Για σχεδόν οκτώ δεκαετίες, το Ισραήλ μπορούσε να θεωρεί δεδομένο ότι, ανεξάρτητα από το ποιος κυβερνούσε στην Ουάσιγκτον, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα παρέμεναν ο ισχυρότερος στρατιωτικός, διπλωματικός και πολιτικός του σύμμαχος.
Αυτή η βεβαιότητα κλονίζεται πλέον με τρόπο που λίγοι θα μπορούσαν να φανταστούν πριν από μερικά χρόνια.
Η αιφνιδιαστική ανακοίνωση του Ντόναλντ Τραμπ ότι προτίθεται να τερματίσει την ετήσια αμερικανική στρατιωτική βοήθεια ύψους 3,8 δισ. δολαρίων προς το Ισραήλ σηματοδοτεί μια πιθανή ιστορική μεταβολή στη σχέση των δύο χωρών.
Σύμφωνα με εκτενή ανάλυση των Financial Times, με τίτλο How Israel lost America, η κρίση δεν περιορίζεται σε μία ακόμη διαφωνία μεταξύ δύο κυβερνήσεων. Αντανακλά βαθύτερες μεταβολές στην αμερικανική κοινωνία, στο πολιτικό σύστημα και στην αντίληψη για τον στρατηγικό ρόλο του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή.
Στο επίκεντρο βρίσκεται ο Μπενιαμίν Νετανιάχου, ο οποίος επένδυσε μεγάλο μέρος της πολιτικής του στρατηγικής στη στενή προσωπική σχέση με τον Τραμπ.
Ωστόσο, η πολιτική αυτή δοκιμάζεται από τις συνέπειες του πολέμου στη Γάζα, την αμερικανοϊσραηλινή σύγκρουση με το Ιράν και την αυξανόμενη αντίδραση των Αμερικανών πολιτών απέναντι στο κόστος της εμπλοκής των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή.
Η ανακοίνωση Τραμπ που αιφνιδίασε το Ισραήλ – Τέλος στη στρατιωτική βοήθεια;
Η κρίση εκδηλώθηκε δημόσια την ημέρα των αμερικανικών ενδιάμεσων εκλογών, όταν ο Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε σε συνέντευξή του στο Fox News ότι θα διακόψει την ετήσια στρατιωτική χρηματοδότηση προς το Ισραήλ.
Η ανακοίνωση προκάλεσε έκπληξη στην ισραηλινή κυβέρνηση και στους στρατιωτικούς αξιωματούχους που βρίσκονταν ήδη σε διαπραγματεύσεις για την ανανέωση της δεκαετούς συμφωνίας στρατιωτικής συνεργασίας.
Η ισχύουσα συμφωνία είχε συναφθεί επί προεδρίας Μπαράκ Ομπάμα και προβλέπει τη χορήγηση αμερικανικής στρατιωτικής βοήθειας έως το 2028.
Ισραηλινός στρατιωτικός αξιωματούχος, ο οποίος είχε μεταβεί στην Ουάσιγκτον για συνομιλίες σχετικά με την παράτασή της, εξέφρασε την έκπληξή του στους Financial Times:
«Έτσι απλά, την κατήργησε;»
Το ετήσιο ποσό των 3,8 δισ. δολαρίων αντιστοιχεί περίπου στο ένα έκτο του ισραηλινού αμυντικού προϋπολογισμού σε περίοδο ειρήνης.
Η βοήθεια δεν αποτελεί απλώς οικονομική επιδότηση. Συνδέει τις ένοπλες δυνάμεις των δύο χωρών, εξασφαλίζει την πρόσβαση του Ισραήλ σε αμερικανικά οπλικά συστήματα και αποτελεί θεμέλιο της στρατηγικής του υπεροχής στην περιοχή.
Πάντως, οι πρακτικές συνέπειες της ανακοίνωσης παραμένουν ασαφείς. Δεν έχει επιβεβαιωθεί ότι έχουν ήδη διακοπεί οι πληρωμές της υφιστάμενης συμφωνίας.
Το πολιτικό μήνυμα, ωστόσο, είναι σημαντικό: για πρώτη φορά, ακόμη και ο Τραμπ θέτει δημόσια υπό αμφισβήτηση έναν από τους βασικούς πυλώνες της αμερικανοϊσραηλινής συνεργασίας.
«Σεισμική αλλαγή» στην Ουάσιγκτον – Το Ισραήλ χάνει την πολιτική συναίνεση
Ο Dennis Ross, πρώην Αμερικανός διαπραγματευτής για τη Μέση Ανατολή, περιγράφει στους Financial Times μια βαθιά μεταβολή στη σχέση των δύο χωρών.
«Το αμερικανικό κοινό υποστήριζε πάντοτε το Ισραήλ. Τώρα, για πρώτη φορά, το 60% των Αμερικανών αποδοκιμάζει το Ισραήλ και την πολιτική του», επισημαίνει.
Ανάλογη εκτίμηση διατυπώνει ο Δημοκρατικός γερουσιαστής Peter Welch, ο οποίος θεωρεί ότι η στρατηγική σχέση έχει εισέλθει σε μια νέα περίοδο.
Η αλλαγή αυτή είναι ιδιαίτερα σημαντική επειδή δεν περιορίζεται στους παραδοσιακούς επικριτές της ισραηλινής κυβέρνησης.
Η δυσαρέσκεια εκτείνεται πλέον σε τμήματα του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, σε συντηρητικούς ψηφοφόρους και σε στελέχη της κυβέρνησης Τραμπ.
Για δεκαετίες, η υποστήριξη προς το Ισραήλ αποτελούσε μία από τις ελάχιστες σταθερές διακομματικής συναίνεσης στην Ουάσιγκτον.
Σήμερα, αυτή η συναίνεση εμφανίζει σοβαρές ρωγμές.
Ο πόλεμος με το Ιράν και η οργή των Αμερικανών
Η σύγκρουση με το Ιράν αποτέλεσε καθοριστικό παράγοντα στην επιδείνωση των σχέσεων.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες έχει ενισχυθεί η αντίληψη ότι η κυβέρνηση Νετανιάχου συνέβαλε καθοριστικά στην εμπλοκή της Ουάσιγκτον σε έναν πόλεμο με τεράστιο οικονομικό και γεωπολιτικό κόστος.
Η αύξηση των τιμών της ενέργειας, οι συνέπειες για τη ναυσιπλοΐα στα Στενά του Ορμούζ και η αβεβαιότητα γύρω από τη διάρκεια της σύγκρουσης ενίσχυσαν την πολιτική δυσαρέσκεια.
Ο γερουσιαστής Peter Welch ασκεί ιδιαίτερα σκληρή κριτική στον Νετανιάχου και στον Τραμπ.
«Ο Νετανιάχου έπεισε τον ανόητο πρόεδρό μας να εμπλακεί σε έναν ανόητο πόλεμο», δηλώνει στους Financial Times.
Σύμφωνα με τον ίδιο, η αντίφαση είναι ότι το Ισραήλ, το οποίο επί δεκαετίες παρουσιαζόταν ως βασικός παράγοντας σταθερότητας για την προστασία των ενεργειακών συμφερόντων των ΗΠΑ, συνδέεται πλέον με μια σύγκρουση που απειλεί την ομαλή ροή πετρελαίου.
Πρόκειται για πολιτική εκτίμηση του Αμερικανού γερουσιαστή και όχι για τεκμηριωμένο συμπέρασμα ότι η ισραηλινή κυβέρνηση καθόρισε μόνη της τις αμερικανικές αποφάσεις.
Ωστόσο, η συγκεκριμένη αντίληψη φαίνεται να επηρεάζει ολοένα περισσότερο τον δημόσιο διάλογο.
Ο Τραμπ αναγνωρίζει την αλλαγή – Η παρέμβαση Βανς και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ
Η απομάκρυνση από το Ισραήλ δεν περιορίζεται στην αντιπολίτευση.
Ο αντιπρόεδρος JD Vance συνέδεσε τις εκλογικές απώλειες των Ρεπουμπλικανών στις ενδιάμεσες εκλογές με τον πόλεμο στο Ιράν και τη στάση της Ουάσιγκτον απέναντι στο Ισραήλ.
Σε ανάρτησή του στο X, υποστήριξε ότι ένα από τα βασικά αιτήματα των ψηφοφόρων ήταν να «αλλάξουν οι Ηνωμένες Πολιτείες τη σχέση τους με το Ισραήλ».
Ο Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ συμφώνησε δημόσια με την τοποθέτηση του αντιπροέδρου, γράφοντας:
«100, 100, 100».
Η παρέμβαση αποκτά ιδιαίτερη πολιτική σημασία καθώς προέρχεται από πρόσωπα που συνδέονται στενά με το κίνημα MAGA.
Ο ίδιος ο Τραμπ, σχολιάζοντας την ήττα των Ρεπουμπλικανών στις ενδιάμεσες εκλογές, αναφέρθηκε στον πόλεμο με το Ιράν, στις υψηλές τιμές των καυσίμων και στην αρνητική στάση απέναντι στο Ισραήλ.
«Υπάρχει μια τεράστια αντιπάθεια, όσο απίστευτο κι αν ακούγεται, για το Ισραήλ», δήλωσε.
Οι τοποθετήσεις αυτές δείχνουν ότι η αμερικανοϊσραηλινή σχέση έχει μετατραπεί από πεδίο ευρείας πολιτικής συναίνεσης σε αντικείμενο έντονης εσωτερικής αντιπαράθεσης.
Η Γάζα άλλαξε την αμερικανική κοινή γνώμη
Η πολιτική μεταστροφή δεν μπορεί να εξηγηθεί χωρίς τον πόλεμο στη Γάζα.
Η ισραηλινή στρατιωτική επιχείρηση μετά τις επιθέσεις της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023 προκάλεσε τεράστιες ανθρώπινες απώλειες και εκτεταμένες καταστροφές.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτουν οι Financial Times, περισσότεροι από 74.500 Παλαιστίνιοι έχουν σκοτωθεί στη Γάζα από την έναρξη του πολέμου.
Οι επιθέσεις της Χαμάς είχαν προκαλέσει τον θάνατο περίπου 1.200 ανθρώπων στο Ισραήλ, ενώ 251 είχαν απαχθεί και κρατηθεί ως όμηροι.
Οι εικόνες καταστροφής και οι ανθρωπιστικές συνέπειες της ισραηλινής στρατιωτικής εκστρατείας επηρέασαν σημαντικά την αμερικανική κοινή γνώμη.
Ο Ρεπουμπλικανός δωρητής Eric Levine, υποστηρικτής του Ισραήλ, αναγνωρίζει την αρνητική επίδραση αυτών των εικόνων.
«Οι άνθρωποι είναι συγκλονισμένοι», παραδέχεται.
Ο ίδιος, πάντως, υποστηρίζει ότι η ισραηλινή κυβέρνηση απέτυχε να εξηγήσει επαρκώς τους στρατιωτικούς λόγους πίσω από τις επιχειρήσεις της.
Η διαφορά μεταξύ της εικόνας που επιχειρεί να προβάλει το Ισραήλ και της αντίληψης που διαμορφώνεται στην αμερικανική κοινωνία αποτελεί πλέον βασικό στοιχείο της κρίσης.
Η ιστορική ανατροπή στις δημοσκοπήσεις – Οι Παλαιστίνιοι κερδίζουν έδαφος
Τα στοιχεία των αμερικανικών δημοσκοπήσεων επιβεβαιώνουν ότι η μεταβολή δεν αποτελεί απλώς αποτέλεσμα πολιτικών αντιπαραθέσεων στην Ουάσιγκτον.
Σύμφωνα με έρευνα της Gallup τον Φεβρουάριο του 2026, το 41% των Αμερικανών δήλωνε ότι συμπαθεί περισσότερο τους Παλαιστινίους, έναντι 36% που εξέφραζε μεγαλύτερη συμπάθεια προς τους Ισραηλινούς.
Η διαφορά δεν ήταν στατιστικά σημαντική, αλλά αποτέλεσε ιστορική αλλαγή σε σχέση με τις προηγούμενες δεκαετίες, κατά τις οποίες οι Ισραηλινοί διατηρούσαν σαφές προβάδισμα.
Το 2025, η αντίστοιχη αναλογία ήταν 46% υπέρ των Ισραηλινών και 33% υπέρ των Παλαιστινίων.
Ακόμη πιο ενδεικτικά είναι τα στοιχεία της Pew Research Center.
Σε δημοσκόπηση του Ιουλίου 2026, το 62% των Αμερικανών εξέφραζε αρνητική γνώμη για την ισραηλινή κυβέρνηση.
Η αρνητική στάση ήταν ιδιαίτερα έντονη μεταξύ των Δημοκρατικών, αλλά επεκτεινόταν και σε νεότερους Ρεπουμπλικανούς ψηφοφόρους.
Οι εξελίξεις αυτές δημιουργούν ένα νέο πολιτικό περιβάλλον στο οποίο η άνευ όρων υποστήριξη προς το Ισραήλ δεν αποτελεί πλέον αυτονόητη εκλογική επιλογή για τους Αμερικανούς πολιτικούς.
Το λάθος του Νετανιάχου: Επέλεξε τους Ρεπουμπλικανούς και αποξένωσε τους Δημοκρατικούς
Πρώην Ισραηλινοί αξιωματούχοι και Αμερικανοί διπλωμάτες εκτιμούν ότι ο Νετανιάχου συνέβαλε στη σταδιακή αποδυνάμωση της διακομματικής υποστήριξης προς το Ισραήλ.
Η κρίσιμη μεταβολή ξεκίνησε μετά την επιστροφή του στην εξουσία το 2009, όταν άρχισε να ευθυγραμμίζεται περισσότερο με τους Ρεπουμπλικανούς.
Το αποκορύφωμα ήρθε το 2015, όταν ο Ισραηλινός πρωθυπουργός απευθύνθηκε στο αμερικανικό Κογκρέσο, παρακάμπτοντας την κυβέρνηση Ομπάμα, για να επικρίνει τις προσπάθειες επίτευξης πυρηνικής συμφωνίας με το Ιράν.
Η κίνηση προκάλεσε έντονη δυσαρέσκεια στον Λευκό Οίκο.
Πρώην υψηλόβαθμος Ισραηλινός αξιωματούχος χαρακτηρίζει την απόφαση:
«Ένα τεράστιο σφάλμα εκτίμησης».
Και εξηγεί:
«Αν θέλεις καλές σχέσεις με την κυβέρνηση, δεν παρακάμπτεις την κυβέρνηση για να πας στο Κογκρέσο. Απλώς δεν το κάνεις».
Η ένταση συνεχίστηκε και τα επόμενα χρόνια.
Όταν ο Νετανιάχου μίλησε ξανά στο Κογκρέσο το 2024, περίπου 50 Δημοκρατικοί απείχαν από την ομιλία ή αποχώρησαν.
Η πολιτική αυτή επιλογή, σύμφωνα με αρκετούς αναλυτές, συνέβαλε στη μετατροπή της υποστήριξης προς το Ισραήλ από διακομματική στρατηγική προτεραιότητα σε ζήτημα εσωτερικής πολιτικής αντιπαράθεσης.
Ο πρώην πρωθυπουργός Ολμέρτ προειδοποιεί για το κόστος της απομόνωσης
Ο πρώην πρωθυπουργός του Ισραήλ Εχούντ Ολμέρτ ασκεί κριτική στον τρόπο με τον οποίο ο Νετανιάχου διαχειρίστηκε τη σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Μιλώντας στους Financial Times, επισημαίνει ότι η αμερικανική υποστήριξη δεν θα έπρεπε ποτέ να θεωρείται δεδομένη.
«Όσο ήμουν πρωθυπουργός, δεν θεωρήσαμε ποτέ αυτονόητο ότι το Ισραήλ μπορούσε να απολαμβάνει την ολόψυχη υποστήριξη του αμερικανικού λαού, της αμερικανικής κυβέρνησης, του Λευκού Οίκου ή του Κογκρέσου».
Ο ίδιος τονίζει ότι η σχέση αυτή απαιτούσε προσεκτική διαχείριση.
«Γνωρίζαμε πάντοτε ότι η απώλεια αυτής της υποστήριξης θα είχε σημαντικό κόστος για τα συμφέροντά μας, την ασφάλεια και την ευημερία μας».
Ο Ολμέρτ συνδέει την επιδείνωση των σχέσεων με τη συγκρότηση της πιο δεξιάς κυβέρνησης στην ιστορία του Ισραήλ, αλλά και με την αποδυνάμωση της υποστήριξης μεταξύ των Αμερικανών Εβραίων.
Κατά την εκτίμησή του, η φθορά είχε ξεκινήσει ήδη από τον πόλεμο στη Γάζα και επιταχύνθηκε με τις εξελίξεις στο Ιράν.
Το AIPAC ξόδεψε 70 εκατ. δολάρια – Αλλά η πολιτική επιρροή του δοκιμάζεται
Μία από τις σημαντικότερες διαστάσεις της κρίσης αφορά το AIPAC, το ισχυρότερο φιλοϊσραηλινό λόμπι στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Σύμφωνα με τα στοιχεία του OpenSecrets που επικαλούνται οι Financial Times, ο βασικός εκλογικός μηχανισμός του, United Democracy Project, δαπάνησε περίπου 70 εκατ. δολάρια στις ενδιάμεσες εκλογές.
Περίπου τα μισά χρήματα κατευθύνθηκαν στο Μίσιγκαν, όπου ο Δημοκρατικός Abdul El-Sayed, γνωστός για την κριτική του προς το Ισραήλ, επικράτησε στην αναμέτρηση για τη Γερουσία.
Παράλληλα, άλλοι υποψήφιοι τους οποίους είχε επιχειρήσει να αποδυναμώσει το λόμπι κατάφεραν επίσης να εκλεγούν.
Το AIPAC υποστηρίζει ότι περισσότεροι από 245 υποψήφιοι που είχε στηρίξει κέρδισαν τις αναμετρήσεις τους.
Ωστόσο, αναγνώρισε ότι περίπου το 10% των υποψηφίων που υποστήριξε ηττήθηκαν.
Ο Michael Makovsky, επικεφαλής του φιλοϊσραηλινού think tank JINSA, παραδέχεται:
«Σαφώς, αυτές δεν ήταν καλές εκλογές για τη φιλοϊσραηλινή κοινότητα».
Και προσθέτει ότι απαιτείται σοβαρός επαναπροσδιορισμός της στρατηγικής της.
Το ζήτημα δεν είναι μόνο η εκλογική αποτελεσματικότητα των δαπανών.
Είναι ότι η δημόσια υποστήριξη του AIPAC αρχίζει να αντιμετωπίζεται από ορισμένους υποψηφίους ως πιθανό πολιτικό μειονέκτημα, ιδιαίτερα σε περιοχές όπου η κριτική προς την ισραηλινή κυβέρνηση έχει ενισχυθεί.
Μια συμμαχία άνω των 300 δισ. δολαρίων βρίσκεται σε δοκιμασία
Η στρατηγική σχέση ΗΠΑ–Ισραήλ αποτελεί μία από τις πιο μακροχρόνιες και οικονομικά σημαντικές συμμαχίες της μεταπολεμικής περιόδου.
Σύμφωνα με στοιχεία της Υπηρεσίας Ερευνών του αμερικανικού Κογκρέσου, το Ισραήλ έχει λάβει περισσότερα από 300 δισ. δολάρια σε αμερικανική βοήθεια και χρηματοδότηση αντιπυραυλικής άμυνας από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, σε τιμές προσαρμοσμένες στον πληθωρισμό.
Μόνο την περίοδο 2023–2025, η αμερικανική στρατιωτική βοήθεια ανήλθε σε περίπου 17 δισ. δολάρια.
Η σχέση περιλαμβάνει την προμήθεια προηγμένων οπλικών συστημάτων, τη συνεργασία υπηρεσιών πληροφοριών και τη διατήρηση της ποιοτικής στρατιωτικής υπεροχής του Ισραήλ έναντι περιφερειακών αντιπάλων.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν επίσης διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στη διπλωματική προστασία του Ισραήλ σε διεθνείς οργανισμούς.
Η πιθανότητα περιορισμού αυτής της υποστήριξης δημιουργεί νέα δεδομένα για την ισορροπία δυνάμεων στη Μέση Ανατολή.
Παράλληλα, η αμερικανική βοήθεια συνδέεται σε μεγάλο βαθμό με την αγορά αμερικανικών οπλικών συστημάτων, γεγονός που σημαίνει ότι μια ενδεχόμενη μείωσή της θα επηρέαζε και τις αμυντικές βιομηχανίες των ΗΠΑ.
Μπορεί μια κυβέρνηση χωρίς τον Νετανιάχου να αποκαταστήσει τη σχέση;
Παρά τη σοβαρότητα της κρίσης, ορισμένοι πρώην διπλωμάτες θεωρούν ότι η επιδείνωση δεν είναι αναγκαστικά μη αναστρέψιμη.
Ο πρώην Ισραηλινός διπλωμάτης Jeremy Issacharoff εκτιμά ότι μια νέα κυβέρνηση, με διαφορετική προσέγγιση στην ασφάλεια και στις σχέσεις με την Ουάσιγκτον, θα μπορούσε να επιδιώξει την αποκατάσταση της διακομματικής υποστήριξης.
«Εάν αναλάβει μια νέα κυβέρνηση με νέα προσέγγιση και επιδιώξει να αναδιαμορφώσει μια περισσότερο διακομματική σχέση, πιστεύω ότι η κατάσταση μπορεί να αντιστραφεί», δηλώνει.
Ο πρώην πρεσβευτής του Ισραήλ στις ΗΠΑ Michael Oren υποστηρίζει ότι μια νέα ηγεσία θα μπορούσε να περιορίσει την επέκταση των εποικισμών στη Δυτική Όχθη και τη βία εποίκων κατά Παλαιστινίων, επιχειρώντας να αποκαταστήσει μέρος της διεθνούς εμπιστοσύνης.
«Θα μπορούσε να πει κάτι που δεν έχει ακουστεί εδώ και πολύ καιρό: ενδιαφερόμαστε για την ειρήνη», αναφέρει.
Ωστόσο, ο ίδιος επισημαίνει ότι υπάρχουν σημαντικά όρια στις αλλαγές που μπορεί να πραγματοποιήσει οποιαδήποτε ισραηλινή κυβέρνηση, ιδιαίτερα όσον αφορά την ασφάλεια και τη στρατιωτική παρουσία σε περιοχές συγκρούσεων.
Η αλλαγή πρωθυπουργού, επομένως, δεν εγγυάται αυτόματα την αποκατάσταση της σχέσης.
Η επόμενη ημέρα: Από τη «στρατηγική εξαίρεση» στη σκληρή διαπραγμάτευση
Το πραγματικό βάθος της κρίσης θα φανεί στις επόμενες αποφάσεις της Ουάσιγκτον.
Εάν η κυβέρνηση Τραμπ προχωρήσει πράγματι στη μη ανανέωση της στρατιωτικής συμφωνίας μετά το 2028, θα πρόκειται για μια σημαντική αναδιάταξη των όρων της συμμαχίας.
Εάν, αντίθετα, οι δηλώσεις του προέδρου δεν μετατραπούν σε δεσμευτική πολιτική, η στρατιωτική συνεργασία μπορεί να συνεχιστεί παρά τη δημόσια ένταση.
Ο Ρεπουμπλικανός στρατηγικός αναλυτής Doug Heye επισημαίνει ότι ο Τραμπ συχνά προβαίνει σε αιφνιδιαστικές δηλώσεις χωρίς απαραίτητα να τις υλοποιεί.
Αυτός είναι και ο λόγος που αρκετοί αξιωματούχοι αποφεύγουν να θεωρήσουν τη ρήξη οριστική.
Ωστόσο, η μεταβολή της αμερικανικής κοινής γνώμης, η στάση των νεότερων ψηφοφόρων και η αυξανόμενη πολιτική κριτική δημιουργούν πιέσεις που υπερβαίνουν την προσωπική σχέση Τραμπ–Νετανιάχου.
Η συμμαχία δεν έχει διαλυθεί. Οι στρατιωτικές, τεχνολογικές και διπλωματικές σχέσεις παραμένουν βαθιές.
Αλλά η εποχή κατά την οποία η ισραηλινή κυβέρνηση μπορούσε να υπολογίζει σε σχεδόν αυτόματη πολιτική υποστήριξη από την Ουάσιγκτον φαίνεται να βρίσκεται υπό αμφισβήτηση.
Το μεγάλο γεωπολιτικό ερώτημα δεν είναι πλέον μόνο εάν ο Νετανιάχου μπορεί να διατηρήσει τη στήριξη του Τραμπ. Είναι εάν το Ισραήλ μπορεί να ανακτήσει την εμπιστοσύνη μιας αμερικανικής κοινωνίας που αλλάζει – και τι θα σημαίνει για ολόκληρη τη Μέση Ανατολή μια Ουάσιγκτον λιγότερο πρόθυμη να προσφέρει άνευ όρων πολιτική και στρατιωτική κάλυψη.
Πηγή: pagenews.gr