Απεργία ταξί στην Αττική 17–19/2: «Χειρόφρενο» και προειδοποίηση για κλιμάκωση

Η Αττική ετοιμάζεται να περάσει τρεις ημέρες χωρίς ταξί, καθώς το Συνδικάτο Αυτοκινητιστών Ταξί Αττικής (ΣΑΤΑ) ανακοίνωσε τριήμερη απεργιακή κινητοποίηση από την Τρίτη 17 Φεβρουαρίου 2026 έως και την Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου 2026.

Η απόφαση έρχεται σε μια περίοδο όπου οι μετακινήσεις στο Λεκανοπέδιο ήδη πιέζονται από έργα και έκτακτες ρυθμίσεις σε βασικούς οδικούς άξονες, γεγονός που καθιστά το «κενό» της απουσίας ταξί ακόμη πιο αισθητό στις ώρες αιχμής. Στο επίκεντρο της κινητοποίησης βρίσκεται η έντονη διαφωνία του κλάδου με ρυθμίσεις που συζητούνται ή προωθούνται στο πεδίο των μεταφορών, με τον πρόεδρο του ΣΑΤΑ, Θύμιο Λυμπερόπουλο, να προαναγγέλλει ότι όταν κατατεθεί το νομοσχέδιο εξετάζεται ακόμη και το ενδεχόμενο απεργίας διαρκείας.

Τι ακριβώς ισχύει αύριο και τις επόμενες ημέρες

Για την Αττική, το πλαίσιο είναι ξεκάθαρο: το ΣΑΤΑ έχει εξαγγείλει απεργία την Τρίτη, την Τετάρτη και την Πέμπτη, δηλαδή από 17/2 έως 19/2.

Σε πανελλαδικό επίπεδο, ωστόσο, καταγράφεται μια διαφοροποίηση στις ανακοινώσεις που μεταφέρονται από μέσα ενημέρωσης. Σε ορισμένα δημοσιεύματα αναφέρεται ότι «δεν θα κυκλοφορούν ταξί» την Τρίτη 17/2 και την Τετάρτη 18/2. Από την άλλη πλευρά, υπάρχει και ενημέρωση που παραπέμπει σε απόφαση της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ταξί για 48ωρη πανελλαδική απεργία την Τετάρτη 18/2 και την Πέμπτη 19/2.

Με απλά λόγια, στην Αττική το «χειρόφρενο» θεωρείται δεδομένο για όλο το τριήμερο, ενώ εκτός Αττικής είναι πιθανό να υπάρξουν διαφοροποιήσεις ανάλογα με τις αποφάσεις των τοπικών σωματείων και της ομοσπονδίας. Αυτός είναι και ο λόγος που αρκετές φορές στην πράξη η εικόνα δεν είναι «μία και ίδια» σε κάθε πόλη.

Γιατί το ΣΑΤΑ πάει σε τριήμερο «μπλοκάρισμα»

Το βασικό μήνυμα του συνδικάτου είναι ότι η κινητοποίηση δεν γίνεται για συμβολικούς λόγους, αλλά ως απάντηση σε ένα πλαίσιο που –κατά την άποψή του– οδηγεί σε απαξίωση του επαγγέλματος, σε πρόχειρη νομοθέτηση και σε μια λογική «επιβολής» χωρίς ουσιαστικό διάλογο. Η δημόσια τοποθέτηση της ηγεσίας του ΣΑΤΑ κινείται ακριβώς σε αυτή τη γραμμή, με ιδιαίτερα σκληρή γλώσσα απέναντι στο υπουργείο Μεταφορών.

Δεν είναι τυχαίο ότι στο κάδρο μπαίνει και ο όρος «ερανιστικό νομοσχέδιο» – μια λέξη που χρησιμοποιείται συχνά για να περιγράψει νομοθετήματα-«συρραφές», όπου συγκεντρώνονται πολλές διαφορετικές ρυθμίσεις μαζί, κάτι που, όπως υποστηρίζει ο κλάδος, δυσκολεύει τον έλεγχο και τις στοχευμένες διορθώσεις.

Τα αιτήματα πίσω από την απεργία

Στον πυρήνα των διεκδικήσεων βρίσκεται πρώτα απ’ όλα η ηλεκτροκίνηση, με το συνδικάτο να ζητά να μην υπάρξει αυτό που χαρακτηρίζει ως βίαιη μετάβαση και να υπάρξει ρεαλιστικό χρονοδιάγραμμα και στήριξη, ώστε οι επαγγελματίες να μην βρεθούν μπροστά σε κόστη που δεν μπορούν να σηκώσουν.

Δεύτερο μεγάλο ζήτημα είναι το ξεκάθαρο πλαίσιο μεταξύ ταξί και Ε.Ι.Χ. με οδηγό, ένα πεδίο όπου οι επαγγελματίες ταξί θεωρούν ότι υπάρχουν «γκρίζες ζώνες» και ότι η αγορά ανοίγει με όρους που αλλοιώνουν τον ανταγωνισμό. Γι’ αυτό και επανέρχεται διαρκώς η αναφορά σε αθέμιτο ανταγωνισμό και σε «ασυδοσία πολυεθνικών», με αιχμή τις πλατφόρμες και τον τρόπο που λειτουργούν σε μια αγορά υπηρεσιών μεταφοράς.

Τρίτο σημείο είναι η πρόσβαση των έμφορτων ταξί στις λεωφορειολωρίδες, ένα αίτημα που ο κλάδος θεωρεί κρίσιμο για να μειωθεί ο χρόνος μετακίνησης των επιβατών και να βελτιωθεί η εξυπηρέτηση σε ώρες κυκλοφοριακής συμφόρησης.

Τέλος, υπάρχει έντονη αντιπαράθεση για το φορολογικό καθεστώς, με τους αυτοκινητιστές να ζητούν αλλαγές στο πλαίσιο της τεκμαρτής φορολόγησης, υποστηρίζοντας ότι οδηγεί σε υπέρμετρα βάρη και αδικίες.

Τι σημαίνει αυτό πρακτικά για την πόλη

Η απουσία ταξί στην Αττική, ειδικά όταν είναι τριήμερη, συνήθως επηρεάζει περισσότερο όσους μετακινούνται με βαλίτσες ή σε διαδρομές «πόρτα-πόρτα», όσους εργάζονται σε ωράρια που δεν εξυπηρετούνται εύκολα από σταθερή συγκοινωνία, αλλά και όσους βασίζονται στο ταξί για λόγους άνεσης ή χρόνου. Σε συνθήκες πίεσης στους δρόμους, το ταξί λειτουργεί συχνά ως «βαλβίδα εκτόνωσης» για μετακινήσεις που αλλιώς θα στριμώξουν ακόμη περισσότερο μετρό, λεωφορεία και ιδιωτικά οχήματα.

Παράλληλα, η συζήτηση που ανοίγει ξανά αφορά κάτι βαθύτερο από ένα τριήμερο: το πού θέλει να πάει η αγορά αστικών μετακινήσεων στην Ελλάδα, ποιοι κανόνες θα ισχύουν για τους παρόχους, ποια θα είναι η ισορροπία ανάμεσα σε παραδοσιακές υπηρεσίες και πλατφόρμες, και πόσο γρήγορα μπορεί να γίνει η μετάβαση σε πιο «πράσινες» λύσεις χωρίς να συνθλίβονται επαγγελματίες στη διαδρομή.

Η προειδοποίηση για «απεργία διαρκείας» ανεβάζει τον πήχη

Το πιο ηχηρό στοιχείο της τωρινής κινητοποίησης είναι το πολιτικό της «υπονοούμενο»: ο κλάδος δεν τη βλέπει ως τελευταία πράξη, αλλά ως προθάλαμο κλιμάκωσης. Η δημόσια αναφορά ότι με την κατάθεση του νομοσχεδίου μπορεί να ακολουθήσει απεργία διαρκείας δείχνει πως η σύγκρουση μεταφέρεται από το επίπεδο της διαμαρτυρίας στο επίπεδο της αντοχής.

Κι αυτό ακριβώς είναι που κάνει το τριήμερο της Αττικής να μοιάζει με «τεστ»: όχι μόνο για την καθημερινότητα της πόλης, αλλά και για το αν θα υπάρξει τελικά πεδίο συνεννόησης πριν το θέμα πάρει ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις.

Πηγή: Pagenews.gr