Ο Τραμπ ανοίγει εμπορικό μέτωπο με την ΕΕ: Δασμοί, Γροιλανδία και ωμός γεωπολιτικός εκβιασμός

Η επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ στο προσκήνιο της διεθνούς πολιτικής συνοδεύεται από γνώριμες, αλλά πλέον πιο επιθετικές, πρακτικές. Η απειλή επιβολής δασμών 10% σε προϊόντα από οκτώ ευρωπαϊκές χώρες –με ξεκάθαρη προειδοποίηση για αύξηση στο 25%– δεν αφορά μόνο το εμπορικό ισοζύγιο. Αφορά τη γεωπολιτική ισχύ, τον έλεγχο στρατηγικών περιοχών και τη μετατροπή της οικονομίας σε όπλο πολιτικής επιβολής.

Στο επίκεντρο βρίσκεται η Γροιλανδία. Όχι ως μια ιδιόρρυθμη εμμονή, αλλά ως κομβικό γεωστρατηγικό πεδίο σε έναν κόσμο που μετακινείται ταχύτατα από τη συνεργασία στον ανταγωνισμό μεγάλων δυνάμεων. Ο Αρκτικός Κύκλος, οι σπάνιες γαίες, οι νέοι θαλάσσιοι διάδρομοι και η στρατιωτική επιτήρηση του Βόρειου Ατλαντικού καθιστούν το νησί κρίσιμο κρίκο της παγκόσμιας ασφάλειας.

Οι χώρες που μπαίνουν στο στόχαστρο των αμερικανικών δασμών δεν επιλέγονται τυχαία. Πρόκειται για κράτη με ισχυρή βιομηχανική βάση, καθοριστικό ρόλο στην ευρωπαϊκή άμυνα και παρουσία σε βόρειες και αρκτικές δομές ασφαλείας. Το μήνυμα της Ουάσιγκτον είναι σαφές: η αμερικανική ομπρέλα ασφαλείας δεν θεωρείται πλέον δεδομένη, αλλά ανταλλάξιμο αγαθό.

Στις Βρυξέλλες, η ανησυχία μετατρέπεται σε πολιτικό συναγερμό. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δηλώνει έτοιμη να απαντήσει «ενιαία και αποφασιστικά», γνωρίζοντας όμως ότι η πραγματική πρόκληση δεν είναι τα αντίμετρα, αλλά η συνοχή. Η εμπειρία δείχνει ότι οι εμπορικοί πόλεμοι κερδίζονται ή χάνονται πρώτα στο επίπεδο της πολιτικής ενότητας.

Πίσω από τη ρητορική περί «αθέμιτων πρακτικών» και «ανταποδοτικότητας» διαμορφώνεται ένα νέο δόγμα αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής: η άμεση σύνδεση της οικονομικής πίεσης με καθαρά γεωστρατηγικούς στόχους. Οι δασμοί δεν λειτουργούν απλώς ως μηχανισμός προστασίας της εγχώριας παραγωγής, αλλά ως μοχλός εξαναγκασμού ακόμη και συμμάχων.

Για την Ευρώπη, το διακύβευμα ξεπερνά κατά πολύ έναν εμπορικό καβγά. Είναι ζήτημα κυριαρχίας, αυτονομίας και πολιτικής αξιοπιστίας. Θα αποδεχθεί τον ρόλο του παθητικού εταίρου σε μια μεταβαλλόμενη σχέση ισχύος ή θα επιχειρήσει να χαράξει δική της στρατηγική, τόσο στο εμπόριο όσο και στην άμυνα;

Η κρίση αυτή λειτουργεί ως τεστ ωριμότητας για την ΕΕ. Μια αποσπασματική αντίδραση θα ενισχύσει το αφήγημα της αδυναμίας. Μια συντονισμένη, όμως, απάντηση μπορεί να μετατρέψει την πίεση σε ευκαιρία για βαθύτερη γεωπολιτική ενοποίηση.

Το βέβαιο είναι ότι η διατλαντική σχέση περνά σε μια νέα, πιο σκληρή φάση. Η εποχή της αυτόματης ευθυγράμμισης υποχωρεί και τη θέση της παίρνει ένας κόσμος όπου οι συμμαχίες επαναδιαπραγματεύονται με όρους ισχύος. Και σε αυτό το περιβάλλον, η Ευρώπη καλείται να αποφασίσει αν θα παραμείνει θεατής ή αν θα διεκδικήσει ρόλο πρωταγωνιστή στη νέα παγκόσμια σκακιέρα.

Πηγή: pagenews.gr