Ο Ολυμπιακός έχασε όταν ήταν καλύτερος: Το «time-out» που δείχνει πως η ανατροπή γίνεται

Υπάρχουν βραδιές στην Ευρώπη που δεν σε πονάνε μόνο επειδή χάνεις, αλλά επειδή χάνεις ακριβώς στο σημείο που αρχίζεις να πιστεύεις ότι έχεις βρει τον τρόπο. Αυτό είναι το παράδοξο του Ολυμπιακού απέναντι στη Μπάγερ Λεβερκούζεν στις δύο μέχρι τώρα αναμετρήσεις τους: το ματς «γλίστρησε» από τα χέρια του μέσα στο πιο ισορροπημένο, ίσως και πιο ελπιδοφόρο, κομμάτι που έχει παρουσιάσει συνολικά απέναντι στους Γερμανούς. Κι όμως, μέσα σε αυτή την ήττα υπάρχει ένα πολύ συγκεκριμένο «κομμάτι παιχνιδιού» που λειτουργεί σαν χάρτης. Ένα τμήμα που δεν λέει απλώς ότι μπορείς να σταθείς, αλλά ότι μπορείς να τους περιορίσεις, να τους απειλήσεις και να τους αναγκάσεις να παίξουν έξω από τη ζώνη άνεσής τους.

Το πιο ενδιαφέρον στην ιστορία δεν είναι μόνο το σκορ. Είναι το πώς έφτασε εκεί ο Ολυμπιακός, τι διόρθωσε στη διάρκεια του ματς, τι πλήρωσε σε δύο στιγμές και γιατί, αν το διαβάσεις σωστά, μπορεί να σου δώσει το μονοπάτι για την υπέρβαση στη ρεβάνς.

Τα πρώτα 34 λεπτά: οι ίδιες πληγές, απλώς σε άλλη πλευρά

Στο ξεκίνημα ο Ολυμπιακός έμοιαζε να ζει ξανά κάτι γνώριμο από το παιχνίδι του Ιανουαρίου στη League Phase. Όταν αμυνόταν, έδινε χώρο στον κεντρικό άξονα, επιτρέποντας στη Λεβερκούζεν να προωθεί το παιχνίδι της μέχρι τα όρια της περιοχής. Παράλληλα δυσκολευόταν να προστατέψει μία πτέρυγα. Τη φορά εκείνη είχε πιεστεί περισσότερο η δεξιά πλευρά του. Τώρα, μέχρι το 34’, το πρόβλημα μετατοπίστηκε αριστερά.

Η Λεβερκούζεν διάβασε γρήγορα μια αδυναμία: την περιορισμένη αμυντική συνέπεια του Ποντένσε σε συγκεκριμένες φάσεις. Έβρισκε χώρο να αναπτυχθεί, να ανεβάσει παίκτες και να κάνει τον Ολυμπιακό να τρέχει προς τα πίσω χωρίς πάντα την ιδανική διάταξη. Σε τέτοιου επιπέδου παιχνίδια, αυτό είναι επικίνδυνο όχι μόνο γιατί δημιουργεί φάσεις, αλλά γιατί σε φθείρει πνευματικά. Σε υποχρεώνει να αμύνεσαι «με την πλάτη» και να παίζεις συνεχώς με τον φόβο του επόμενου κύματος.

View this post on Instagram

A post shared by Olympiacos FC (@olympiacosfc)

Το «time-out» του Μεντιλίμπαρ: η στιγμή που άλλαξε τη λειτουργία

Η σύγκρουση Πιρόλα και Ρέτσου έφερε μια διακοπή, όμως για τον Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ λειτούργησε σαν δώρο. Σαν ένα ποδοσφαιρικό time-out, όπου μπορούσε να κάνει κάτι που μέσα στη ροή δύσκολα περνάει καθαρά: να «κλειδώσει» ρόλους, αποστάσεις και συμπεριφορές στην αμυντική λειτουργία.

Από εκείνο το σημείο και μετά, η εικόνα άλλαξε αισθητά. Ο Ποντένσε έγινε πιο πειθαρχημένος στο αμυντικό κομμάτι, ο Ταρέμι και ο Ζέλσον έδωσαν βοήθειες στον άξονα, και ο Ολυμπιακός άρχισε να επιστρέφει πιο χαμηλά και πιο οργανωμένα, με τις γραμμές του να έχουν μικρότερες αποστάσεις. Αυτό είναι το απόλυτο «αντίδοτο» σε ομάδα που θέλει να κυκλοφορήσει, να βρει pockets, να πατήσει περιοχή με παίκτες που έρχονται από δεύτερο χρόνο.

Με απλά λόγια, ο Ολυμπιακός από το 34’ και μετά κατάφερε κάτι πολύ δύσκολο: έκοψε τον χώρο χωρίς να γίνει παθητικός. Δεν ήταν απλώς μια άμυνα «μπλοκ». Ήταν μια άμυνα που έβγαζε νόημα, που ήξερε πού θέλει να οδηγήσει τον αντίπαλο και πού θέλει να του κλείσει την πόρτα.

Γιατί χάθηκε το ματς όταν ο Ολυμπιακός είχε βρει ισορροπία

Κι εδώ μπαίνει η πιο σκληρή αλήθεια του Champions League: δεν είναι πάντα θέμα διάρκειας. Είναι θέμα στιγμών. Μπορεί να παίζεις το καλύτερό σου διάστημα και να πληρωθείς σε μια φάση.

Η απώλεια της μπάλας από τον Ταρέμι έξω από την περιοχή δεν ήταν απλώς ένα λάθος. Ήταν ένα λάθος που βρήκε τον Ολυμπιακό χωρίς την κατάλληλη δομή μετάβασης στην άμυνα. Οι δύο κεντρικοί μέσοι δεν προστάτευαν τον άξονα όπως έπρεπε εκείνη τη στιγμή, και ο Έσε – πιθανώς με τη σκέψη ότι μια κάρτα θα του στερούσε τη ρεβάνς – δεν έκανε το τακτικό φάουλ που σταματάει τέτοιες επιθέσεις πριν γίνουν «2 εναντίον 2» μέσα στο ανοικτό γήπεδο.

Το πρώτο γκολ ήρθε κόντρα στη ροή του διαστήματος που ο Ολυμπιακός είχε αρχίσει να πιστεύει ότι το ματς γυρίζει προς τη δική του πλευρά. Και το σοκ δεν ήταν μόνο το 0-1. Ήταν η αλλαγή ψυχολογίας. Το δεύτερο γκολ, στο κόρνερ, έδειξε ακριβώς αυτό: η άμυνα δεν διάβασε εγκαίρως την κομπίνα με τους τέσσερις παίκτες στο δεύτερο δοκάρι που έκαναν κίνηση προς το πρώτο. Και μέσα σε τρία λεπτά, το παιχνίδι έγινε άλλο.

Σε επίπεδο ανάλυσης, αυτό είναι το πιο διδακτικό στοιχείο: όταν παίζεις με τέτοιους αντιπάλους, το ζήτημα δεν είναι να είσαι τέλειος για 90 λεπτά. Είναι να μην επιτρέψεις στον εαυτό σου δύο λεπτά απώλειας συγκέντρωσης.

Το διάστημα-οδηγός: από το 34’ μέχρι το 63’ υπάρχει «συνταγή»

Αν ο Ολυμπιακός ψάχνει κάτι χειροπιαστό για να χτίσει την επιχείρηση της ανατροπής, δεν χρειάζεται να εφεύρει θεωρίες. Το έχει ήδη μπροστά του: το διάστημα από το 34’ μέχρι το 63’.

Σε αυτό το κομμάτι, οι ερυθρόλευκοι έκοψαν τους χώρους της Λεβερκούζεν απέναντι σε οργανωμένη άμυνα, δεν της επέτρεψαν να βρει εύκολες διαδρομές, και ταυτόχρονα κατάφεραν να βγάλουν επιθετικές στιγμές. Υπήρξε το γκολ που δεν μέτρησε, υπήρξε η πιο «καθαρή» ευκαιρία που καταγράφηκε ως τέτοια: η κεφαλιά του Μπιανκόν μετά από εκτέλεση φάουλ και σέντρα του Ροντινέι στο 53’. Αυτές οι στιγμές δεν είναι απλώς highlights. Είναι απόδειξη ότι, αν ο Ολυμπιακός είναι σωστά τοποθετημένος, μπορεί να επιτεθεί χωρίς να αυτοκτονήσει στο τρανζίσιον.

Και εκεί βρίσκεται το πραγματικό «γίνεται». Όχι στο να πιστέψεις ότι θα πας στη Γερμανία και θα τους ισοπεδώσεις. Αλλά στο ότι μπορείς να τους βάλεις σε κατάσταση όπου δεν παίζουν όπως θέλουν, ενώ εσύ διατηρείς την ισορροπία σου.

Η ιδέα της ανατροπής: το «νωρίς 0-1» ως μοχλός πίεσης

Σε τέτοιες ρεβάνς, υπάρχει πάντα ένα κρυφό σενάριο που αλλάζει όλα τα δεδομένα: να βρεις ένα γκολ νωρίς. Ένα 0-1 δεν μειώνει μόνο τη διαφορά. Αλλάζει το ψυχολογικό πεδίο. Βάζει τον αντίπαλο σε δίλημμα: να διαχειριστεί ή να επιτεθεί; Να προστατέψει ή να ρισκάρει;

Η Λεβερκούζεν δεν είναι ομάδα που θα πανικοβληθεί εύκολα, όμως δεν είναι και ο ορισμός της «ώριμης μηχανής» που δεν επηρεάζεται από τίποτα. Σε μια κατάσταση όπου αισθανθεί ότι το ματς «γυρίζει», μπορεί να βγάλει βιασύνη, να χάσει καθαρότητα και να αφήσει χώρους. Και ο Ολυμπιακός, αν κρατήσει το πλάνο του, μπορεί να βρει τις στιγμές του.

Το βασικό, όμως, δεν είναι απλώς να ονειρεύεσαι το 0-1. Είναι να το κυνηγήσεις χωρίς να καταστρέψεις τη δομή σου. Δηλαδή να έχεις επιθετική πρόθεση, αλλά με τον άξονα προστατευμένο, με τις επιστροφές έτοιμες και με την πειθαρχία που είδαμε μετά το «time-out» του Μεντιλίμπαρ.

View this post on Instagram

A post shared by Olympiacos FC (@olympiacosfc)

Η λεπτομέρεια που δεν πρέπει να ξαναχαθεί: η μετάβαση στην άμυνα

Αν υπάρχει ένα σημείο που πρέπει να γίνει «κόκκινη γραμμή» για τη ρεβάνς, είναι το εξής: κάθε φορά που ο Ολυμπιακός χάνει τη μπάλα, πρέπει να ξέρει ποιος κλείνει άξονα, ποιος κάνει το πρώτο τρέξιμο, ποιος είναι υπεύθυνος για το τακτικό φάουλ όταν το χρειάζεται η φάση.

Δεν είναι θέμα σκληράδας. Είναι θέμα ευρωπαϊκής επιβίωσης. Η Λεβερκούζεν ζει από το να σε πιάσει σε λάθος δομή. Κι ο Ολυμπιακός έδειξε ότι όταν είναι σωστά τοποθετημένος, μπορεί να την «σβήσει». Άρα, το ζήτημα δεν είναι να παίξεις τέλεια. Είναι να μην της χαρίσεις την εύκολη μετάβαση.

Το συμπέρασμα: η ήττα κρύβει το πλάνο της υπέρβασης

Ο Ολυμπιακός έχασε το παιχνίδι μέσα στο ημίχρονο που, σε επίπεδο ισορροπίας, του έδινε την πιο καθαρή ελπίδα. Αυτό δεν είναι παρηγοριά. Είναι ένδειξη. Γιατί εκεί, ανάμεσα στο 34’ και στο 63’, υπάρχει μια εικόνα που μπορεί να μεταφερθεί στη BayArena: επίθεση με μέτρο, άμυνα με συμπαγή γραμμή, και πειθαρχία στις στιγμές που κρίνουν τα πάντα.

Αν η ρεβάνς θέλει μια λέξη, αυτή δεν είναι «θαύμα». Είναι συγκέντρωση. Να μην ξαναυπάρξει το κενό των δύο λεπτών. Να γίνει ο Ολυμπιακός η ομάδα που θα επιτεθεί, αλλά θα ξέρει και πώς να «σβήνει» τον αντίπαλο όταν χάνει τη μπάλα. Και τότε, ναι: η ανατροπή δεν θα είναι απλώς ευχή. Θα είναι σενάριο που μπορεί να παιχτεί.

Πηγή: Pagenews.gr