Διεθνή

Τέλος ο μήνας του μέλιτος, αρχίζει ο μαραθώνιος: Οι Δημοκρατικοί πήραν το Κογκρέσο – Τώρα τι;

Τέλος ο μήνας του μέλιτος, αρχίζει ο μαραθώνιος: Οι Δημοκρατικοί πήραν το Κογκρέσο – Τώρα τι;
Η εκλογική ανατροπή στις ΗΠΑ αλλάζει τις ισορροπίες στην Ουάσιγκτον. Οι Δημοκρατικοί ελέγχουν πλέον και τα δύο σώματα του Κογκρέσου, όμως η πραγματική δοκιμασία αρχίζει τώρα: πόλεμος στο Ιράν, ακρίβεια, μεταναστευτικό και η μεγάλη πρόκληση της λογοδοσίας του Ντόναλντ Τραμπ.

Το τέλος του μήνα του μέλιτος, η αρχή του μαραθωνίου: Οι Δημοκρατικοί κέρδισαν το Κογκρέσο – Μπορούν να νικήσουν τον Τραμπ;

Η εκλογική ανατροπή στις ΗΠΑ αλλάζει τις ισορροπίες στην Ουάσιγκτον. Οι Δημοκρατικοί ελέγχουν πλέον και τα δύο σώματα του Κογκρέσου, όμως η πραγματική δοκιμασία αρχίζει τώρα: πόλεμος στο Ιράν, ακρίβεια, μεταναστευτικό και η μεγάλη πρόκληση της λογοδοσίας του Ντόναλντ Τραμπ.

Ο μήνας του μέλιτος τελειώνει πριν καλά καλά αρχίσει. Οι Δημοκρατικοί κατάφεραν στις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου 2026 να κατακτήσουν τον έλεγχο της Βουλής των Αντιπροσώπων και της Γερουσίας, επιφέροντας ένα ισχυρό πολιτικό πλήγμα στον Ντόναλντ Τραμπ. Όμως η εκλογική νίκη κρύβει μια δύσκολη πραγματικότητα: είναι πολύ ευκολότερο να κερδίσεις το Κογκρέσο από το να πείσεις τους Αμερικανούς ότι μπορείς να αλλάξεις τον τρόπο με τον οποίο κυβερνάται η χώρα.

Η νέα πλειοψηφία καλείται να αντιμετωπίσει έναν πρόεδρο που εξακολουθεί να ελέγχει τον Λευκό Οίκο, μια κοινωνία βαθιά διχασμένη, έναν πόλεμο με το Ιράν που προκαλεί έντονη ανησυχία και μια οικονομία στην οποία οι πολίτες συνεχίζουν να αισθάνονται την πίεση της ακρίβειας.

Το διακύβευμα δεν είναι μόνο η πολιτική αποδυνάμωση του Τραμπ. Είναι η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στους αμερικανικούς θεσμούς και η απόδειξη ότι το Κογκρέσο μπορεί να λειτουργήσει ως πραγματικό αντίβαρο στην προεδρική εξουσία.

Το πολιτικό σοκ στο Κάνσας: Όταν η οργή μετατρέπεται σε ψήφο

Ο Χοσέ Ντελ Ρεάλ είχε να ψηφίσει δέκα χρόνια.

Βετεράνος του πολέμου στο Ιράκ, ζούσε στο νοτιοδυτικό Κάνσας, μια περιοχή όπου οι νίκες των Ρεπουμπλικανών θεωρούνταν σχεδόν δεδομένες. Για χρόνια πίστευε ότι η συμμετοχή του στις εκλογές δεν μπορούσε να αλλάξει τίποτα.

Μέχρι που έφτασαν στην περιοχή του οι ομοσπονδιακές υπηρεσίες μετανάστευσης.

Οι επιχειρήσεις ελέγχου και απέλασης προκάλεσαν φόβο, αγανάκτηση και έντονες αντιδράσεις. Ο Ντελ Ρεάλ άρχισε να συζητά με γείτονες που αισθάνονταν ότι η Ουάσιγκτον είχε πάψει να τους ακούει.

Τους κάλεσε να μετατρέψουν τη δυσαρέσκειά τους σε πολιτική συμμετοχή.

Το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακό.

Ο Δημοκρατικός Άνταμ Χάμιλτον νίκησε τον Ρεπουμπλικανό γερουσιαστή Ρότζερ Μάρσαλ, χαρίζοντας στο Κάνσας την πρώτη εκλογή Δημοκρατικού στη Γερουσία έπειτα από 94 χρόνια, σύμφωνα με το εκλογικό ρεπορτάζ του Reuters.

Η ανατροπή αυτή ανέδειξε κάτι βαθύτερο από μια αλλαγή κομματικών συσχετισμών.

Η πολιτική του Τραμπ κατάφερε να κινητοποιήσει ακόμη και πολίτες που είχαν απομακρυνθεί πλήρως από την εκλογική διαδικασία.

Ωστόσο, η επιστροφή των απογοητευμένων ψηφοφόρων στις κάλπες δεν σημαίνει αυτομάτως ότι οι Δημοκρατικοί έχουν ανακτήσει την εμπιστοσύνη τους.

Και εδώ αρχίζει το πραγματικό πρόβλημα της νέας πλειοψηφίας.

Οι Δημοκρατικοί κέρδισαν την εξουσία στο Κογκρέσο, όχι την εμπιστοσύνη της Αμερικής

Η εκλογική επικράτηση προσφέρει στους Δημοκρατικούς σημαντικά εργαλεία κοινοβουλευτικού ελέγχου.

Μπορούν να ξεκινήσουν έρευνες, να καλέσουν κυβερνητικούς αξιωματούχους σε ακροάσεις, να εξετάσουν ομοσπονδιακές συμβάσεις, να αμφισβητήσουν κυβερνητικές επιλογές και να ασκήσουν πίεση για τη διαφάνεια των δημόσιων δαπανών.

Όμως η εκλογική εντολή δεν είναι απεριόριστη.

Σύμφωνα με δημοσκόπηση του AP-NORC τον Οκτώβριο, περίπου τέσσερις στους δέκα Αμερικανούς είχαν θετική γνώμη για το Δημοκρατικό Κόμμα.

Την ίδια στιγμή, σχεδόν οκτώ στους δέκα ψηφοφόρους ζητούσαν σημαντικές αλλαγές ή πλήρη αναμόρφωση του τρόπου διακυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών.

Τα στοιχεία αποκαλύπτουν μια πολιτική αντίφαση.

Οι Αμερικανοί θέλουν αλλαγή, αλλά δεν είναι βέβαιο ότι εμπιστεύονται τους Δημοκρατικούς για να την πραγματοποιήσουν.

Η καταψήφιση των Ρεπουμπλικανών δεν αποτελεί κατ’ ανάγκην θετική ψήφο εμπιστοσύνης προς την αντιπολίτευση.

Το ερώτημα είναι αν οι Δημοκρατικοί μπορούν να μετατρέψουν την αντι-Τραμπ ψήφο σε μια νέα, αξιόπιστη πρόταση διακυβέρνησης.

Η «αποτραμποποίηση» της Ουάσιγκτον: Θεσμική αποκατάσταση ή πολιτική εκδίκηση;

Μετά την εκλογική νίκη, η συζήτηση για την αποκαλούμενη «αποτραμποποίηση» του αμερικανικού πολιτικού συστήματος αποκτά νέα δυναμική.

Ωστόσο, η έννοια αυτή μπορεί να οδηγήσει σε δύο εντελώς διαφορετικές κατευθύνσεις.

Η πρώτη είναι η πολιτική εκδίκηση: συνεχείς ακροάσεις, επιθετικές έρευνες, καθημερινές συγκρούσεις με τον Λευκό Οίκο και προσπάθεια αποδυνάμωσης του ίδιου του προέδρου.

Η δεύτερη είναι πολύ πιο απαιτητική: η αποκατάσταση των θεσμικών περιορισμών που εμποδίζουν οποιονδήποτε πρόεδρο να κυβερνά με αδιαφάνεια, εκφοβισμό ή παράκαμψη του νόμου.

Η ουσιαστική λογοδοσία δεν εξαντλείται στις τηλεοπτικές αντιπαραθέσεις.

Όταν το Κογκρέσο εξετάζει μια στρατιωτική επιχείρηση, μια ομοσπονδιακή σύμβαση ή μια απόφαση για μαζικές απελάσεις, πρέπει να απαντά σε συγκεκριμένα ερωτήματα.

Ποιος έλαβε την απόφαση; Με ποια νομική εξουσιοδότηση; Πόσο κόστισε; Ποιοι ωφελήθηκαν; Και ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη εάν αποδειχθεί παραβίαση του νόμου;

Οι Δημοκρατικοί θα πρέπει να αποδείξουν ότι επιδιώκουν πραγματικό θεσμικό έλεγχο και όχι απλώς μια σειρά πολιτικών θεαμάτων.

Η μεγαλύτερη ήττα για τον Τραμπ δεν θα ήταν μια ακόμη εχθρική ακρόαση στο Κογκρέσο, αλλά η δημιουργία θεσμών που θα καθιστούσαν δυσκολότερη την κατάχρηση εξουσίας από οποιονδήποτε μελλοντικό πρόεδρο.

Ακρίβεια: Το οικονομικό μέτωπο που μπορεί να κρίνει την επόμενη εκλογική αναμέτρηση

Η οικονομία παραμένει το πιο άμεσο κριτήριο με το οποίο οι Αμερικανοί αξιολογούν την πολιτική εξουσία.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του Bureau of Labor Statistics που παρατίθενται στην ανάλυση, οι τιμές καταναλωτή αυξήθηκαν κατά 0,4% τον Οκτώβριο, μετά από αύξηση 0,6% τον Σεπτέμβριο.

Η επιβράδυνση του μηνιαίου πληθωρισμού δεν σημαίνει ότι οι τιμές μειώνονται.

Για εκατομμύρια νοικοκυριά, το πρόβλημα παραμένει η συσσωρευμένη επιβάρυνση από τα ενοίκια, τα τρόφιμα, την ενέργεια και την υγειονομική περίθαλψη.

Οι Δημοκρατικοί έχουν πλέον τη δυνατότητα να ελέγξουν τις οικονομικές επιλογές της κυβέρνησης Τραμπ.

Μπορούν να εξετάσουν τις επιπτώσεις των δασμών, τις συνέπειες της ενεργειακής πολιτικής και το κόστος των κυβερνητικών αποφάσεων για τις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά.

Δεν μπορούν, όμως, να μειώσουν τις τιμές με μια απλή κοινοβουλευτική απόφαση.

Ούτε μπορούν να εγγυηθούν ότι ο Τραμπ θα υπογράψει νομοσχέδια που αντιστρατεύονται τις προτεραιότητές του.

Γι’ αυτό η μεγαλύτερη πρόκληση είναι η πολιτική αξιοπιστία.

Εάν προτείνουν συγκεκριμένα μέτρα για τη στέγαση ή την υγεία και ο Λευκός Οίκος τα απορρίψει, οι πολίτες πρέπει να γνωρίζουν τι προτάθηκε, ποιο θα ήταν το κόστος και ποιος εμπόδισε την εφαρμογή τους.

Η διαφάνεια για το ποιος ευθύνεται μπορεί να αποδειχθεί ισχυρότερο πολιτικό όπλο από τις υποσχέσεις για άμεση οικονομική ανακούφιση.

Ιράν: Ο πόλεμος που απειλεί να μετατραπεί σε πολιτική παγίδα για τον Τραμπ

Το πιο εκρηκτικό πεδίο αντιπαράθεσης ανάμεσα στον Λευκό Οίκο και το νέο Κογκρέσο είναι ο πόλεμος με το Ιράν.

Δημοσκόπηση Reuters/Ipsos, που πραγματοποιήθηκε μετά τις ενδιάμεσες εκλογές, κατέγραψε ότι το 71% των ερωτηθέντων επιθυμούσε από το Κογκρέσο να προχωρήσει σε νομοθετική παρέμβαση για τον τερματισμό της σύγκρουσης.

Το ποσοστό αυτό δημιουργεί σημαντική πολιτική πίεση.

Οι Δημοκρατικοί καλούνται να απαιτήσουν από την κυβέρνηση σαφείς απαντήσεις για τους στρατιωτικούς στόχους, το οικονομικό κόστος, τη νομική βάση των επιχειρήσεων και το σχέδιο εξόδου από τον πόλεμο.

Το Κογκρέσο διαθέτει εργαλεία για να ασκήσει πίεση.

Μπορεί να πραγματοποιήσει ακροάσεις, να εξετάσει τη νομιμότητα της στρατιωτικής δράσης και να χρησιμοποιήσει τις αρμοδιότητές του επί των ομοσπονδιακών δαπανών.

Δεν μπορεί, ωστόσο, να υποσχεθεί ότι θα τερματίσει μονομερώς τη σύγκρουση.

Το κρίσιμο ερώτημα αφορά την ίδια τη στρατηγική της Ουάσιγκτον.

Ποιος είναι ο τελικός στόχος της αμερικανικής εμπλοκής; Πόσο μπορεί να διαρκέσει ο πόλεμος; Ποιο είναι το πραγματικό οικονομικό και ανθρώπινο κόστος; Και με ποιες προϋποθέσεις θα μπορούσε να επιτευχθεί αποκλιμάκωση;

Ο πόλεμος με το Ιράν μπορεί να εξελιχθεί στην πιο δύσκολη δοκιμασία για την προεδρία Τραμπ, αλλά και στην πρώτη μεγάλη εξέταση της υπευθυνότητας των Δημοκρατικών.

Εάν η νέα πλειοψηφία περιοριστεί σε καταγγελίες, θα χάσει την ευκαιρία να επιβάλει ουσιαστικό έλεγχο.

Εάν, αντίθετα, απαιτήσει τεκμηριωμένες απαντήσεις και συγκεκριμένη στρατηγική, θα μπορέσει να επαναφέρει το Κογκρέσο στον πυρήνα των αποφάσεων για την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Μεταναστευτικό: Το μεγάλο ρήγμα στην πολιτική Τραμπ

Η εκλογική ανατροπή στο Κάνσας αποκαλύπτει ότι το μεταναστευτικό μπορεί να έχει πολύ μεγαλύτερο πολιτικό κόστος για τους Ρεπουμπλικανούς από όσο αρχικά υπολόγιζαν.

Οι επιχειρήσεις των ομοσπονδιακών υπηρεσιών δεν επηρεάζουν μόνο τους μετανάστες.

Επηρεάζουν οικογένειες, τοπικές επιχειρήσεις, εργαζομένους και ολόκληρες κοινότητες.

Οι Δημοκρατικοί καλούνται να εξετάσουν εάν οι επιχειρήσεις πραγματοποιούνται εντός των ορίων του νόμου, εάν προστατεύονται τα δικαιώματα των πολιτών και εάν υπάρχουν αποτελεσματικές διαδικασίες προσφυγής απέναντι σε ενδεχόμενα λάθη ή καταχρήσεις.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η εφαρμογή της μεταναστευτικής νομοθεσίας πρέπει να εγκαταλειφθεί.

Σημαίνει ότι η αποτελεσματικότητα της κρατικής πολιτικής δεν μπορεί να μετριέται μόνο από τον αριθμό των συλλήψεων ή των απελάσεων.

Το Κογκρέσο πρέπει να ελέγχει και τον τρόπο με τον οποίο ασκείται η εξουσία.

Για έναν πολίτη που βλέπει ομοσπονδιακούς πράκτορες στη γειτονιά του, η δημοκρατία δεν είναι μια αφηρημένη συνταγματική έννοια.

Είναι η βεβαιότητα ότι το κράτος υπόκειται σε κανόνες και ότι οι αποφάσεις του μπορούν να αμφισβητηθούν νόμιμα.

Οι νέοι έδωσαν τη νίκη στους Δημοκρατικούς – Αλλά δεν τους έδωσαν λευκή επιταγή

Ένα από τα σημαντικότερα πολιτικά μηνύματα των ενδιάμεσων εκλογών προήλθε από τους νεότερους ψηφοφόρους.

Σύμφωνα με έρευνα ψηφοφόρων του Associated Press, οι Αμερικανοί ηλικίας 18 έως 29 ετών στήριξαν τους υποψηφίους των Δημοκρατικών για τη Βουλή των Αντιπροσώπων σε ποσοστό περίπου 73%, έναντι 25% για τους Ρεπουμπλικανούς.

Ανάλυση του Πανεπιστημίου Tufts κατέγραψε επίσης ισχυρό προβάδισμα των Δημοκρατικών στις νεότερες ηλικίες.

Ωστόσο, οι κάτω των 30 ετών αντιπροσώπευαν μόλις περίπου το 11% του εκλογικού σώματος.

Αυτή η αντίφαση είναι κρίσιμη.

Οι νέοι μπορούν να επηρεάσουν καθοριστικά μια εκλογική αναμέτρηση, αλλά η συμμετοχή τους δεν είναι δεδομένη.

Η στεγαστική κρίση, το κόστος σπουδών, οι επαγγελματικές προοπτικές και η δυσπιστία απέναντι στους θεσμούς παραμένουν βασικά ζητήματα για τη νέα γενιά.

Οι Δημοκρατικοί δεν μπορούν να θεωρούν ότι η αντίθεση στον Τραμπ αρκεί για να διατηρήσουν τη στήριξή της.

Θα χρειαστούν απτά αποτελέσματα.

Διαφορετικά, η εκλογική κινητοποίηση του 2026 μπορεί να αποδειχθεί προσωρινή.

Η μεγάλη μάχη για τους θεσμούς: Μπορεί το Κογκρέσο να περιορίσει την προεδρική εξουσία;

Πίσω από τις καθημερινές πολιτικές συγκρούσεις βρίσκεται ένα βαθύτερο ζήτημα: η ισορροπία των εξουσιών στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Το Κογκρέσο έχει συνταγματική ευθύνη να ελέγχει την εκτελεστική εξουσία, να εποπτεύει τις δημόσιες δαπάνες και να προστατεύει την ακεραιότητα της εκλογικής διαδικασίας.

Αυτές οι αρμοδιότητες δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται αποκλειστικά ως εργαλεία κομματικής αντιπαράθεσης.

Η νέα πλειοψηφία θα χρειαστεί να υπερασπιστεί τις εξουσίες του Κογκρέσου ακόμη και όταν αυτό δεν προσφέρει άμεσα εκλογικά οφέλη.

Οι κοινοβουλευτικές έρευνες μπορεί να είναι χρονοβόρες. Οι θεσμικές συγκρούσεις μπορεί να μην παράγουν εντυπωσιακές ειδήσεις. Και πολλές παρεμβάσεις ενδέχεται να προσκρούσουν στην αντίσταση του Λευκού Οίκου.

Όμως η εγκατάλειψη αυτής της προσπάθειας θα ενίσχυε την αντίληψη ότι ο πρόεδρος μπορεί να λαμβάνει κρίσιμες αποφάσεις χωρίς αποτελεσματικό έλεγχο.

Η πραγματική αποτραμποποίηση δεν είναι η πολιτική εξαφάνιση του Ντόναλντ Τραμπ. Είναι η δημιουργία ισχυρότερων θεσμικών εγγυήσεων απέναντι στην αυθαιρεσία οποιουδήποτε προέδρου.

Η επόμενη ημέρα: Οι Δημοκρατικοί κέρδισαν τις εκλογές, αλλά τώρα πρέπει να αποδείξουν ότι αξίζουν τη νίκη

Η επιστροφή του Χοσέ Ντελ Ρεάλ στην κάλπη ύστερα από δέκα χρόνια συμπυκνώνει την ευκαιρία που έχουν μπροστά τους οι Δημοκρατικοί.

Ένας πολίτης που είχε χάσει την πίστη του στην πολιτική αποφάσισε ότι η ψήφος του μπορούσε και πάλι να αλλάξει κάτι.

Όμως αυτή η εμπιστοσύνη παραμένει εύθραυστη.

Οι ενδιάμεσες εκλογές περιόρισαν την πολιτική ισχύ του Τραμπ, χωρίς να εξαφανίσουν τις κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες που συνέβαλαν στην άνοδό του.

Η δυσαρέσκεια για την ακρίβεια, η δυσπιστία απέναντι στην Ουάσιγκτον, οι φόβοι για τη μετανάστευση και οι βαθιές πολιτισμικές διαιρέσεις εξακολουθούν να υπάρχουν.

Η νέα πλειοψηφία δεν θα κριθεί μόνο από τον αριθμό των ερευνών που θα ξεκινήσει ή από τις συγκρούσεις που θα προκαλέσει με τον Λευκό Οίκο.

Θα κριθεί από το εάν μπορεί να καταστήσει την εξουσία περισσότερο υπόλογη, τις κυβερνητικές αποφάσεις περισσότερο διαφανείς και το πολιτικό σύστημα περισσότερο αποτελεσματικό.

Ο Ντόναλντ Τραμπ παραμένει πρόεδρος. Οι Δημοκρατικοί ελέγχουν το Κογκρέσο. Και η Αμερική εισέρχεται σε μια περίοδο δύσκολης πολιτικής συνύπαρξης.

Η νίκη στις κάλπες ήταν το εύκολο μέρος. Η πραγματική μάχη αρχίζει την επόμενη ημέρα.

Γιατί ο μήνας του μέλιτος τελειώνει γρήγορα.

Ο πολιτικός μαραθώνιος, όμως, μόλις ξεκίνησε.

Πηγή: pagenews.gr

Διαβάστε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο