Διεθνή

Γαλλία 2027: Η Λαγκάρντ, ο Ολυμπιονίκης και οι απρόσμενοι «μνηστήρες» που ανατρέπουν το παιχνίδι του Μακρόν

Γαλλία 2027: Η Λαγκάρντ, ο Ολυμπιονίκης και οι απρόσμενοι «μνηστήρες» που ανατρέπουν το παιχνίδι του Μακρόν
Η μάχη για το Ελιζέ αποκτά απρόβλεπτες διαστάσεις, με την Κριστίν Λαγκάρντ, τον θρύλο του τζούντο Τεντί Ρινέρ και πρώην πρωθυπουργούς να μπαίνουν στο κάδρο. Η αποδυνάμωση του πολιτικού Κέντρου, η άνοδος της Μαρίν Λεπέν και η παρουσία του Ζαν-Λικ Μελανσόν δημιουργούν ένα εκρηκτικό σκηνικό για τη Γαλλία και την Ευρώπη.

Η Γαλλία ετοιμάζεται για μία από τις πιο ασυνήθιστες προεδρικές αναμετρήσεις της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας της. Και αυτή τη φορά, η έκπληξη δεν προέρχεται αποκλειστικά από την Ακροδεξιά ή τη ριζοσπαστική Αριστερά, αλλά από μια σειρά προσώπων που μέχρι πρόσφατα δεν βρίσκονταν στο επίκεντρο της συζήτησης για το Ελιζέ.

Η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, ένας πεντάκις χρυσός Ολυμπιονίκης, ένας πρώην Ευρωπαίος επίτροπος που συγκρούστηκε με τον Ίλον Μασκ, πρώην πρωθυπουργοί και στελέχη του παλαιού πολιτικού συστήματος συνθέτουν το νέο μωσαϊκό της γαλλικής προεδρικής κούρσας.

Σύμφωνα με εκτενές ρεπορτάζ του POLITICO, των Giorgio Leali και Clea Caulcutt, η αδυναμία των μετριοπαθών πολιτικών δυνάμεων να διαμορφώσουν μια ενιαία πρόταση έχει ανοίξει τον δρόμο σε υποψηφιότητες και σενάρια που πριν από λίγους μήνες θα έμοιαζαν απίθανα.

Στο επίκεντρο βρίσκεται ένα ερώτημα που απασχολεί πλέον και τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες: μπορεί να αναδειχθεί μια νέα πολιτική προσωπικότητα που θα αποτρέψει μια αναμέτρηση ανάμεσα στη Μαρίν Λεπέν και τον Ζαν-Λικ Μελανσόν;

Κριστίν Λαγκάρντ: Από τη Φρανκφούρτη στο Ελιζέ;

Το όνομα της Κριστίν Λαγκάρντ βρίσκεται ανάμεσα στα πλέον ενδιαφέροντα της συζήτησης για την επόμενη γαλλική προεδρία.

Η επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας διαθέτει διεθνή αναγνωρισιμότητα, μακρά εμπειρία στην οικονομική διακυβέρνηση και ένα πολιτικό βιογραφικό που περιλαμβάνει την ηγεσία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και τη θητεία της ως υπουργού Οικονομικών της Γαλλίας.

Σύμφωνα με το POLITICO, η Λαγκάρντ έχει ανακοινώσει ότι θα αποχωρήσει από την ΕΚΤ στις 7 Φεβρουαρίου, προκειμένου να ανακτήσει μεγαλύτερη ελευθερία δημόσιων πολιτικών παρεμβάσεων πέρα από τη νομισματική πολιτική.

Δεν έχει επιβεβαιώσει προεδρική υποψηφιότητα, αλλά ούτε έχει αποκλείσει το ενδεχόμενο.

Δημοσκόπηση που πραγματοποιήθηκε για το POLITICO την εμφανίζει σε συγκρίσιμη θέση με τον πρώην πρωθυπουργό Εντουάρ Φιλίπ.

Ωστόσο, το προφίλ της παρουσιάζει και πολιτικές δυσκολίες. Η στενή σύνδεσή της με τους ευρωπαϊκούς οικονομικούς θεσμούς θα μπορούσε να αποτελέσει πλεονέκτημα για ψηφοφόρους που αναζητούν σταθερότητα, αλλά και πεδίο κριτικής από όσους θεωρούν ότι η γαλλική πολιτική ελίτ έχει απομακρυνθεί από τα καθημερινά προβλήματα των πολιτών.

Το ερώτημα είναι κατά πόσο μια προσωπικότητα με ισχυρό διεθνές κύρος μπορεί να μετατρέψει την τεχνοκρατική εμπειρία σε ευρεία εκλογική απήχηση.

Τεντί Ρινέρ: Ο θρύλος του τζούντο θέλει να κατακτήσει και την πολιτική

Ακόμη πιο απροσδόκητη είναι η παρουσία του Τεντί Ρινέρ, ενός από τους διασημότερους αθλητές στην ιστορία της Γαλλίας.

Ο 37χρονος πρωταθλητής του τζούντο, με πέντε χρυσά ολυμπιακά μετάλλια, ανακοίνωσε την πρόθεσή του να διεκδικήσει την προεδρία, επιχειρώντας να μεταφέρει τη δημοτικότητά του από τον αθλητισμό στην πολιτική.

Χωρίς προηγούμενη κυβερνητική εμπειρία και χωρίς οργανωμένο κομματικό μηχανισμό, ο Ρινέρ προβάλλει ένα πρόγραμμα που περιλαμβάνει αλλαγές στο συνταξιοδοτικό σύστημα, κατάργηση της εβδομάδας εργασίας των 35 ωρών και αύξηση των αποδοχών μέσω μείωσης των εργοδοτικών εισφορών.

Οι πρώτες δημοσκοπικές ενδείξεις, ωστόσο, παραμένουν περιορισμένες.

Σύμφωνα με έρευνα της Cluster17 που επικαλείται το POLITICO, ο Ρινέρ συγκεντρώνει περίπου 2% στην πρόθεση ψήφου για τον πρώτο γύρο.

Η υποψηφιότητά του αναδεικνύει ένα ευρύτερο φαινόμενο: την αναζήτηση πολιτικών προσωπικοτήτων εκτός των παραδοσιακών κομματικών μηχανισμών, σε μια περίοδο έντονης δυσπιστίας απέναντι στο πολιτικό σύστημα.

Τιερί Μπρετόν: Ο άνθρωπος που συγκρούστηκε με τον Μασκ

Στη συζήτηση βρίσκεται και ο Τιερί Μπρετόν, πρώην Ευρωπαίος επίτροπος Εσωτερικής Αγοράς, γνωστός για τις συγκρούσεις του με μεγάλες αμερικανικές τεχνολογικές εταιρείες και ιδιαίτερα με τον Ίλον Μασκ.

Ο Μπρετόν δεν έχει αποκλείσει την προεδρική υποψηφιότητα, αλλά εμφανίζεται να περιμένει εάν θα αναδειχθεί μια ισχυρή προσωπικότητα στον κεντρώο χώρο.

Σύμφωνα με το POLITICO, διαθέτει τη στήριξη του πρώην πρωθυπουργού Φρανσουά Μπαϊρού.

Η ενδεχόμενη παρουσία του θα προσέδιδε στην προεκλογική συζήτηση μια διαφορετική διάσταση, με επίκεντρο την ευρωπαϊκή τεχνολογική κυριαρχία, τη ρύθμιση των ψηφιακών πλατφορμών και την ανταγωνιστικότητα της γαλλικής βιομηχανίας.

Σε μια εποχή κατά την οποία η Ευρώπη επιχειρεί να μειώσει την εξάρτησή της από αμερικανικές και κινεζικές τεχνολογίες, αυτά τα ζητήματα αποκτούν ιδιαίτερη γεωπολιτική σημασία.

Μπρουνό Λε Μερ: Επιστροφή με μανιφέστο για μια «άλλη Γαλλία»

Ο πρώην υπουργός Οικονομικών Μπρουνό Λε Μερ επιχειρεί επίσης να επανέλθει στο προσκήνιο.

Έχοντας παρουσιάσει πολιτικό μανιφέστο με επίκεντρο την ανάγκη μιας διαφορετικής πορείας για τη χώρα, δεν έχει αποκλείσει την πιθανότητα να διεκδικήσει την προεδρία.

Η περίπτωση Λε Μερ αποτυπώνει τις αντιφάσεις της μεταμακρονικής εποχής.

Από τη μία, διαθέτει εμπειρία στη διαχείριση της οικονομίας και γνώση των ευρωπαϊκών θεσμών. Από την άλλη, η μακρά συμμετοχή του στις κυβερνήσεις Μακρόν τον συνδέει με μια πολιτική περίοδο που βρίσκεται υπό έντονη κριτική.

Η προσπάθεια πολιτικής διαφοροποίησης από μια κυβέρνηση στην οποία υπήρξε κεντρικό πρόσωπο αποτελεί βασικό ζήτημα για κάθε ενδεχόμενη υποψηφιότητά του.

Ντομινίκ ντε Βιλπέν: Η επιστροφή ενός παλαιού γνώριμου

Ο Ντομινίκ ντε Βιλπέν, πρώην πρωθυπουργός επί Ζακ Σιράκ και πρώην υπουργός Εξωτερικών, έχει επίσης επανέλθει στην πολιτική σκηνή.

Στα 72 του χρόνια, έχει δημιουργήσει δικό του πολιτικό κόμμα και συγκεντρώνει τις απαραίτητες υπογραφές για να συμμετάσχει στην προεδρική αναμέτρηση.

Η δημόσια παρουσία του συνδέεται με μια διαφορετική παράδοση της γαλλικής εξωτερικής πολιτικής, η οποία δίνει ιδιαίτερη έμφαση στη στρατηγική αυτονομία της χώρας.

Ωστόσο, σύμφωνα με τα δημοσκοπικά στοιχεία που επικαλείται το POLITICO, η εκλογική του απήχηση κινείται περίπου στο 1%.

Η περίπτωση Βιλπέν δείχνει ότι η πολιτική αναγνωρισιμότητα και η κυβερνητική εμπειρία δεν μεταφράζονται αυτομάτως σε σημαντική εκλογική δυναμική.

Ολάντ και Μοσκοβισί: Η παλιά Σοσιαλιστική Γαλλία αναζητά ρόλο

Η κινητικότητα δεν περιορίζεται στον κεντρώο και κεντροδεξιό χώρο.

Ο πρώην πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ αναμένεται να αποφασίσει έως το τέλος του έτους εάν θα επιχειρήσει νέα προεδρική διεκδίκηση.

Παράλληλα, ο πρώην υπουργός Οικονομικών και Ευρωπαίος επίτροπος Πιερ Μοσκοβισί έχει αποχωρήσει από το Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο, επιστρέφοντας στην ενεργό γαλλική πολιτική.

Οι κινήσεις αυτές καταγράφονται σε μια περίοδο κατά την οποία ο ευρύτερος σοσιαλδημοκρατικός χώρος προσπαθεί να επαναπροσδιορίσει τη θέση του ανάμεσα στον μετριοπαθή φιλοευρωπαϊσμό και τη ριζοσπαστική Αριστερά.

Η δυσκολία συγκρότησης ενιαίας πολιτικής πρότασης παραμένει ένα από τα σημαντικότερα χαρακτηριστικά της προεδρικής αναμέτρησης.

Μακρόν: Η δύσκολη αναζήτηση διαδόχου

Στο παρασκήνιο αυτής της πολυδιάσπασης βρίσκεται ο Εμανουέλ Μακρόν, ο οποίος ολοκληρώνει τη δεύτερη προεδρική του θητεία τον Μάιο του 2027.

Ο Γάλλος πρόεδρος έχει υποστηρίξει την ανάγκη συγκρότησης μιας ευρείας πολιτικής συμμαχίας που θα μπορούσε να ενώσει δυνάμεις από την Κεντροαριστερά έως τη μετριοπαθή Δεξιά.

Ωστόσο, η πρότασή του δεν έχει εξασφαλίσει τη συναίνεση των βασικών πολιτικών προσωπικοτήτων του χώρου.

Ο Εντουάρ Φιλίπ και ο Γκαμπριέλ Ατάλ, δύο από τα πλέον αναγνωρίσιμα πρόσωπα που προέρχονται από το πολιτικό περιβάλλον Μακρόν, ακολουθούν διαφορετικές στρατηγικές.

Η πολυδιάσπαση δημιουργεί ένα κρίσιμο πρόβλημα: ακόμη και αν οι κεντρώες και μετριοπαθείς δυνάμεις συγκεντρώνουν σημαντική συνολική υποστήριξη, η παρουσία πολλών υποψηφίων μπορεί να περιορίσει τη δυνατότητα ενός εκπροσώπου τους να περάσει στον δεύτερο γύρο.

Λεπέν και Μελανσόν: Το σενάριο που αναστατώνει το πολιτικό Κέντρο

Η συζήτηση για τις απρόσμενες υποψηφιότητες δεν μπορεί να αποσυνδεθεί από τη δυναμική της Μαρίν Λεπέν και του Ζαν-Λικ Μελανσόν.

Η ηγετική φυσιογνωμία της Εθνικής Συσπείρωσης και ο επικεφαλής της Ανυπότακτης Γαλλίας εκπροσωπούν δύο διαφορετικές πολιτικές προτάσεις, με βαθιές αποκλίσεις σε ζητήματα οικονομίας, μετανάστευσης, ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και διεθνών σχέσεων.

Οι δημοσκοπικές τάσεις έχουν ενισχύσει τη συζήτηση για το ενδεχόμενο μιας αναμέτρησης των δύο στον δεύτερο γύρο, χωρίς αυτό να συνιστά δεδομένη εκλογική εξέλιξη.

Για τις μετριοπαθείς δυνάμεις, η αναζήτηση νέων προσώπων συνδέεται ακριβώς με την προσπάθεια να παρουσιάσουν μια ανταγωνιστική εναλλακτική πολιτική πρόταση.

Γιατί οι γαλλικές εκλογές του 2027 αφορούν ολόκληρη την Ευρώπη

Η γαλλική προεδρική αναμέτρηση έχει σημασία πολύ πέρα από τα εθνικά σύνορα.

Η Γαλλία αποτελεί πυρηνική δύναμη, μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και έναν από τους σημαντικότερους πολιτικούς και οικονομικούς πυλώνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Οι θέσεις του επόμενου προέδρου για τη στρατηγική αυτονομία, την ευρωπαϊκή άμυνα, την Ουκρανία, τις σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη δημοσιονομική πολιτική θα επηρεάσουν άμεσα τις ευρωπαϊκές ισορροπίες.

Η παρουσία προσώπων όπως η Λαγκάρντ και ο Μπρετόν προσθέτει στη συζήτηση την εμπειρία της ευρωπαϊκής οικονομικής και τεχνολογικής διακυβέρνησης.

Αντίθετα, οι υποψηφιότητες εκτός του παραδοσιακού πολιτικού συστήματος αντανακλούν τη ζήτηση για διαφορετικούς τρόπους πολιτικής εκπροσώπησης.

Το 2027 δεν θα κριθεί μόνο ποιος θα διαδεχθεί τον Μακρόν στο Ελιζέ, αλλά και ποια κατεύθυνση θα επιλέξει η Γαλλία σε μια περίοδο μεγάλων αλλαγών για την ευρωπαϊκή ασφάλεια, την οικονομία και τη διεθνή ισορροπία ισχύος.

Και το γεγονός ότι στη συζήτηση συμμετέχουν πλέον από κορυφαίοι τεχνοκράτες έως Ολυμπιονίκες δείχνει πόσο ανοιχτό και κατακερματισμένο παραμένει το γαλλικό πολιτικό σκηνικό.

Πηγή: pagenews.gr

Διαβάστε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο