Αθλητισμός

Συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε;

Συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε;

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Προσθήκη του pagenews.gr
στο Google Discover
Η διοίκηση του Ολυμπιακού πανηγυρίζει για τον ισολογισμό της ΠΑΕ. Οι φίλαθλοι που θέλουν παικταράδες και ευρωπαϊκές διακρίσεις; Ο Ολυμπιακός χρειαζόταν ενίσχυση, αλλά αντ´ αυτού γέμισε τα ταμεία του.

​Ο Άντι Γουόρχολ εκτός από την περίφημη ατάκα του για τα 15 λεπτά δημοσιότητας είχε πει και κάτι άλλο: «το να ξέρεις να κάνεις λεφτά είναι κι αυτό τέχνη» και μαζί του πάνω – κάτω συμφωνούσε και ο Μπαράκ Ομπάμα που συνήθιζε να λέει πως: «τα λεφτά δεν είναι η μόνη λύση, αλλά μπορούν να κάνουν την διαφορά». Ένας από τους διασημότερους Αμερικανούς επιχειρηματίες της γενιάς μας και ένας εκ των πλουσιοτέρων ανθρώπων που κατοικούν σε αυτό τον πλανήτη, ο Γουόρεν Μπάφετ είχε ένα χρυσό δίπτυχο στην ζωή του. Ο πρώτος κανόνας ήταν σαφής: «Ποτέ μην χάνεις χρήματα σε ότι κάνεις». Ο δεύτερος ήταν ακόμα πιο σαφής: «Ποτέ μην ξεχνάς τον πρώτο κανόνα»!

Μία πώληση για σεμινάριο

Αν το ποδόσφαιρο ήταν μόνο αριθμοί, ισολογισμοί, χρήματα, λογιστικά, τότε ο Ολυμπιακός θα ήταν το απόλυτο παράδειγμα ως προς το modus operandi. Σε μία απόλυτα δυσμενή χρονικά οικονομική συγκυρία για την Ελλάδα, σε μία εποχή που ο ομαδικός αθλητισμός στην Ελλάδα δεν παράγει τίποτα άλλο εκτός από χρέη, οι «ερυθρόλευκοι» διδάσκουν πως υπάρχει και το μοντέλο της αυτοχρηματοδότησης μέσω των «χρυσών» πωλήσεων στο εξωτερικό. Ο τρόπος που έγινε η παραχώρηση του Λούκα Μιλιβόγεβιτς στην Κρίσταλ Πάλας έναντι 12,5 εκατομμυρίων λιρών (14,7 εκατομμύρια ευρώ) δίχως να υπολογίζονται μελλοντικά μπόνους στόχων θα μπορούσε να αποτελέσει κεφάλαιο σε σχολές που διδάσκουν αθλητικό μάνατζμεντ και μάρκετινγκ. 

Ο χρυσός κανόνας σε μία πώληση λέει ότι αν θέλεις να πιάσεις την τιμή που θέλεις, δεν πρέπει να δείξεις σε καμία τιμή ότι «καίγεσαι» για να πουλήσεις. Οι «ερυθρόλευκοι» έβαλαν από την αρχή της διαπραγμάτευσης την τιμή που ήθελαν πάνω στον Λούκα Μιλιβόγεβιτς, έδειξαν με την στάση τους ότι δεν τους καίγεται καρφάκι αν πουλήσουν τώρα ή το καλοκαίρι κι έκαναν τους απελπισμένους Άγγλους της Κρίσταλ Πάλας να ενδώσουν και να τα «σκάσουν» λίγες ώρες πριν την λήξη της μεταγραφικής προθεσμίας, πληρώνοντας σαφή υπεραξία για ένα παίκτη που σε καμία άλλη λίγκα του πλανήτη (πλην της Κίνας) δεν θα μπορούσε να πωληθεί για διψήφιο αριθμό εκατομμυρίων ευρώ.

Σε ότι αφορά το deal ουδείς μπορεί να πει κουβέντα. Θα ήταν επιχειρηματικό λάθος από τον Ολυμπιακό να απορρίψει μία πρόταση 15 εκατομμυρίων ευρώ για τον Λούκα Μιλιβόγεβιτς. Είναι λεφτά που δεν βρίσκονται κάθε μέρα. Είναι χρήματα που εξασφαλίζουν σχεδόν τον μισό ετήσιο προϋπολογισμό, τουλάχιστον από μισθολογικής πλευράς. Είναι φράγκα που ισοφαρίζουν το αρνητικό πρόσημο στα ταμεία από την απουσία από τους χρυσοφόρους ομίλους του Champions League. Πίσω όμως από την επιχειρηματική και την λογιστική λογική υπάρχει και το ποδόσφαιρο. Τι ακριβώς έκανε ο Ολυμπιακός για να καλύψει το κενό που αφήνει η αποχώρηση του (πέραν δίχως αμφιβολία) κορυφαίου του παίκτη την φετινή σεζόν;

Μεταγραφές από το… κάτω ράφι

Μία ψυχρή ματιά στον πίνακα χειμερινών αναχωρήσεων / αφίξεων βγάζει αρνητικό αγωνιστικό ισοζύγιο. Ο Ολυμπιακός παραχώρησε τον ξεκάθαρο MVP του, αλλά και τους Ομάρ, Σιόβα, Ζντιέλαρ, Τσιμίκα, Πάρντο, Πασιένσια. Αντ’ αυτών επέλεξε να πάει σε συμπληρωματικές λύσεις που δίνουν βάθος στο ρόστερ, αλλά όχι σε πρωταγωνιστικές λύσεις. Οι «ερυθρόλευκοι» απέκτησαν δανεικούς δύο μπακ από ομάδες της Αγγλίας (Παρέδες, Σισοκό) και τον Καρίμ Ανσαριφάρντ, που όπως είπε και ο Πάουλο Μπέντο ήταν διοικητική επιλογή, με τον Ιρανό να μην μπαίνει μέχρι στιγμής καν στις αποστολές για αγώνες πρωταθλήματος.

Για να το εξηγήσουμε και με αριθμούς, οι Πειραιώτες επέλεξαν να ξοδέψουν μόνο 400.000 ευρώ που ήταν η ρήτρα αγοράς του Ανσαριφάρντ από τον Πανιώνιο και να αποταμιεύσουν τα υπόλοιπα χρήματα. Σε ότι αφορά την οικονομική λογική, ουδείς μπορεί να ψέξει τον Ολυμπιακό. Ουδείς μπορεί να επικρίνει οικονομικές επιλογές που έχουν θετικό πρόσημο στον ισολογισμό; Τι γίνεται όμως με το αγωνιστικό κομμάτι; 

Οι «ερυθρόλευκοι» επέλεξαν ένα παίκτη με μηδενική συμμετοχή στην φετινή Premier League (Παρέδες) για να καλύψει το κενό του Ομάρ, ενώ ο Αλί Σισοκό είχε μόλις 12 συμμετοχές στην Championship με την φανέλα της Άστον Βίλα. Με άλλα λόγια ο Ολυμπιακός δεν πήγε σε ενδεκαδάτες λύσεις, αλλά σε συμπληρωματικούς παίκτες, επιλέγοντας να καλύψει εκ των έσω το κενό που αφήνει ο Μιλιβόγεβιτς στα χαφ. 

Πού είναι το ευρωπαϊκό όραμα;

Οι λόγοι πίσω από αυτή την επιλογή μοιάζουν ξεκάθαροι. Το μαξιλάρι ασφαλείας 13 βαθμών από την δεύτερη θέση (12 αγωνιστικές πριν το τέλος) κάνουν τον Ολυμπιακό να αισθάνεται σιγουριά πως και το φετινό πρωτάθλημα δεν χάνεται, κάτι που συνέβαλλε στην απόφαση για μεταγραφικά «μπαλώματα». Τι γίνεται όμως με την Ευρώπη; Τι γίνεται με το Κύπελλο Ελλάδας;

Θα περίμενε κανείς μετά την σχετικά βατή κλήρωση με την Οσμάνλισπορ, οι «ερυθρόλευκοι» να ενισχυθούν ακόμα περισσότερο σε θέσεις που πονάνε (π.χ. στο κέντρο της άμυνας σε μία θέση που στοιχειώνει τον Ολυμπιακό), με στόχο την ευρωπαϊκή υπέρβαση, σε μία διοργάνωση που ο Ολυμπιακός έχει αποκλειστεί 3 φορές την τελευταία τετραετία (Άντερλεχτ, Ντνίπρο, Λεβάντε) στην φάση των «32». Μήπως στο λιμάνι πιστεύουν ότι η σεζόν ολοκληρώθηκε ήδη;

Πώς δείχνεις έμπρακτα το όραμα για κάτι μεγαλύτερο, όταν δεν φροντίζεις να ενισχυθείς, αλλά αντιθέτως αποδυναμώνεσαι ενόψει μιας τέτοιας ευρωπαϊκής πρόκλησης; Αν δεν επενδύσει εκ νέου τα κέρδη της με μεταγραφές η πιο κερδοφόρα ελληνική ομάδα, ποια θα το κάνει; Ο Παναθηναϊκός που ψάχνει έσοδα με το κυάλι, ο ΠΑΟΚ που κάνει δύο αυξήσεις Μ.Κ. τον χρόνο ή η ΑΕΚ που ανέβηκε πέρυσι από τη Super League και έχει τηλεοπτικό συμβόλαιο νεοφώτιστης ομάδας;

Το στοίχημα με τους μικρούς

Ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα του Πάουλο Μπέντο κατά την διάρκεια της θητείας του στο λιμάνι είναι το γεγονός πως κατάφερε τεχνητά να μεγαλώσει το ρόστερ του με εσωτερικές μεταγραφές που δεν υπολόγιζε σχεδόν κανείς στο ξεκίνημα της σεζόν. Αυτός καθιέρωσε ως ισότιμα μέλη του rotation τους νεαρούς Ρέτσο, Ανδρούτσο, Μανθάτη, Νικολάου και θα πρέπει να του πιστωθεί, όταν γίνει ο απολογισμός. Ωστόσο, όλοι αυτοί δεν έχουν «ψηθεί» ακόμα σε συνθήκες σκληρού πρωταθλητισμού. 

Θα αντέξουν το βάρος παιχνιδιών που ζεματάνε, όπως τα τρία εκτός έδρας ντέρμπι του Ολυμπιακού στον δεύτερο γύρο (με ΠΑΟΚ, Παναθηναϊκό, ΑΕΚ), το ταξίδι στην Άγκυρα για το παιχνίδι με την Οσμάνλισπορ και τα ντέρμπι στο Κύπελλο που -όπως όλα δείχνουν- έρχονται; Μπορεί ο συνδυασμός των ανενεργών στο πρώτο μισό της σεζόν Ρομαό, Μπουχαλάκη, Καμπιάσο να βουλώσει την τρύπα που αφήνει η πώληση του Μιλιβόγεβιτς; Πολλά ερωτήματα, ακόμα περισσότερα ρίσκα, που επιλέγει να πάρει ο Ολυμπιακός.

Που είναι οι προσωπικότητες;

Για το τέλος ένα μικρό ερώτημα. Το ποδόσφαιρο είναι μία χοάνη συναισθημάτων. Ένα θέαμα. Ο οπαδός του Ολυμπιακού γαλουχήθηκε τις δύο τελευταίες δεκαετίες με μεγάλες προσωπικότητες τύπου Ζιοβάνι, Ριβάλντο, Καρεμπέ, Γκαλέτι, Κοβάσεβιτς, Μιραλάς, Κάμπελ, Σαβιόλα Ρομπέρτο. Τώρα με την πώληση του Μιλιβόγεβιτς και την απενεργοποίηση των Τσόρι και Καμπιάσο το κενό σε προσωπικότητες που φέρνουν κόσμο στο γήπεδο και κόβουν εισιτήρια μειώνεται κι άλλο.

Καλός ο Σεμπά, εξαιρετικός ο Ιντέγε, όμως μόνο ο Κώστας Φορτούνης δικαιούται να λέει ότι θα μπορούσε να έχει θέση σε καλούς Ολυμπιακούς παλιότερων ετών. Διότι είναι ωραίο ως οπαδός να πανηγυρίζεις για θετικά πρόσημα στον ισολογισμό που προκύπτουν από περήφανες πωλήσεις, αλλά ακόμα προτιμότερο να βλέπεις στο γήπεδο παικταράδες…

Πηγή: sdna.gr

Διαβάστε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο