Η Αμερική καίει τα αποθέματά της στο Ιράν: Patriot στο «κόκκινο» – Τι μένει για Ρωσία και Κίνα;

Ο πόλεμος με το Ιράν έχει ήδη κοστίσει στο Πεντάγωνο $33,4 δισ. έως τα τέλη Ιουνίου, με $22,3 δισ. μόνο σε πυρομαχικά. Αμερικανική επίσημη έκθεση μιλά πλέον για «στρατηγικές ελλείψεις αποθεμάτων», ενώ εκτιμήσεις του CSIS ανεβάζουν στο 65% τη μείωση του αμερικανικού αποθέματος Patriot. Το πραγματικό ερώτημα για την Ουάσιγκτον μεταφέρεται από την Τεχεράνη στο επόμενο μέτωπο: πόση στρατιωτική ισχύ μπορεί να καταναλώσει στη Μέση Ανατολή χωρίς να αποδυναμώσει την αποτροπή απέναντι σε Ρωσία και Κίνα;

Ο πόλεμος ΗΠΑ–Ιράν αρχίζει να αποκαλύπτει ένα πρόβλημα μεγαλύτερο από την ίδια τη σύγκρουση στον Περσικό Κόλπο.

Η Αμερική εξακολουθεί να διαθέτει τεράστια στρατιωτική ισχύ. Όμως, ύστερα από σχεδόν επτά μήνες επιχειρήσεων, η συζήτηση στην Ουάσιγκτον μετατοπίζεται από το εάν μπορεί να συνεχίσει να πολεμά στο Ιράν στο πόσο γρήγορα μπορεί να αναπληρώσει όσα καταναλώνει — και τι στρατιωτικό περιθώριο απομένει εάν ξεσπάσει ταυτόχρονα μια νέα κρίση στην Ευρώπη ή στον Ινδο-Ειρηνικό.

Η πρώτη ολοκληρωμένη δημόσια αποτίμηση του ίδιου του αμερικανικού Πενταγώνου είναι αποκαλυπτική.

Η Operation Epic Fury είχε κοστίσει έως τις 30 Ιουνίου περίπου $33,4 δισ., από τα οποία $22,3 δισ. αφορούσαν πυρομαχικά. Και ο γενικός επιθεωρητής του υπουργείου Άμυνας δεν περιορίστηκε στο κόστος: κατέγραψε «strategic inventory shortfalls» και προβλήματα στη δυνατότητα της αμερικανικής αμυντικής βιομηχανίας να αναπληρώνει εγκαίρως τα πυρομαχικά που καταναλώνονται.

Το συμπέρασμα είναι βαρύτερο από έναν ακόμη μεγάλο λογαριασμό πολέμου: η Ουάσιγκτον καταναλώνει ορισμένα κρίσιμα όπλα ταχύτερα απ’ όσο μπορεί να τα αντικαταστήσει.

Patriot: Η πρώτη μεγάλη προειδοποίηση

Το πιο ευαίσθητο σημείο βρίσκεται στην αντιαεροπορική και αντιβαλλιστική άμυνα.

Ανάλυση του Center for Strategic and International Studies υπολόγισε ότι το αμερικανικό απόθεμα των κρίσιμων Patriot interceptors είχε μειωθεί περίπου κατά 65% στη διάρκεια του πολέμου. Η εκτίμηση αυτή δεν αποτελεί επίσημη καταμέτρηση του Πενταγώνου, αλλά Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε στο ABC News ότι οι αριθμοί αντανακλούν περίπου τους εκτιμώμενους ρυθμούς χρήσης.

Η πίεση είναι ήδη αισθητή στην Ευρώπη.

Αμερικανός αμυντικός αξιωματούχος και αξιωματούχος του NATO περιέγραψαν στην Associated Press τα αμερικανικά αποθέματα προηγμένων αναχαιτιστών στην Ευρώπη ως «beyond critical». Το NATO και το Πεντάγωνο αμφισβήτησαν αυτή την αποτίμηση, δηλώνοντας ότι υπάρχουν επαρκή μέσα για την άμυνα της Συμμαχίας.

Ακριβώς αυτή η διαφωνία δείχνει πόσο κρίσιμη έχει γίνει η συζήτηση για τα αποθέματα.

Δεν είναι μόνο οι Patriot – Στο μισό και οι THAAD

Το πρόβλημα επεκτείνεται πέρα από τους Patriot.

Σύμφωνα με την ανάλυση που συνοδεύει τα στοιχεία που εξετάζουμε, το απόθεμα πυραύλων THAAD είχε επίσης μειωθεί σχεδόν κατά το ήμισυ από την έναρξη του πολέμου, ενώ η αναπλήρωση των αποθεμάτων στα προπολεμικά επίπεδα μπορεί να απαιτήσει χρόνια.

Αυτό αλλάζει τη στρατηγική αριθμητική.

Δεν αρκεί μια υπερδύναμη να διαθέτει αρκετούς πυραύλους για τη σημερινή μάχη. Πρέπει να έχει αρκετούς για τη σημερινή μάχη, να μπορεί να τους αναπληρώνει και ταυτόχρονα να διατηρεί απόθεμα για έναν αντίπαλο που μπορεί να εμφανιστεί αύριο.

Και εδώ αρχίζει το πραγματικό πρόβλημα του Πενταγώνου.

Η Μέση Ανατολή «τραβά» δυνάμεις από τον Ειρηνικό

Το USS George Washington είναι ίσως η πιο ορατή εικόνα αυτού του κόστους.

Το αεροπλανοφόρο, με βάση τη Yokosuka της Ιαπωνίας, επιχειρεί πλέον στην Αραβική Θάλασσα μαζί με το Carrier Air Wing 5 για την υποστήριξη των αμερικανικών επιχειρήσεων κατά του Ιράν. Η παρουσία του εκεί επιβεβαιώνεται τόσο από το USNI News όσο και από την ίδια την CENTCOM.

Το ζήτημα δεν είναι ότι η Αμερική δεν διαθέτει αεροπλανοφόρα.

Είναι ότι ένα αεροπλανοφόρο σχεδιασμένο να αποτελεί βασικό κομμάτι της αμερικανικής παρουσίας στον δυτικό Ειρηνικό βρίσκεται αυτή τη στιγμή στην Αραβική Θάλασσα.

Το κείμενο που εξετάζουμε το περιγράφει ως «κόστος ευκαιρίας»: κάθε μεγάλη μονάδα που δεσμεύεται για τη διατήρηση ενός ανοικτού μετώπου στη Μέση Ανατολή δεν είναι ταυτόχρονα διαθέσιμη με τον ίδιο τρόπο για ένα άλλο θέατρο.

Και στο βάθος υπάρχει η Κίνα

Εδώ βρίσκεται το στρατηγικό παράδοξο για την Ουάσιγκτον.

Για χρόνια, η αμερικανική στρατηγική επιδίωκε να μεταφέρει μεγαλύτερο βάρος στον Ινδο-Ειρηνικό και στην αποτροπή της Κίνας.

Ο πόλεμος με το Ιράν κινείται προς την αντίθετη κατεύθυνση: απαιτεί αεροπλανοφόρα, αεράμυνα, αεροσκάφη, πυρομαχικά και δεκάδες χιλιάδες στρατιωτικούς σε ένα θέατρο από το οποίο οι ΗΠΑ προσπαθούσαν επί χρόνια να απελευθερώσουν στρατηγικούς πόρους.

Η Αμερική εξακολουθεί να έχει τη δυνατότητα να επιχειρεί σε περισσότερα του ενός μέτωπα. Το πρόβλημα είναι ότι κάθε πρόσθετη δέσμευση μειώνει το αχρησιμοποίητο περιθώριο για την επόμενη κρίση.

$33,4 δισ. – Και ο λογαριασμός σταμάτησε στον Ιούνιο

Το οικονομικό κόστος κάνει την εικόνα ακόμη πιο εντυπωσιακή.

Τα $33,4 δισ. που καταγράφει ο γενικός επιθεωρητής του Πενταγώνου αφορούν την περίοδο έως τις 30 Ιουνίου — όχι το σύνολο του πολέμου μέχρι σήμερα.

Και οι απώλειες δεν περιορίζονται στα πυρομαχικά.

Η επίσημη αποτίμηση καταγράφει επίσης ζημιές ή καταστροφές αεροσκαφών και εκατοντάδων κτιριακών εγκαταστάσεων σε αμερικανικές βάσεις στη Μέση Ανατολή.

Το ίδιο το κείμενο σημειώνει ότι επλήγησαν εγκαταστάσεις σε οκτώ χώρες της περιοχής, υπογραμμίζοντας ένα δεύτερο πρόβλημα: η αμερικανική στρατιωτική υποδομή στον Κόλπο κατασκευάστηκε σε μεγάλο βαθμό για επιχειρήσεις απέναντι σε αντιπάλους που δεν μπορούσαν να πλήξουν συστηματικά τις ίδιες τις αμερικανικές βάσεις.

Το Ιράν απέδειξε ότι μπορεί.

Η Αμερική καταναλώνει και το ενεργειακό της μαξιλάρι

Υπάρχει και ένα τρίτο απόθεμα που μειώνεται: όχι πύραυλοι, αλλά πετρέλαιο.

Οι ΗΠΑ έχουν χρησιμοποιήσει το Strategic Petroleum Reserve για να περιορίσουν τις επιπτώσεις της ενεργειακής κρίσης που προκάλεσε η διαταραχή στο Ορμούζ.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτει η ανάλυση, το SPR είχε υποχωρήσει στα 298,7 εκατ. βαρέλια, από περίπου 415 εκατ. πριν από την έναρξη του πολέμου — το χαμηλότερο επίπεδο από το 1983.

Άρα ο πόλεμος καταναλώνει ταυτόχρονα δύο διαφορετικά είδη στρατηγικών αποθεμάτων: στρατιωτικά πυρομαχικά και ενεργειακές εφεδρείες.

Η αμερικανική βιομηχανία είναι το κρυφό μέτωπο

Αυτό μπορεί να αποδειχθεί το σημαντικότερο μάθημα.

Οι ΗΠΑ μπορούν να αγοράσουν περισσότερους πυραύλους.

Δεν μπορούν όμως να τους παραλάβουν αύριο.

Η παραγωγή σύνθετων συστημάτων αεράμυνας απαιτεί εξειδικευμένες γραμμές παραγωγής, πρώτες ύλες, ηλεκτρονικά, κινητήρες, εργατικό δυναμικό και πολυετείς συμβάσεις.

Η επίσημη έκθεση του Πενταγώνου αναφέρεται ακριβώς σε «industrial base bottlenecks» — στενώσεις δηλαδή στην αμυντική βιομηχανική βάση που περιορίζουν τον ρυθμό αναπλήρωσης.

Και αυτό μετατρέπει τον χρόνο σε στρατηγικό όπλο.

Ένας παρατεταμένος πόλεμος δεν καταναλώνει μόνο πυραύλους. Καταναλώνει και τα χρόνια που χρειάζονται για να ξαναγεμίσουν οι αποθήκες.

Ευρώπη και Ουκρανία βλέπουν το ίδιο πρόβλημα

Οι συνέπειες δεν περιορίζονται στις ΗΠΑ.

Η Ευρώπη εξακολουθεί να χρειάζεται Patriot για την ανατολική πτέρυγα του NATO, ενώ η Ουκρανία εξαρτάται από τα ίδια συστήματα για την αντιμετώπιση ρωσικών βαλλιστικών πυραύλων.

Η Associated Press κατέγραψε ήδη ανησυχίες ότι η μεγάλη κατανάλωση αναχαιτιστών στο Ιράν έχει περιορίσει τα διαθέσιμα αποθέματα στην Ευρώπη.

Το NATO απορρίπτει την εκτίμηση ότι η Συμμαχία βρίσκεται χωρίς επαρκή δυνατότητα άμυνας. Το γεγονός όμως ότι η ίδια κατηγορία πυρομαχικών απαιτείται ταυτόχρονα στη Μέση Ανατολή, στην Ευρώπη και στην Ουκρανία δημιουργεί έναν πραγματικό ανταγωνισμό προτεραιοτήτων.

Το πραγματικό ερώτημα: Τι γίνεται στην επόμενη κρίση;

Και κάπου εδώ το θέμα παύει να είναι αποκλειστικά «ο πόλεμος με το Ιράν».

Το αμερικανικό στρατιωτικό μοντέλο των τελευταίων δεκαετιών στηριζόταν σε βαθιά αποθέματα πυρομαχικών, ασφαλείς βάσεις, μεγάλη ενεργειακή εφεδρεία και στην ικανότητα της Ουάσιγκτον να συγκεντρώνει τεράστια ισχύ εκεί όπου ξεσπούσε μια κρίση.

Ο πόλεμος του 2026 δοκιμάζει όλες αυτές τις παραδοχές ταυτόχρονα.

Η Αμερική δεν έχει «ξεμείνει» από στρατιωτική ισχύ — και τα διαθέσιμα στοιχεία δεν στηρίζουν έναν τέτοιο ισχυρισμό.

Έχει όμως αρχίσει να καταναλώνει το στρατηγικό της περιθώριο.

Και αυτό οδηγεί στο ερώτημα που μπορεί να αποδειχθεί σημαντικότερο από την έκβαση της ίδιας της σύγκρουσης με την Τεχεράνη:

Εάν πριν ξαναγεμίσουν οι Patriot και οι THAAD, πριν αποκατασταθούν οι βάσεις και πριν αναπληρωθούν τα στρατηγικά αποθέματα ξεσπάσει μια σοβαρή κρίση με τη Ρωσία ή —πολύ περισσότερο— με την Κίνα, πόση αμερικανική ισχύς θα είναι πραγματικά διαθέσιμη για το επόμενο μέτωπο;

Πηγή: pagenews.gr