Ο Πέτσας ξεγυμνώνει το πολιτικό σκηνικό: Ισχυρός Μητσοτάκης, αδύναμοι αντίπαλοι [pics,vid]

 Όταν ο σκοταδισμός βρίσκει μικρόφωνο, η Δημοκρατία οφείλει να απαντά  

Σε μια εποχή όπου η πολιτική ασάφεια βαφτίζεται «νέος λόγος» και ο λαϊκισμός επανέρχεται μεταμφιεσμένος σε δήθεν αντισυστημική φρεσκάδα, η τοποθέτηση του Στέλιου Πέτσα στον ΣΚΑΪ ξεχώρισε για την καθαρότητα και τη θεσμική της ευθύνη. Χωρίς υπεκφυγές και ίσες αποστάσεις, έθεσε ένα σαφές όριο: τα ατομικά δικαιώματα δεν μπαίνουν σε διαβούλευση.

Σε μια συγκυρία έντονων πολιτικών ανακατατάξεων, όπου η κοινωνία εμφανίζεται κουρασμένη από ασάφειες, μισόλογα και ευκαιριακές ρητορικές, η τοποθέτηση του Στέλιου Πέτσα στον ΣΚΑΪ ήρθε να λειτουργήσει ως πολιτικός καθρέφτης. Όχι μόνο για την κυβέρνηση, αλλά κυρίως για την αντιπολίτευση και τα αδιέξοδά της.

Ο πρώην κυβερνητικός εκπρόσωπος δεν μίλησε με όρους επικοινωνιακούς, αλλά με ωμή πολιτική ειλικρίνεια. Εστιάζοντας στα δεδομένα των δημοσκοπήσεων, ανέδειξε το βασικό παράδοξο της περιόδου: ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ο μόνος πολιτικός αρχηγός που προηγείται καθαρά του ίδιου του κόμματός του στην καταλληλότητα για πρωθυπουργός. Με ποσοστά σημαντικά υψηλότερα, της τάξης του 20%, ο πρωθυπουργός διατηρεί ένα προσωπικό πολιτικό κεφάλαιο που κανένας άλλος αρχηγός δεν πλησιάζει.

Απέναντι σε αυτή την εικόνα, η αντιπολίτευση εμφανίζεται κατακερματισμένη, αμήχανη και χωρίς πειστική ηγεσία. Ιδιαίτερα στην Κεντροαριστερά, τα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά και πολιτικά ανησυχητικά. Όπως τόνισε ο Πέτσας, σχεδόν έξι στους δέκα ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ δεν θεωρούν τον πρόεδρό του κατάλληλο για πρωθυπουργό. Αυτό δεν είναι απλώς ένα δημοσκοπικό εύρημα, αλλά δομικό πρόβλημα ηγεσίας, που εξηγεί την αναζήτηση «νέων προσώπων», «εναλλακτικών σχημάτων» και πρόχειρων πολιτικών διεξόδων.

Με παραπολιτική οξυδέρκεια, ο Στέλιος Πέτσας περιέγραψε το φαινόμενο της πολιτικής ρευστότητας: πρόσωπα και σχήματα που εμφανίζονται να «ψαρεύουν σε θολά νερά», άλλοτε κλείνοντας το μάτι στο δεξιό ακροατήριο και άλλοτε στο αριστερό. Ένας πολιτικός αχταρμάς, που μπορεί να δημιουργεί θόρυβο, αλλά όχι λύσεις. Η χώρα έτσι δεν πηγαίνει μπροστά, αλλά πίσω, προειδοποίησε με σαφήνεια.

Ιδιαίτερη βαρύτητα είχε και η τοποθέτησή του υπέρ ενός ισχυρού δικομματικού συστήματος. Όχι ως ιδεολογική εμμονή, αλλά ως αναγκαία συνθήκη πολιτικής σταθερότητας. Σε μια κοινωνία που δοκιμάστηκε σκληρά την προηγούμενη δεκαετία, οι πειραματισμοί και οι πολυκερματισμοί ενέχουν σοβαρούς κινδύνους. Ισχυρές κυβερνήσεις με καθαρές εντολές και καθαρές εναλλακτικές είναι, κατά τον Πέτσα, το ζητούμενο για να προχωρήσει η χώρα.

Το πιο ουσιαστικό μήνυμα, ωστόσο, δεν ήταν αριθμητικό. Ήταν πολιτικό και θεσμικό. Ο Στέλιος Πέτσας συνέδεσε την άνοδο ακραίων ή σκοταδιστικών θεωριών με ένα βαθύτερο έλλειμμα: την κρίση εμπιστοσύνης ανάμεσα στην πολιτική και τους πολίτες. Όταν υπάρχει ακροατήριο πρόθυμο να ακούσει εύκολες απαντήσεις και επικίνδυνες απλουστεύσεις, τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο εκείνοι που τις διατυπώνουν, αλλά και το πολιτικό σύστημα που δεν πείθει.

Σε αυτό το περιβάλλον, η υπεροχή του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν προκύπτει τυχαία. Προκύπτει από τη συνέπεια, τη θεσμικότητα και την εικόνα κυβερνησιμότητας που εξακολουθεί να εκπέμπει, σε αντίθεση με μια αντιπολίτευση που αναζητά ακόμη ταυτότητα, αφήγημα και ηγέτη.

Η συνέντευξη Πέτσα δεν χάιδεψε αυτιά. Ξεγύμνωσε το πολιτικό σκηνικό. Και αυτό, σε μια Δημοκρατία, είναι πάντα χρήσιμο – ακόμη κι αν ενοχλεί.

Ο Στέλιος Πέτσας δεν έκρυψε την παραδοσιακή αλλά ρεαλιστική του άποψη υπέρ ενός ισχυρού δικομματισμού. Όχι από ιδεολογική εμμονή, αλλά από την πεποίθηση ότι η χώρα χρειάζεται ισχυρές κυβερνήσεις και καθαρές εναλλακτικές, όχι πειράματα χωρίς πυξίδα.

Το πραγματικό μήνυμα της συνέντευξης, όμως, ήταν βαθύτερο: αν υπάρχουν ακροατήρια που ακούνε σκοταδιστικές θεωρίες, τότε το πολιτικό σύστημα οφείλει να ξαναχτίσει εμπιστοσύνη. Και αυτό δεν γίνεται με μισόλογα, αλλά με καθαρές θέσεις.

Σε μια πολιτική σκηνή όπου πολλοί ψιθυρίζουν, ο Πέτσας επέλεξε να μιλήσει δυνατά. Και αυτό, σήμερα, είναι πράξη ευθύνης.