Μια διαφορετική —και εξαιρετικά αποκαλυπτική— ανάγνωση του πολέμου που έχει ξεσπάσει ανάμεσα στον Αλέξη Τσίπρα και τον Νίκο Ανδρουλάκη δίνει κυβερνητικό στέλεχος, περιγράφοντας σχεδόν χωρίς περιστροφές τι θεωρεί ότι κρύβεται πίσω από το περίφημο:
«Ή εμείς ή κανείς».
Σύμφωνα με τη δική του πολιτική ερμηνεία, ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί να πει στους ψηφοφόρους της αντιπολίτευσης κάτι πολύ απλό:
«Τρία χρόνια δεν μπορεί. Ο κύριος Ανδρουλάκης δεν το έχει καταφέρει. Αφού δεν το καταφέρνει ο Ανδρουλάκης, θα το καταφέρω εγώ». Επικολλημένο markdown
Και κάπως έτσι, το «εμείς ή κανείς» παύει να είναι μόνο σύνθημα απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Γίνεται ταυτόχρονα ευθεία αμφισβήτηση του Νίκου Ανδρουλάκη.
Το «εμείς ή κανείς» που βολεύει τη ΝΔ;
Η συζήτηση αποκτά ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον όταν τίθεται ευθέως το ερώτημα εάν η ΝΔ προτιμά πολιτικά να έχει απέναντί της τον Τσίπρα αντί του Ανδρουλάκη.
Το κυβερνητικό στέλεχος αποφεύγει να υιοθετήσει αυτή τη θέση.
Αναγνωρίζει όμως ένα πολιτικό δεδομένο: ότι ο Τσίπρας οικοδομεί τη στρατηγική του πάνω στην αδυναμία του ΠΑΣΟΚ να δημιουργήσει μέχρι σήμερα ισχυρότερη δυναμική.
Η ουσία της τοποθέτησής του είναι χαρακτηριστική:
«Αυτό που ισχυρίζεται ο Τσίπρας συμβαίνει πάντως. Δεν ξέρω γιατί συμβαίνει», αναφέρει, συνδέοντας στη συνέχεια το επιχείρημα με τη δημοσκοπική πορεία του ΠΑΣΟΚ.
Πρόκειται για κυβερνητική πολιτική ερμηνεία, όχι για πρόβλεψη της εκλογικής εξέλιξης.
Και έχει ενδιαφέρον επειδή συμπίπτει με μια στρατηγική που έχει ήδη υιοθετήσει δημόσια ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης.
Στις 16 Σεπτεμβρίου, από τη Βουλή, ο πρωθυπουργός είχε προσωποποιήσει πλήρως το εκλογικό δίλημμα:
«Μητσοτάκης ή Ανδρουλάκης, Μητσοτάκης ή Τσίπρας», συμπεριλαμβάνοντας επίσης την Ζωή Κωνσταντοπούλου και τον Κυριάκο Βελόπουλο στις εναλλακτικές πολιτικές επιλογές.
Τσίπρας και Ανδρουλάκης κοιτάζουν ο ένας τον άλλον
Αυτό που περιγράφεται στη συνέντευξη είναι ουσιαστικά ένα πολιτικό τρίγωνο.
Ο Τσίπρας θέλει να αμφισβητήσει τον Μητσοτάκη.
Για να το κάνει, πρέπει πρώτα να διατηρήσει την υπεροχή του έναντι του ΠΑΣΟΚ στον χώρο της αντιπολίτευσης.
Ο Ανδρουλάκης θέλει να αμφισβητήσει τη ΝΔ.
Για να το κάνει, πρέπει να ανατρέψει τη σημερινή σχέση δυνάμεων με την ΕΛΑΣ.
Και η Νέα Δημοκρατία επιχειρεί να παρουσιάσει αυτή τη σύγκρουση ως απόδειξη ότι οι δύο αντίπαλοί της μάχονται πρωτίστως μεταξύ τους.
Ο ίδιος ο Μητσοτάκης είχε χαρακτηρίσει στις 17 Σεπτεμβρίου ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ «δύο όψεις του ίδιου νομίσματος», υποστηρίζοντας ότι διαφωνούν μεταξύ τους για το ποιος θα βρεθεί δεύτερος και ποιος τρίτος.
Η σύγκρουση, πάντως, είναι πραγματική: μετά το «ή εμείς ή κανείς», το ΠΑΣΟΚ κατηγόρησε τον Τσίπρα για «αλαζονεία και αυτοθαυμασμό».
Η δεύτερη κίνηση Τσίπρα: από τον παλιό ΣΥΡΙΖΑ προς το ΠΑΣΟΚ
Ακόμη πιο ενδιαφέρουσα είναι η ανάλυση που κάνει το κυβερνητικό στέλεχος για το πώς θεωρεί ότι θα επιχειρήσει ο Τσίπρας να μεγαλώσει την ΕΛΑΣ.
Περιγράφει δύο διαφορετικές δεξαμενές.
- Πρώτα, την επανασυσπείρωση ενός μέρους του παλιού εκλογικού χώρου του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος κατακερματίστηκε μετά την αποχώρηση Τσίπρα.
- Δεύτερον, τη διείσδυση στο εκλογικό ακροατήριο του ΠΑΣΟΚ, ώστε η ΕΛΑΣ να ενισχύσει τη θέση της απέναντι στον Ανδρουλάκη.
- Και τρίτον, την ανανέωση προσώπων, καθώς κατά την ίδια ανάγνωση ο Τσίπρας δεν θέλει απλώς να επαναφέρει το παλιό πολιτικό προσωπικό του ΣΥΡΙΖΑους για τη στρατηγική της ΕΛΑΣ.
Αλλά δείχνει κάτι ακόμη:
στη ΝΔ μελετούν πλέον τον Τσίπρα όχι ως ιστορική επιστροφή, αλλά ως ενεργό ανταγωνιστή μέσα στο νέο πολιτικό σύστημα.
Και ο Ανδρουλάκης τραβάει αριστερά;
Για το ΠΑΣΟΚ η κυβερνητική ανάγνωση είναι επίσης αιχμηρή.
Το στέλεχος της ΝΔ υποστηρίζει ότι ο Ανδρουλάκης, στην προσπάθειά του να ανταγωνιστεί τον Τσίπρα, επιχειρεί να ενισχύσει το σοσιαλδημοκρατικό και αριστερότερο στίγμα του.
Και από εκεί βγάζει ένα συμπέρασμα που ενδιαφέρει ιδιαίτερα το Μαξίμου:
όσο ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ ανταγωνίζονται για συγγενείς δεξαμενές ψηφοφόρων, μπορεί να δημιουργείται μεγαλύτερος διαθέσιμος χώρος στο πολιτικό Κέντρο για τη Νέα Δημοκρατία. Επικολλημένο markdown
Δεν είναι δεδομένο ότι οι κεντρώοι ψηφοφόροι θα κινηθούν έτσι στις κάλπες.
Είναι όμως ξεκάθαρα η πολιτική ανάγνωση που διατυπώνεται από την κυβερνητική πλευρά.
Και μετά ήρθε το ερώτημα Σαμαρά
Υπάρχει, ωστόσο, μία μεγάλη υποσημείωση στην παραπάνω στρατηγική.
Αντώνης Σαμαράς.
Στη συνέντευξη τίθεται ευθέως το ενδεχόμενο ενός νέου κόμματος του πρώην πρωθυπουργού και κατά πόσο θα μπορούσε να απευθυνθεί σε τμήμα της παραδοσιακής εκλογικής βάσης της ΝΔ.
Η απάντηση είναι προσεκτική:
«Εγώ αυτονόητο στις εκλογές δεν θεωρώ τίποτα». Επικολλημένο markdown
Και αυτή ίσως είναι μία από τις σημαντικότερες φράσεις ολόκληρης της συνέντευξης.
Όχι γιατί αποτελεί εκτίμηση για το τι θα κάνει ο Αντώνης Σαμαράς.
Αλλά γιατί αποφεύγει την αυτοπεποίθηση μιας προδιαγεγραμμένης εκλογικής έκβασης και μεταφέρει το βάρος στο κυβερνητικό έργο και στα προγράμματα.
Η μεγάλη παραδοχή: «Το πρόβλημα είναι η ακρίβεια»
Και κάπου εδώ φτάνουμε στο σημείο που ίσως ενδιαφέρει περισσότερο το Μαξίμου από ολόκληρη τη μάχη Τσίπρα–Ανδρουλάκη.
Στο τέλος της συζήτησης τίθεται το ερώτημα ποιο είναι σήμερα το πραγματικό κοινωνικό πρόβλημα.
Η απάντηση είναι ευθεία:
«Ποιο είναι το πρόβλημα; Η ακρίβεια. Με συντριπτική διαφορά από το δεύτερο».
Και νωρίτερα είχε ήδη ξεκαθαρίσει ότι ειδικά το κόστος των καυσίμων βρίσκεται πολύ ψηλά στην κυβερνητική ατζέντα, παραπέμποντας στις αποφάσεις που αναμένονται στις 30 Σεπτεμβρίου. Επικολλημένο markdown
Εδώ βρίσκεται και το πραγματικό πολιτικό στοίχημα για τη ΝΔ.
Ο Τσίπρας μπορεί να συγκρούεται με τον Ανδρουλάκη.
Το ΠΑΣΟΚ μπορεί να επιτίθεται στην ΕΛΑΣ.
Ο Σαμαράς μπορεί να παραμένει παράγοντας πολιτικής αβεβαιότητας όσο δεν έχει ξεκαθαρίσει τις επόμενες κινήσεις του.
Αλλά η κυβέρνηση θα κριθεί και από κάτι πολύ πιο καθημερινό:
τι θα γίνει με τις τιμές, τα καύσιμα και το διαθέσιμο εισόδημα.
Και εδώ «μαζεύει» Κουλκουδίνα και Θεοχάρη
Η συγκεκριμένη συνέντευξη έχει ακόμη ένα ενδιαφέρον σημείο.
Έρχεται μετά τον θόρυβο που προκάλεσαν δηλώσεις γαλάζιων στελεχών για την οικονομική κατάσταση των πολιτών.
Ο Σπύρος Κουλκουδίνας επικαλέστηκε την αυξημένη κίνηση στους δρόμους και είπε ότι όποιος δεν αντέχει το ημερήσιο κόστος της βενζίνης μπορεί να χρησιμοποιήσει τα μέσα μαζικής μεταφοράς, προκαλώντας αντιδράσεις.
Στη συνέντευξη, το κυβερνητικό στέλεχος αποφεύγει να υιοθετήσει τέτοιες διατυπώσεις και επαναφέρει τη γραμμή στη μεγάλη εικόνα:
«Η Νέα Δημοκρατία είναι ένα μεγάλο λαϊκό κόμμα», λέει, υποστηρίζοντας ότι δεν απευθύνεται μόνο στους εύπορους ή στη μεσαία τάξη, αλλά και στους οικονομικά δυσκολεμένους πολίτες.
Και όταν η συζήτηση φτάνει στις παρεμβάσεις για τα καύσιμα, αφήνει ανοιχτό το μείγμα πολιτικής:
- μείωση Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης,
- στοχευμένη στήριξη κοινωνικών ομάδων,
- επιδότηση,
- ή συνδυασμός των παραπάνω.
«Αυτό περιμένουμε από την κυβέρνηση να μας το πει», αναφέρει, παραπέμποντας στην άσκηση που βρίσκεται σε εξέλιξη στο οικονομικό επιτελείο.
Το πραγματικό «ή εμείς ή κανείς»
Έτσι η συζήτηση ξεκινά από τα καύσιμα, περνά από την αλαζονεία, φτάνει στον Τσίπρα, στον Ανδρουλάκη και στον Σαμαρά και τελικά επιστρέφει εκεί απ’ όπου ξεκίνησε:
στην καθημερινότητα.
Το «ή εμείς ή κανείς» του Τσίπρα επιχειρεί να στριμώξει τον Ανδρουλάκη.
Η ΝΔ επιχειρεί να στριμώξει και τους δύο μέσα στο ίδιο πολιτικό κάδρο.
Όμως υπάρχει ένα τρίτο δίλημμα που δεν διατυπώνεται με τόσο θεαματικό τρόπο:
αν η κυβέρνηση θα μπορέσει να μετατρέψει τη μακροοικονομική της αφήγηση σε πραγματική ανακούφιση στο πορτοφόλι.
Γιατί τελικά, πριν από όλα τα κομματικά διλήμματα, υπάρχει η φράση της ίδιας της συνέντευξης:
«Ποιο είναι το πρόβλημα; Η ακρίβεια».
Πηγή: pagenews.gr