπη:
«Ζητήσατε συγγνώμη για τα ξυλόλια που πουλήσατε στον ελληνικό λαό επί δύο χρόνια;»
Γιατί όμως επαναφέρει το ξυλόλιο σε μια συζήτηση για την Υγεία;
Επειδή το χρησιμοποιεί ως παράδειγμα για το βασικό επιχείρημά του: άλλο η προβολή μιας καταγγελίας ή επιστημονικής υπόθεσης και άλλο η μετατροπή της σε βεβαιότητα πριν ολοκληρωθεί η τεκμηρίωση.
Στην υπόθεση των Τεμπών πράγματι ανιχνεύθηκαν ίχνη ξυλολίου. Το κρίσιμο όμως ερώτημα ήταν αν αυτά αποδείκνυαν παράνομο φορτίο υδρογονανθράκων στην εμπορική αμαξοστοιχία.
Στο ίδιο το κείμενο καταγράφεται η θέση του Γενικού Χημείου του Κράτους ότι από τις αναλύσεις δεν μπορούσε να συναχθεί τέτοιο συμπέρασμα.
Αυτό είναι το σημείο πάνω στο οποίο πατά πολιτικά ο Γεωργιάδης.
Το ερώτημά του δεν είναι απλώς «ποιος έκανε λάθος».
Είναι: ποιος έλεγξε την επιστημονική επάρκεια εκείνων που εμφανίζονταν ως ειδικοί και ποιος λογοδοτεί όταν μια εκδοχή αποκτά τεράστια δημόσια ισχύ χωρίς τελικά να έχει αποδειχθεί;
Από τους «ειδικούς» των Τεμπών στους «κομπογιαννίτες» της Υγείας
Και εδώ ο Γεωργιάδης ενώνει τις δύο υποθέσεις.
Στην Υγεία τού καταλογίζεται ότι επί υπουργίας του λειτουργούσαν χώροι και πάροχοι που χρειάζονταν αυστηρότερο έλεγχο.
Η απάντησή του:
«231 κέντρα ελέγχουμε και μπράβο μας που τα ελέγχουμε και είμαστε οι πρώτοι».
Ο αριθμός χρειάζεται προσοχή: οι 231 περιπτώσεις δεν σημαίνει ότι 231 πάροχοι έχουν κριθεί παραβάτες. Πρόκειται για το ευρύτερο σύνολο που, σύμφωνα με όσα επικαλείται ο υπουργός, έχει εντοπιστεί προς διερεύνηση μέσω του νέου μηχανισμού.
Αλλά ακριβώς εδώ βρίσκεται η απάντησή του στο «πού ήσασταν;».
Ο Γεωργιάδης δεν υποστηρίζει ότι το προηγούμενο σύστημα λειτουργούσε άψογα.
Λέει το αντίθετο:
«Στον τομέα αυτό υπήρχε χάος».
Και η δική του ερμηνεία είναι ότι ακριβώς επειδή υπήρχε χάος δημιουργήθηκε το MedWatch για να αρχίσουν να εντοπίζονται περιπτώσεις που προηγουμένως μπορούσαν να περνούν κάτω από το ραντάρ.
«Δεν αποφασίζω εγώ ποιος θα κλείσει»
Υπάρχει και μια κρίσιμη θεσμική διάκριση στην επιχειρηματολογία του.
«Αυτό το αποφασίζουν οι Ιατρικοί Σύλλογοι, δεν το αποφασίζω εγώ», απάντησε όταν ρωτήθηκε τι θα γίνει με τις υποθέσεις που εντοπίζονται.
Το επιχείρημα του υπουργού είναι ότι άλλο η πολιτική ευθύνη του υπουργείου να δημιουργήσει μηχανισμούς εποπτείας και άλλο η ελεγκτική ή πειθαρχική αρμοδιότητα των θεσμών που εξετάζουν κάθε συγκεκριμένη υπόθεση.
Δεν εξαφανίζει έτσι την πολιτική ευθύνη του υπουργού για το σύστημα.
Αμφισβητεί όμως την εικόνα ότι ο ίδιος προσωπικά αποφασίζει ποιο ιδιωτικό ιατρείο ελέγχεται, τι παράβαση έχει διαπράξει και ποια κύρωση θα του επιβληθεί.
Και τότε μπαίνει η Καρυστιανού
Η Μαρία Καρυστιανού μπαίνει στην επιχειρηματολογία του ακριβώς πάνω στο ίδιο νήμα.
Ο Γεωργιάδης λέει:
«Εσείς στο MEGA πρώτοι, όλοι σας στο MEGA και η κυρία Βούλγαρη και εσείς, κύριε Χασαπόπουλε, προβάλατε την κυρία Καρυστιανού επί δύο χρόνια…»
Η απάντηση του MEGA είναι ουσιαστική: η Καρυστιανού προβλήθηκε αρχικά ως μητέρα θύματος των Τεμπών και στη συνέχεια ως πολιτικό πρόσωπο — όχι επειδή το κανάλι υιοθετούσε οποιαδήποτε ιατρική της θέση.
Ο Γεωργιάδης, όμως, θέτει διαφορετικά το ζήτημα.
Κατά τη δική του λογική, όταν ένα πρόσωπο αποκτά τεράστια δημόσια επιρροή, οι επιστημονικοί ισχυρισμοί που συνδέονται με την επαγγελματική του δραστηριότητα δεν μπορούν να μένουν εκτός ελέγχου.
Και εδώ η θέση του για την αποκαλούμενη «κβαντική ιατρική» είναι απόλυτη:
«Η κβαντική ιατρική είναι απάτη. Δεν υπάρχει ως ειδικότητα επιστημονική».
«Δεν μπορεί να πουλάει κβαντική ιατρική. Είναι παραπλάνηση του ασθενούς».
«Δεν κάνω εκδικητικό έργο»
Ταυτόχρονα όμως ο υπουργός απορρίπτει την ιδέα ενός προσωπικού ή πολιτικά στοχευμένου ελέγχου.
«Εγώ δεν κάνω εκδικητικό έργο», δηλώνει.
Η θέση του είναι ότι το MedWatch θα επεκταθεί συνολικά στη Θεσσαλονίκη και, εφόσον ο μηχανισμός εντοπίσει επίμαχες αναφορές, θα ακολουθηθεί η ίδια διαδικασία που ισχύει για όλους.
Αυτό είναι σημαντικό για την επιχειρηματολογία του: δεν ζητά ειδικό κανόνα για την Καρυστιανού. Ισχυρίζεται ότι ζητά ακριβώς το αντίθετο — κανέναν ειδικό κανόνα για κανέναν.
Και τα «νανογιλέκα»; Εκεί ο Άδωνις δεν κρύβεται
Η Ανθή Βούλγαρη τού επέστρεψε την κριτική με δύο λέξεις:
«Κι εσείς νανογιλέκα, κύριε Γεωργιάδη».
Είναι προφανώς ένα δύσκολο σημείο για τον ίδιο.
Η σημερινή γραμμή του, όμως, δεν είναι να διαγράψει το παρελθόν του. Στο κείμενο καταγράφεται ότι έχει αναγνωρίσει ως λάθος την παρουσίαση εκείνων των προϊόντων λόγω της πολιτικής του ιδιότητας, κάνοντας παράλληλα διάκριση ανάμεσα σε προϊόντα ευεξίας και σε ιατρικούς ισχυρισμούς περί θεραπείας.
Και έτσι το επιχείρημά του επιστρέφει σαν μπούμερανγκ:
«Το δικό μου λάθος το αναγνωρίζω. Εσείς τα δικά σας;»
Δεν είναι λοιπόν ούτε MEGA, ούτε Καρυστιανού, ούτε ξυλόλιο
Αυτό είναι τελικά το πραγματικό πολιτικό θέμα της παρέμβασής του.
Ο Γεωργιάδης αμφισβητεί το ηθικό και επιστημονικό πλεονέκτημα με το οποίο, κατά την άποψή του, του ασκείται η κριτική.
Δεν λέει ότι ένας υπουργός δεν πρέπει να ελέγχεται.
Δεν λέει ότι το MEGA δεν πρέπει να ερευνά τις κλινικές.
Δεν λέει ότι η πολιτική ηγεσία του υπουργείου δεν έχει ευθύνη για το σύστημα που εποπτεύει.
Λέει κάτι άλλο — και πολιτικά πολύ πιο αιχμηρό:
αν το κριτήριο είναι η επιστημονική τεκμηρίωση, τότε το κριτήριο πρέπει να είναι επιστημονική τεκμηρίωση για όλους.
Για έναν ιδιώτη γιατρό.
Για έναν υπουργό.
Για ένα δημόσιο πρόσωπο.
Για έναν τηλεοπτικό «ειδικό».
Και για ένα μεγάλο Μέσο όταν επιλέγει ποιες απόψεις θα προβάλει.
Γι’ αυτό η σημαντικότερη φράση της ανάρτησης δεν είναι «MEGA».
Δεν είναι «Καρυστιανού».
Δεν είναι «ξυλόλιο».
Είναι:
«Αν μας ενοχλούν οι κομπογιαννίτες δεν πρέπει να μας ενοχλούν παντού; Ή μόνον όπου μας συμφέρει;»
Και γι’ αυτό το πολιτικό υστερόγραφό του είναι ακόμη πιο κοφτό:
«Ὁ ἀναμάρτητος ὑμῶν πρῶτος τὸν λίθον ἐπ’ αὐτὴν βαλέτω».
Πηγή: pagenews.gr