Πετρέλαιο, αέριο και αποφάσεις κορυφής: Το 2026 κρίνει τα έσοδα και την ενεργειακή αυτονομία

Το 2026 αναδεικνύεται σε έτος-ορόσημο για την ελληνική ενεργειακή πολιτική, καθώς τότε αναμένεται να ληφθούν οι κρίσιμες επενδυτικές αποφάσεις που θα καθορίσουν αν η χώρα περνά από τη θεωρία στην πράξη στο κεφάλαιο των υδρογονανθράκων. Πετρέλαιο και φυσικό αέριο επανέρχονται στο προσκήνιο, όχι ως παρελθόν της ενεργειακής στρατηγικής, αλλά ως εργαλεία ενεργειακής ασφάλειας και δυνητικής δημοσιονομικής ανάσας.

Στο τραπέζι βρίσκονται οι έρευνες σε Ιόνιο και νότια της Κρήτης, περιοχές που εδώ και χρόνια θεωρούνται υψηλού γεωλογικού ενδιαφέροντος, αλλά μέχρι σήμερα παρέμεναν εγκλωβισμένες ανάμεσα σε αδειοδοτήσεις, πολιτικές επιφυλάξεις και διεθνείς συγκυρίες.

Οι μεγάλες αποφάσεις των πολυεθνικών

Το 2026 αναμένεται να ξεκαθαρίσει αν οι ενεργειακοί κολοσσοί που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα θα προχωρήσουν σε ερευνητικές γεωτρήσεις, μετατρέποντας τις σεισμικές ενδείξεις σε πραγματικά δεδομένα.

Η παρουσία εταιρειών όπως ExxonMobil, Chevron, Helleniq Energy και Energean λειτουργεί ως ψήφος εμπιστοσύνηςστο ελληνικό υπέδαφος, αλλά και ως υπενθύμιση ότι χωρίς σταθερό πολιτικό και ρυθμιστικό περιβάλλον, καμία επένδυση δεν προχωρά. Οι αποφάσεις αυτές δεν είναι τεχνικές· είναι στρατηγικές, καθώς δεσμεύουν κεφάλαια δισεκατομμυρίων και πολυετή χρονοδιαγράμματα.

Τα δυνητικά έσοδα και το στοίχημα του Δημοσίου

Σύμφωνα με εκτιμήσεις, η πιθανή αξιοποίηση κοιτασμάτων φυσικού αερίου θα μπορούσε να αποφέρει δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ στο ελληνικό Δημόσιο σε βάθος 25ετίας, μέσω δικαιωμάτων, φόρων και συμμετοχής στα κέρδη. Ένα μέρος αυτών των εσόδων προβλέπεται να κατευθυνθεί σε διαγενεακά ταμεία, ενισχύοντας τη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος.

Ωστόσο, τίποτα δεν είναι αυτόματο. Χωρίς γεώτρηση δεν υπάρχει κοίτασμα και χωρίς κοίτασμα δεν υπάρχει έσοδο. Το 2026, επομένως, δεν κρίνει τα λεφτά — κρίνει αν θα υπάρξει ποτέ η δυνατότητα να υπάρξουν.

Ενεργειακή αυτονομία ή διαρκής εξάρτηση;

Σε μια Ευρώπη που εξακολουθεί να αναζητά ενεργειακές ισορροπίες μετά την κρίση των προηγούμενων ετών, η Ελλάδα καλείται να αποφασίσει αν θέλει να παραμείνει καθαρός εισαγωγέας ενέργειας ή αν θα επιδιώξει ελεγχόμενη, στοχευμένη εγχώρια παραγωγή, συμπληρωματική της πράσινης μετάβασης.

Η συζήτηση για τους υδρογονάνθρακες δεν ακυρώνει τις ΑΠΕ· αντίθετα, αναδεικνύει το κενό της μετάβασης. Μέχρι να ωριμάσουν πλήρως οι τεχνολογίες αποθήκευσης και τα δίκτυα, το φυσικό αέριο παραμένει καύσιμο-γέφυρα, με σαφή γεωπολιτική αξία.

Η σιωπηλή πολιτική μάχη

Στο παρασκήνιο, το 2026 λειτουργεί και ως πολιτικό ορόσημο. Κυβέρνηση, αντιπολίτευση, τοπικές κοινωνίες και περιβαλλοντικοί φορείς γνωρίζουν ότι οι αποφάσεις που θα ληφθούν δύσκολα ανατρέπονται. Γι’ αυτό και η συζήτηση παραμένει συχνά χαμηλών τόνων, παρά το τεράστιο διακύβευμα.

Η πραγματικότητα είναι απλή αλλά αμείλικτη: αν η Ελλάδα δεν αποφασίσει το 2026, οι εξελίξεις θα αποφασίσουν για την Ελλάδα.

Πηγή: pagenews.gr