Ο Μητσοτάκης στο τιμόνι – Ο Άδωνις ξεκαθαρίζει μπλόκα, Καρυστιανού και λαϊκισμό στην πολιτική τάξη

Όταν η πολιτική σταματά να κρύβεται

Τις τελευταίες ημέρες, σε διαδοχικές τηλεοπτικές του εμφανίσεις, ο Άδωνις Γεωργιάδης λέει ακριβώς τα ίδια πράγματα, με τον ίδιο τόνο και το ίδιο πολιτικό ρίσκο. Σε μια εποχή που η πολιτική συχνά μετριέται με όρους αποφυγής, αυτό από μόνο του είναι είδηση.

Όχι επειδή προκαλεί. Αλλά επειδή δεν μετακινείται.

Σε μια κυβέρνηση όπου πολλοί επιλέγουν τη σιωπή στα δύσκολα, ο υπουργός Υγείας εμφανίζεται σταθερά μπροστά στις κάμερες, υπερασπιζόμενος μια γραμμή που συνδέεται άμεσα με τον πυρήνα της διακυβέρνησης Μητσοτάκη: νόμος, ευθύνη, θεσμοί, διαφάνεια.

Ποιοι βγαίνουν και ποιοι όχι

Η παραδοχή του ίδιου είναι ενδεικτική του κλίματος στο εσωτερικό της εξουσίας:

«Στα δύσκολα βγαίνουν λίγοι. Σιγά την ανακάλυψη».

Δεν κατονόμασε. Δεν χρειάστηκε. Στα δημοσιογραφικά γραφεία είναι κοινό μυστικό ποιοι υπουργοί απαντούν στο τηλέφωνο όταν υπάρχει κρίση – και ποιοι «έχουν σύσκεψη». Ο Γεωργιάδης, είτε συμφωνεί κανείς είτε όχι μαζί του, ανήκει στη short list αυτών που βγαίνουν.

Και το γνωρίζει καλά και το Μέγαρο Μαξίμου.

Αγρότες: η σύγκρουση με την «κουλτούρα των μπλόκων»

Η πιο αιχμηρή –και πολιτικά κοστοβόρα– παρέμβασή του αφορά τις αγροτικές κινητοποιήσεις. Χωρίς υπεκφυγές:

«Ο δρόμος δεν ανήκει σε καμία κοινωνική ομάδα. Ανήκει σε όλους τους Έλληνες πολίτες».

Ο Γεωργιάδης κάνει μια διάκριση που σπάνια ακούγεται καθαρά:

• Άλλο η συμβολική διαμαρτυρία
• Και άλλο οι 45 ημέρες παρακώλυσης συγκοινωνιών

«Το δικαίωμα του ενός τελειώνει εκεί που ξεκινά το δικαίωμα του άλλου», λέει, απορρίπτοντας τη λογική ότι η ταλαιπωρία των πολιτών μπορεί να βαφτίζεται “αγώνας”.

Παραπολιτικά, η θέση του δεν είναι τυχαία: εκφράζει το τμήμα της κοινωνίας που δεν διαδηλώνει, δεν φωνάζει, αλλά κουβαλά το κόστος. Και αυτό το ακροατήριο, σιωπηλό αλλά κρίσιμο, το γνωρίζει καλά ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Καρυστιανού: από τον σεβασμό στην πολιτική κριτική

Στο πιο ευαίσθητο θέμα, εκείνο των συγγενών των θυμάτων των Τεμπών, ο Γεωργιάδης επιχειρεί μια λεπτή αλλά σαφή μετάβαση: από τον απόλυτο σεβασμό στον ανθρώπινο πόνο, στην πολιτική αξιολόγηση.

«Από τη στιγμή που κάποιος αποφασίζει να κατέβει στην πολιτική, κρίνεται πολιτικά».

Δεν αμφισβητεί τον πόνο. Αμφισβητεί τη συνέπεια. Και κυρίως θέτει ένα ερώτημα που στο ελληνικό πολιτικό σύστημα αποφεύγεται:

«Δεν μπορείς να λες ‘φως και διαφάνεια για όλους’ και όταν αφορά εσένα να μη λες ποιος και γιατί σου έδωσε χρήματα».

Εδώ δεν μιλά ως υπουργός. Μιλά ως πολιτικός αντίπαλος. Και το δηλώνει καθαρά.

Η ιδεολογική χαρτογράφηση που ενοχλεί

Η ανάλυσή του για το πολιτικό στίγμα της Καρυστιανού δεν είναι συναισθηματική. Είναι ψυχρή:

• Συμμαχίες
• Πρόσωπα
• Ρητορική
• Κοινό ακροατήριο

«Αυτό το προφίλ δεν είναι αριστερά. Είναι δεξιότερα της Νέας Δημοκρατίας».

Και η παραπολιτική ουσία: η πραγματική πίεση δεν ασκείται στη ΝΔ, αλλά σε Ελληνική Λύση και Πλεύση Ελευθερίας. Εκεί μετατοπίζεται η δεξαμενή του θυμικού.

Υγεία: ο τομέας που δεν “πουλάει” γιατί λειτουργεί

Ενδεικτικό της πολιτικής του θέσης είναι και το παράπονό του, σχεδόν ειρωνικό:

«Δεν με ρωτάτε για την Υγεία. Άρα μάλλον πάνε καλά τα πράγματα».

Στο κλείσιμο, μιλά τεχνοκρατικά για τη γρίπη, τα εμβόλια, τα δύο κύματα. Χωρίς δράμα. Χωρίς υπερβολή. Με οδηγίες.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν προσπαθεί να γίνει αρεστός. Προσπαθεί να είναι συνεπής. Σε μια περίοδο γενικευμένης πολιτικής ασάφειας, αυτό τον καθιστά –παραδόξως– πιο προβλέψιμο και πιο χρήσιμο για το κυβερνητικό αφήγημα Μητσοτάκη.

Και στην πολιτική, η προβλεψιμότητα είναι δύναμη.

Πηγή: pagenews.gr