ΗΠΑ: Η Λίζα Μπλουμ ξεσκεπάζει το δίκτυο ισχύος πίσω από τον Τζέφρι Έπσταϊν

Από το ατομικό έγκλημα στο συστημικό σκάνδαλο

Η υπόθεση του Τζέφρι Έπσταϊν δεν αντιμετωπίζεται πλέον ως η δράση ενός και μόνο ανθρώπου. Με την πάροδο των ετών και τη σταδιακή αποκάλυψη εγγράφων, καταθέσεων και οικονομικών ροών, μετατρέπεται σε σύμβολο ενός συστήματος ανοχής, όπου η ισχύς, ο πλούτος και οι διασυνδέσεις λειτουργούσαν ως ασπίδα απέναντι στη δικαιοσύνη.

Σε αυτό το νέο στάδιο της υπόθεσης, κεντρικό ρόλο διαδραματίζει η Λίζα Μπλουμ, Καλιφορνέζα δικηγόρος με σχεδόν τέσσερις δεκαετίες εμπειρίας στην εκπροσώπηση θυμάτων σεξουαλικής βίας. Για τη Μπλουμ, το σκάνδαλο Έπσταϊν δεν αφορά μόνο τις πράξεις κακοποίησης, αλλά το πώς αυτές κατέστησαν δυνατές.

Αποζημιώσεις, τράπεζες και το βάρος της συνενοχής

Η Μπλουμ εκπροσωπεί έντεκα επιζήσασες της κακοποίησης από τον Έπσταϊν. Ήδη έχει εξασφαλίσει σημαντικές οικονομικές αποζημιώσεις, τόσο από την περιουσία του ίδιου όσο και από τη JP Morgan, την οποία κατηγορεί ότι επί χρόνια αγνόησε ή ανέχθηκε ύποπτες χρηματοοικονομικές συναλλαγές.

Τα ποσά που έχουν καταβληθεί κυμαίνονται από εκατοντάδες χιλιάδες έως εκατομμύρια δολάρια, όμως για τη Μπλουμ η ουσία δεν βρίσκεται μόνο στο οικονομικό σκέλος. Οι αποζημιώσεις, όπως επισημαίνει, λειτουργούν ως εργαλείο αποκατάστασης: χρηματοδοτούν σπουδές, μακροχρόνια ψυχοθεραπεία, επαγγελματικές επανεκκινήσεις και –κυρίως– την αίσθηση ότι το σύστημα, έστω και καθυστερημένα, αναγνωρίζει την ευθύνη του.

Η ευθεία σύγκρουση με το FBI

Η πιο επιθετική κίνηση της Μπλουμ ήρθε τον Δεκέμβριο, όταν κατέθεσε αγωγή κατά του FBI εκ μέρους οκτώ πελατισσών της. Σύμφωνα με το δικόγραφο, η ομοσπονδιακή υπηρεσία είχε αξιόπιστες καταγγελίες ήδη από το 1996, τις οποίες όμως δεν διερεύνησε επαρκώς.

Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί η αναφορά ότι πράκτορας του FBI φέρεται να έκλεισε το τηλέφωνο σε γυναίκα που προσπαθούσε να καταγγείλει τον Έπσταϊν. Για τη Μπλουμ, αν οι αρχές είχαν ενεργήσει τότε, εκατοντάδες κορίτσια θα μπορούσαν να είχαν προστατευθεί. Η αγωγή αυτή μετατοπίζει το βάρος της συζήτησης από την εγκληματική συμπεριφορά σε θεσμική αμέλεια και πιθανή συγκάλυψη.

Βασιλικές σκιές και πολιτικές προεκτάσεις

Η κριτική της Μπλουμ επεκτείνεται και πέρα από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Στο στόχαστρό της βρίσκεται η αργή και επιφυλακτική στάση του βρετανικού παλατιού στην υπόθεση του Πρίγκιπας Άντριου, καθώς και η προνομιακή μεταχείριση που –κατά την ίδια– έλαβε η Γκισλέιν Μάξγουελ.

Παράλληλα, δεν διστάζει να θέσει και πολιτικά ερωτήματα, υποστηρίζοντας ότι στον «ιδανικό της κόσμο» θα έπρεπε να εξεταστεί θεσμικά και ο ρόλος του Ντόναλντ Τραμπ στις σχέσεις του με τον Έπσταϊν. Για τη Μπλουμ, κανείς δεν θα έπρεπε να εξαιρείται από τον έλεγχο λόγω αξιώματος ή δημοφιλίας.

Η σκιά του παρελθόντος και το αμφιλεγόμενο προφίλ

Η ίδια η Μπλουμ δεν είναι άμοιρη αντιφάσεων. Το 2016 είχε συνεργαστεί με τον Χάρβεϊ Γουάινστιν, συμβουλεύοντάς τον πώς να αντιμετωπίσει καταγγελίες – μια επιλογή που σήμερα χαρακτηρίζει «κολοσσιαίο λάθος». Υποστηρίζει ότι αποχώρησε μόλις οι καταγγελίες πήραν δημόσιες διαστάσεις και ότι οι σημερινές πελάτισσές της ενδιαφέρονται πρωτίστως για την αποτελεσματικότητα της νομικής εκπροσώπησης.

Το επιχειρηματικό μοντέλο του γραφείου της, με προμήθεια που φτάνει έως και το 45% των αποζημιώσεων, έχει επίσης δεχθεί έντονη κριτική. Ακτιβίστριες του #MeToo προειδοποιούν ότι οι υψηλοί συμβιβασμοί και οι ρήτρες εμπιστευτικότητας μπορεί να αγοράζουν σιωπή. Η Μπλουμ απαντά ότι σέβεται απόλυτα τη βούληση των θυμάτων και ότι, σε πολλές περιπτώσεις, η ανωνυμία αποτελεί όρο επιβίωσης σε ένα σύστημα που δεν προστατεύει επαρκώς τις καταγγέλλουσες.

Το «σύστημα Έπσταϊν» ως καθρέφτης εξουσίας

Για τη Λίζα Μπλουμ, το πραγματικό διακύβευμα δεν είναι μόνο η δικαίωση των συγκεκριμένων θυμάτων, αλλά η αποδόμηση του “συστήματος Έπσταϊν”: ενός πλέγματος τραπεζών, θεσμών, πολιτικών και κοινωνικών ελίτ που, με τη δράση ή την αδράνειά τους, επέτρεψαν την κακοποίηση.

Μαζί με τη μητέρα της, τη Γκλόρια Όλρεντ, συνεχίζει να χτίζει ένα ισχυρό –και συχνά αμφιλεγόμενο– brand «φεμινιστικής δικηγορίας». Ένα brand που ισορροπεί ανάμεσα στην πραγματική ενδυνάμωση των θυμάτων και στην εμπορευματοποίηση της δικαιοσύνης, αλλά που έχει καταφέρει να μετατρέψει μια υπόθεση ατομικού εγκλήματος σε παγκόσμιο κατηγορητήριο κατά της κατάχρησης εξουσίας.

Πηγή: Pagenews.gr