Ολυμπιακός: Έπεσε μαχόμενος, χωρίς να κουβαλήσει τις απουσίες ως άλλοθι
Πηγή Φωτογραφίας: EUROKINISSI/Ολυμπιακός: Έπεσε μαχόμενος, χωρίς να κουβαλήσει τις απουσίες ως άλλοθι
Υπάρχουν ήττες που γράφονται σαν απλή υποσημείωση μιας σεζόν και υπάρχουν ήττες που λειτουργούν ως καθρέφτης χαρακτήρα. Το 99-94 από τη Ζάλγκιρις, έπειτα από δύο παρατάσεις, ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Όχι επειδή ο Ολυμπιακός «έχασε», αλλά επειδή δεν πήγε να χάσει. Πήγε να κερδίσει σε μια έδρα που σπάνια συγχωρεί, απέναντι σε μια ομάδα που ξέρει να ανεβάζει ένταση, και το έκανε αφήνοντας τις δικαιολογίες για τις απουσίες… στον Πειραιά.
Αν βγάλεις από οποιαδήποτε ομάδα της EuroLeague τους δύο πιο επιδραστικούς παίκτες της και τη στείλεις εκτός έδρας στο Κάουνας, πόσες θα μείνουν όρθιες μέχρι τέλους, παίζοντας το παιχνίδι σε ρυθμό «μιας κατοχής» και ζητώντας τη νίκη; Δεν είναι ο μόνος Ολυμπιακός που θα πάλευε, αλλά δεν θα βρεις και πολλούς που θα το έκαναν έτσι. Κι αυτό λέει πολλά για το οικοδόμημα που έχει χτίσει ο Γιώργος Μπαρτζώκας: μια ομάδα που δεν ζει από το “ένας θα μας σώσει”, αλλά από το “όλοι θα το σηκώσουμε”.
Το σύνολο του Μπαρτζώκα και η νοοτροπία που δεν διαπραγματεύεται
Ο Ολυμπιακός τα τελευταία χρόνια έχει σφραγίσει την ταυτότητά του πάνω σε μια βασική αρχή: κανένας δεν είναι πάνω από το σύστημα, αλλά όλοι είναι αναγκαίοι για να δουλέψει. Όταν λείπουν ο Σάσα Βεζένκοβ και ο Νίκολα Μιλουτίνοβ, δεν λείπουν απλώς δύο μονάδες. Λείπει παραγωγή, ισορροπία, δημιουργία από το 4, σιγουριά στο 5, μια ολόκληρη αλυσίδα λειτουργιών.
Κι όμως, η ομάδα δεν μπήκε στο παρκέ με τη σκέψη «πάμε να το παλέψουμε και ό,τι βγει». Μπήκε με τη σκέψη «πάμε να το πάρουμε». Αυτό είναι το μεγάλο κέρδος της κουλτούρας που έχει εγκαταστήσει ο προπονητής: ακόμη και στις πιο δύσκολες συνθήκες, το ματς δεν αντιμετωπίζεται ως άλλοθι. Αντιμετωπίζεται ως αποστολή.
Οι λεπτομέρειες που χωρίζουν τον «βασιλιά» από την ταμπέλα της κρίσης
Σε τέτοια παιχνίδια, ένα σουτ, ένα ριμπάουντ, μία απόφαση μπορούν να χαράξουν τη γραμμή ανάμεσα στο έπος και στη στεναχώρια. Αν έμπαινε ένα σουτ του Πίτερς ή το ανενόχλητο τελείωμα του ΜακΚίσικ στο φινάλε της κανονικής διάρκειας, ο Ολυμπιακός θα είχε φύγει νικητής. Δεν μπήκαν. Και έτσι γεννήθηκε το γνωστό ελληνικό φαινόμενο: με ένα εύστοχο είσαι θρύλος, με ένα άστοχο “σε κρίση”.
Μόνο που η μεγάλη εικόνα δεν λειτουργεί έτσι. Η μεγάλη εικόνα λέει ότι ο Ολυμπιακός πήρε την αναμέτρηση εκεί που ήθελε, την κράτησε στο επίπεδο της ανταγωνιστικότητας και της τακτικής, και απλώς στο τέλος δεν εκτέλεσε όσο καθαρά χρειαζόταν.
Η κάλυψη του «5» και οι Τζόουνς – Χολ που έδειξαν δρόμο
Η απουσία του Μιλουτίνοβ ήταν τεράστια, αλλά στο Κάουνας καλύφθηκε… και με το παραπάνω. Ταϊρίκ Τζόουνς και Ντόντα Χολ έκαναν παιχνίδι υψηλού επιπέδου, όχι μόνο ως τελειώματα, αλλά και ως κόμβοι αποφάσεων. Σε καταστάσεις short roll, μοίρασαν σωστά, διάβασαν τη βοήθεια, βρήκαν τον ελεύθερο συμπαίκτη. Δεν ήταν «τυχαίες» πάσες για να φύγει η μπάλα από τα χέρια τους. Ήταν επιλογές με λογική.
Εκεί ο Ολυμπιακός βρήκε ρυθμό και πήρε και διαφορά. Για ένα διάστημα, έδειξε ότι μπορεί να ελέγξει το παιχνίδι ακόμη και με αλλαγές ρόλων, ακόμη και χωρίς τον βασικό του σέντερ. Αυτό δεν είναι μικρό πράγμα.
Το κενό στο «4» και το σχήμα που δεν βγήκε
Όμως υπάρχει ένα κενό που δεν «μπαλώνεται» εύκολα, ειδικά όταν μιλάμε για τον βασικό υποψήφιο MVP της διοργάνωσης. Η απουσία του Βεζένκοβ φάνηκε εκεί όπου ο Ολυμπιακός συνήθως πατάει για να κερδίσει: στη συνέπεια του spacing, στα μεγάλα σουτ σε σωστές προϋποθέσεις, στην ασφάλεια ότι το “4” θα απειλήσει, θα τραβήξει άμυνα και θα κρατήσει το επιθετικό σχέδιο ζωντανό.
Ο Πίτερς πήρε χρόνο, πήρε σουτ που του ταιριάζουν, αλλά ήταν άστοχος. Και εδώ χρειάζεται η πιο καθαρή ανάγνωση: κάθε παίκτης δικαιούται μια κακή βραδιά. Το ότι έτυχε να είναι σε παιχνίδι που η ομάδα τον χρειαζόταν περισσότερο από άλλα δεν τον κάνει λιγότερο χρήσιμο ή λιγότερο αξιόπιστο. Δεν είναι ρομπότ για να περνά από ρόλο απραξίας σε ρόλο πρωταγωνιστή «με το πάτημα ενός κουμπιού».
Ο Μπαρτζώκας προσπάθησε με αλχημείες. Το σχήμα με τον Γουόρντ αρχικά στο “4” και έπειτα τον ΜακΚίσικ στην ίδια θέση δεν του βγήκε. Η Ζάλγκιρις το διάβασε άμεσα, πόσταρε τον Τουμπέλις, πήρε εύκολο σκορ και άλλαξε τη ροή σε ένα σημείο που ο Ολυμπιακός δεν ήθελε να χάσει τον έλεγχο.
Από το «δικό μας μπάσκετ» στο hero ball
Το πιο ανησυχητικό κομμάτι δεν ήταν ότι χάθηκαν σουτ. Ήταν ότι, στα τελευταία 15 λεπτά, ο Ολυμπιακός σε στιγμές έφυγε από το μπάσκετ του. Όταν βρέθηκε με πεντάδες που είχαν περιορισμένη φυσική παραγωγή σκορ πέρα από Φουρνιέ και Ντόρσεϊ, το παιχνίδι άρχισε να μοιάζει περισσότερο με προσωπικές φάσεις και λιγότερο με τη γνωστή συλλογική λειτουργία.
Ο Ολυμπιακός δεν είναι ομάδα hero ball. Δεν χτίστηκε για να κερδίζει έτσι. Κι όταν αναγκάστηκε να το παίξει, φάνηκε ότι δεν του ταιριάζει. Η μπάλα κόλλησε, οι ντρίμπλες έγιναν περισσότερες από τις πάσες, και η Ζάλγκιρις πήρε ακριβώς αυτό που ήθελε: να σε βγάλει από τις αυτοματοποιήσεις σου.
Η αμυντική προσαρμογή της Ζάλγκιρις που έκοψε το οξυγόνο
Η Ζάλγκιρις αντιμετώπισε τα σκριν με αλλαγές και αρχικά πλήρωσε το short roll. Όμως όταν είδε ότι ο Ολυμπιακός “σπάει” την άμυνα με γρήγορη πάσα και ελεύθερα σουτ, άλλαξε. Πήγε πιο flat, κράτησε το δύο εναντίον δύο, έκλεισε τις γραμμές πάσας προς την περιφέρεια και γέμισε τη ρακέτα.
Εκεί ήρθαν και τα λάθη, ειδικά σε προσπάθειες πάσας που πλέον περνούσαν ανάμεσα σε πολλά πόδια και χέρια. Ο διάδρομος είχε μικρύνει. Και όταν μικραίνει ο διάδρομος, η απόφαση πρέπει να είναι πιο καθαρή, όχι πιο βιαστική. Η Ζάλγκιρις το πέτυχε. Ο Ολυμπιακός το πλήρωσε.
Οι χαμένες «στιγμές» που μπορούσαν να τελειώσουν το παιχνίδι
Υπήρξαν δύο διαστήματα που ο Ολυμπιακός θα μπορούσε να “σβήσει” το ματς. Το πρώτο στο ξεκίνημα της τέταρτης περιόδου, όταν προηγήθηκε με 11 πόντους, αλλά στο τελευταίο δεκάλεπτο σκόραρε μόλις 13. Το δεύτερο στο ξεκίνημα της δεύτερης παράτασης, όταν βρέθηκε γρήγορα στο +5 και ανάγκασε τον Μασιούλις να κάψει νωρίς το τάιμ άουτ του.
Και στις δύο περιπτώσεις, η Ζάλγκιρις βρήκε δύο μεγάλα τρίποντα, άλλαξε την ψυχολογία, και ο Ολυμπιακός μέσα στην κούραση πήρε αποφάσεις που δεν τον αντιπροσωπεύουν. Εκεί γύρισε το νόμισμα.
Η ουσία της ήττας και το πραγματικό μήνυμα
Η στεναχώρια είναι λογική. Η «ξενέρα» μιας ήττας που έφτασες να την αγγίζεις είναι λογική. Αλλά αν μείνει μόνο αυτό, χάνεται το ουσιαστικό μήνυμα: ο Ολυμπιακός, με σημαντικά προβλήματα, στάθηκε εξαιρετικά απέναντι σε μια ομάδα που στην έδρα της παίζει πολύ καλό μπάσκετ. Κι αυτό δεν είναι μια εύκολη βραδιά για καμία ομάδα.
Το κυριότερο; Ο Ολυμπιακός έχει ακόμη περιθώριο, έχει βάθος, έχει επιστροφές, και έχει το πιο σημαντικό “όπλο” σε μια τόσο απαιτητική λίγκα: ταυτότητα. Μια ταυτότητα που μπορεί να χαθεί σε 15 λεπτά κακών αποφάσεων, αλλά δεν εξαφανίζεται από μία ήττα. Και όσο πλησιάζει η τελική ευθεία, αυτό θα μετρήσει περισσότερο από κάθε ταμπέλα της στιγμής.
Πηγή: Pagenews.gr
Διαβάστε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο
Το σχόλιο σας