Η στρατηγική πίεσης κατά του Ιράν σε παρακμή: Μήπως το “σύστημα” χάνει το παιχνίδι;

Σε μια περίοδο που η Μέση Ανατολή βιώνει βαθιές ανακατατάξεις — από μαζικές κοινωνικές αναταραχές εντός του Ιράν μέχρι εντεινόμενες εξωτερικές πιέσεις — ένα νέο άρθρο επιχειρεί να θέσει υπό αμφισβήτηση την αποτελεσματικότητα των παραδοσιακών ιμπεριαλιστικών στρατηγικών που εφαρμόζουν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους απέναντι στη Τεχεράνη.

Σύμφωνα με ανάλυση που δημοσιεύτηκε στο Middle East Monitor, οι πρόσφατες επιχειρήσεις υβριδικού πολέμου — περιλαμβανομένων εκρήξεων, στοχευμένων επιθέσεων, κυβερνο‑επιθέσεων και απειλών για στρατιωτική επέμβαση — δεν πέτυχαν τον κεντρικό στόχο που καθοδηγούσε πολιτικές δεκαετιών: τη διάλυση της πολιτικής κυριαρχίας του Ιράνκαι την επιβολή καθεστώτος υπακοής.

Πολιτική και στρατηγική αποτυχία

Παρά την εκτεταμένη χρήση οικονομικών κυρώσεων, στρατιωτικής εκφοβισμού και διπλωματικής απομόνωσης, οι προσπάθειες αυτές — χαρακτηριστικές του «ιμπεριαλιστικού και σιωνιστικού» λεγόμενου αρσενικού — απέτυχαν να καταστρέψουν το θεσμικό πλαίσιο και την εθνική συνοχή του Ιράν. Η ομάδα ανάλυσης υποστηρίζει ότι οι ΗΠΑ δεν έχουν προχωρήσει σε πλήρη εισβολή μόνο επειδή το πολιτικό κόστος και οι πιθανές «καταστροφικές συνέπειες» για το κράτος‑σύμμαχο Ισραήλ καθιστούν μια τέτοια επιλογή αδιανόητη.

Ένα κρίσιμο επιχείρημα που προβάλλεται είναι ότι, αντί να «υποτάσσουν» το Ιράν, οι εξωτερικές πιέσεις τροφοδοτούν αντίσταση, περαιτέρω αποσταθεροποίηση στην ευρύτερη περιοχή και ενίσχυση της κυριαρχίας του ιρανικού πολιτικού συστήματος, με τη δοκιμασία των αντιπυραυλικών συστημάτων και την αντίδραση σε συγκρούσεις όπως ο πόλεμος 12 ημερών του 2025 να αποδεικνύουν πρακτικά όρια στρατηγικής υπεροχής.

Περικύκλωση, αντίσταση και περιφερειακές συνέπειες

Αν και οι εξωτερικές δυνάμεις συνεχίζουν να επιλέγουν κυρώσεις, απομόνωση και μυστικές επιχειρήσεις ως μέσα πίεσης, η ίδια η πρακτική αυτών των μέτρων αποκαλύπτει δομικές αδυναμίες: η επιβολή πόνου δεν μεταφράζεται σε πολιτική υπακοή, αλλά σε πιο σθεναρή αντίσταση και περιφερειακή ενίσχυση των δεσμών μεταξύ Τεχεράνης και άλλων δρώντων που αντιστέκονται στις δυτικές επιδιώξεις.

Παράλληλα, διεθνείς αναλύσεις δείχνουν ότι οι εσωτερικές προκλήσεις στο Ιράν — από οικονομική κρίση και υψηλό πληθωρισμό έως μαζικές διαδηλώσεις — δεν είναι απλώς αποτέλεσμα “εξωτερικών πιέσεων” αλλά και βαθύτερων δομικών προβλημάτων της ίδιας της ιρανικής πολιτικής και κοινωνικής δομής.

Η «πτώση της ιμπεριαλιστικής στρατηγικής» όπως την περιγράφει ο σχολιαστής της Middle East Monitor δεν σηματοδοτεί συνθήκη ειρήνης, αλλά την αποτυχία ενός μοντέλου κυριαρχίας που βασίζεται στην επιβολή μέσα από πόνο και απομόνωση. Η ίδια η πραγματικότητα στον χώρο της Μέσης Ανατολής — με ένα Ιράν που αντέχει, αντιστέκεται και διατηρεί θεσμική συνέχεια — επιβεβαιώνει ότι η στρατηγική υπέρβαση τέτοιων πολιτικών θα απαιτήσει κάτι περισσότερο από παραδοσιακά εργαλεία πίεσης.

Πηγή: pagenews.gr