Πιπίνης για Μαδούρο στο pagenews.gr: Το καθεστώς είχε τελειώσει – η ιστορία απλώς τον πρόλαβε

Η σύλληψη του Νικολάς Μαδούρο από τις Ηνωμένες Πολιτείες δεν αποτέλεσε κεραυνό εν αιθρία. Αντιθέτως, σύμφωνα με τον Ιάσονα Πιπίνη όπως δήλωσε στο vidcast politics pagenews.gr, ήταν η φυσική κατάληξη ενός καθεστώτος που είχε χάσει εδώ και χρόνια τη νομιμοποίησή του – εσωτερικά και διεθνώς.

Όπως τονίζει, η συζήτηση περί «απαγωγής» ή «παραβίασης κυριαρχίας» αποπροσανατολίζει από την ουσία:

«Δεν μιλάμε για έναν νόμιμο πρόεδρο κράτους. Μιλάμε για έναν άνθρωπο που είχε σφετεριστεί την εξουσία, μετά από αποδεδειγμένη εκλογική νοθεία και χωρίς διεθνή αναγνώριση».

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, υπενθυμίζει, δεν αναγνώρισε ποτέ τον Μαδούρο ούτε στις εκλογές του 2018 ούτε –πολύ περισσότερο– σε αυτές του 2024, οι οποίες αποτέλεσαν σημείο καμπής. Από εκείνο το σημείο και μετά, το καθεστώς βρισκόταν σε θεσμικό κενό.

Στρατιωτική επιχείρηση ή «απαγωγή»;

Ο Ιάσων Πιπίνης είναι ξεκάθαρος:

«Ήταν στρατιωτική επιχείρηση. Χειρουργική, στοχευμένη και όχι επιχείρηση αλλαγής συνόρων ή κατοχής χώρας».

Η σύγκριση με άλλες διεθνείς περιπτώσεις, όπως η Ουκρανία ή η Κύπρος, χαρακτηρίζεται ανιστόρητη και παραπλανητική. Στη Βενεζουέλα δεν υπήρξε ζήτημα εδαφικής κυριαρχίας, αλλά σύλληψη ενός προσώπου που κατηγορείται για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, εγκλήματα που –όπως υπογραμμίζει– δεν παραγράφονται.

Το καθεστώς Μαδούρο και τα ανθρώπινα δικαιώματα

Η εικόνα που περιγράφει ο Πιπίνης είναι σκοτεινή και τεκμηριωμένη:

«Σήμερα υπάρχουν τουλάχιστον 770 πολιτικοί κρατούμενοι στις φυλακές της Βενεζουέλας. Από το 2013 μέχρι σήμερα, χιλιάδες άνθρωποι έχουν υποστεί βασανιστήρια μεσαιωνικού τύπου».

Η μαζική φυγή σχεδόν 8 εκατομμυρίων Βενεζουελάνων δεν ήταν τυχαία:

«Οι άνθρωποι δεν έφυγαν για πλάκα. Έφυγαν γιατί οι συνθήκες ζωής ήταν αφόρητες – όχι μόνο οικονομικά, αλλά θεσμικά και υπαρξιακά».

Ο ίδιος έχει επισκεφθεί τη χώρα τόσο επί Τσάβες όσο και επί Μαδούρο, καταγράφοντας από πρώτο χέρι την κατάρρευση βασικών υποδομών.

Οι ρωγμές στο εσωτερικό του καθεστώτος

Η σύλληψη του Μαδούρο μέσα από την πιο φυλασσόμενη στρατιωτική βάση του Καράκας δεν ήταν τυχαία. Όπως αποκαλύπτει:

«Υπήρχαν μήνες πριν σοβαρές ρωγμές στο εσωτερικό του καθεστώτος και του στρατού. Είναι προφανές ότι υπήρξε συνεργασία εκ των έσω».

Ο ίδιος επισημαίνει τον ρόλο ξένων δυνάμεων ασφαλείας, κυρίως της Κούβας, γεγονός που δείχνει τη βαθιά έλλειψη εμπιστοσύνης του Μαδούρο προς τον ίδιο τον βενεζουελάνικο στρατό.

Rodríguez: μεταβατική λύση ή νέα κρίση;

Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Βενεζουέλας, η  Rodríguez έχει 180 ημέρες για να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές. Όμως ο Πιπίνης προειδοποιεί:

«Οι επόμενοι έξι μήνες θα είναι κρίσιμοι. Θα πρέπει να υπάρξει εκκαθάριση προσώπων-κλειδιών του καθεστώτος, όπως ο Diosdado Cabello και ο Vladimir Padrino».

Η διεθνής πίεση από ΗΠΑ και Ευρωπαϊκή Ένωση καθιστά τις εκλογές μονόδρομο, ωστόσο το ερώτημα παραμένει αν η μετάβαση θα είναι πραγματικά δημοκρατική.

Μαρία Κορίνα Ματσάδο: η πραγματική νικήτρια

Για τον κ. Πιπίνη, δεν υπάρχει αμφιβολία:

«Η Μαρία Κορίνα Ματσάδο είναι η πραγματική ηγέτιδα της αντιπολίτευσης και η ηθική νικήτρια των εκλογών».

Η αφαίρεση των πολιτικών της δικαιωμάτων και η ανάδειξη του Γκονζάλες Ουρούτια ως τυπικού επικεφαλής της αντιπολίτευσης δεν άλλαξαν την ουσία. Η διεθνής αναγνώριση και η συνάντησή της με τον Donald Trump δείχνουν ότι θα διαδραματίσει κομβικό ρόλο την επόμενη ημέρα.

Ελλάδα, Ευρώπη και η σκιά του παρελθόντος

Ο Πιπίνης ανοίγει και ένα δύσκολο κεφάλαιο:

«Υπήρξαν μυστικά ταξίδια στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ στη Βενεζουέλα και επαφές με το καθεστώς Μαδούρο, χωρίς ποτέ να δοθούν επαρκείς εξηγήσεις».

Την ίδια στιγμή, υπενθυμίζει ότι οι ευρωπαϊκές κυρώσεις ήταν προσωποποιημένες και όχι εις βάρος του λαού, καταρρίπτοντας το αφήγημα ότι η ανθρωπιστική κρίση προκλήθηκε από τη Δύση.

Το τέλος μιας εποχής

Η ανάλυση Πιπίνη καταλήγει σε ένα σαφές πολιτικό συμπέρασμα:

«Το μοντέλο του αυταρχικού ηγέτη έχει ξεπεραστεί. Η Λατινική Αμερική περνά σε μια νέα εποχή – και όποιος δεν το βλέπει, θα αιφνιδιαστεί».

Η Βενεζουέλα δεν είναι απλώς μια περιφερειακή κρίση. Είναι καθρέφτης της σύγκρουσης ανάμεσα στη δημοκρατία και τον λαϊκισμό, μια σύγκρουση που –όπως προειδοποιεί– αφορά άμεσα και την Ευρώπη.

Πηγή: pagenews.gr