Ο πόλεμος στον Κόλπο και το δόγμα του Πεκίνου: Πώς η Κίνα προετοιμάζεται για την Ταϊβάν

Η σύγκρουση Ιράν–ΗΠΑ–Ισραήλ μετατρέπεται σε στρατηγικό εργαστήριο για το Πεκίνο, που μελετά τα δυτικά οπλικά συστήματα, δοκιμάζει τακτικές κορεσμού πυραύλων και συλλέγει κρίσιμα δεδομένα για έναν πιθανό μελλοντικό πόλεμο στον Ινδο-Ειρηνικό.

Το Ιράν ως «πεδίο δοκιμών» της κινεζικής στρατηγικής

Η κλιμάκωση της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή δεν αποτελεί απλώς μια περιφερειακή κρίση. Για το Πεκίνο, εξελίσσεται σε ένα στρατηγικό εργαστήριο σε πραγματικές συνθήκες μάχης.

Η Κίνα παρακολουθεί στενά τη σύγκρουση μεταξύ Ιράν, Ισραήλ και ΗΠΑ, καθώς η πολεμική αυτή αντιπαράθεση της δίνει τη δυνατότητα να αξιολογήσει:

• την αποτελεσματικότητα των δυτικών αεράμυνων
• την απόδοση των μαχητικών stealth
• τις δυνατότητες ανίχνευσης και αναχαίτισης πυραύλων.

Αναλυτές διεθνών think tanks επισημαίνουν ότι το Πεκίνο θεωρεί τη σύγκρουση προσομοίωση ενός μελλοντικού πολέμου μεγάλης κλίμακας.

Ο πραγματικός στόχος όμως βρίσκεται αλλού:

η πιθανή σύγκρουση γύρω από την Ταϊβάν και η στρατηγική αντιπαράθεση στη South China Sea.

Το δόγμα «κορεσμού πυραύλων»

Στον πυρήνα της κινεζικής στρατηγικής βρίσκεται η θεωρία του κορεσμού πυραύλων.

Το δόγμα αυτό βασίζεται στην αρχή ότι η μαζική επίθεση μπορεί να καταρρεύσει ακόμη και τις πιο προηγμένες άμυνες.

Στην πράξη περιλαμβάνει:

• ταυτόχρονες εκτοξεύσεις βαλλιστικών πυραύλων
• πυραύλους cruise χαμηλού ύψους
• σμήνη drones
• επιθέσεις από πολλαπλές κατευθύνσεις.

Τα δυτικά συστήματα άμυνας, όπως το ισραηλινό Iron Dome, το David’s Sling και το αμερικανικό Patriot Missile System διαθέτουν περιορισμένο αριθμό πυραύλων αναχαίτισης.

Αυτό σημαίνει ότι μια μαζική επίθεση μπορεί θεωρητικά να τα υπερφορτώσει.

Σμήνη drones και ασύμμετρο κόστος

Η στρατηγική αυτή βασίζεται σε έναν κρίσιμο οικονομικό παράγοντα.

Οι πύραυλοι αναχαίτισης κοστίζουν εκατοντάδες χιλιάδες ή και εκατομμύρια δολάρια, ενώ πολλά drones ή απλοί πύραυλοι κορεσμού κοστίζουν μόλις λίγες χιλιάδες.

Αυτό δημιουργεί ένα μοντέλο ασύμμετρου κόστους:

• ο επιτιθέμενος ξοδεύει ελάχιστα
• ο αμυνόμενος ξοδεύει τεράστιους πόρους.

Η ίδια λογική βρίσκεται πίσω από την ανάπτυξη σμηνών drones από το Ιράν, τα οποία συχνά λειτουργούν ως «δόλωμα» για να εξαντλήσουν τα αποθέματα πυραύλων αναχαίτισης.

Ο δορυφορικός πόλεμος πληροφοριών

Ένα ακόμη κρίσιμο στοιχείο της κινεζικής στρατηγικής είναι ο πόλεμος πληροφοριών από το διάστημα.

Το Ιράν έχει αρχίσει να βασίζεται όλο και περισσότερο στο κινεζικό σύστημα δορυφορικής πλοήγησης BeiDou Navigation Satellite System αντί για το αμερικανικό GPS.

Αυτό μειώνει:

• την πιθανότητα παρεμβολών
• την εξάρτηση από αμερικανικές υποδομές.

Παράλληλα, κινεζικές εταιρείες γεωχωρικών δεδομένων δημοσιεύουν δορυφορικές εικόνες που αποκαλύπτουν στρατιωτικές εγκαταστάσεις, όπως η Ovda Airbase και η Muwaffaq Salti Air Base.

Οι εικόνες αυτές μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως πληροφορίες στόχευσης για πυραυλικά πλήγματα.

Η ναυτική διάσταση της παρακολούθησης

Η κινεζική στρατιωτική παρακολούθηση δεν περιορίζεται στο διάστημα.

Το πλοίο συλλογής πληροφοριών Liaowang-1 έχει αναπτυχθεί στον Περσικό Κόλπο.

Η αποστολή του περιλαμβάνει:

• καταγραφή σημάτων ραντάρ
• παρακολούθηση εκτοξεύσεων πυραύλων
• συλλογή ηλεκτρονικών δεδομένων μάχης.

Τα δεδομένα αυτά είναι εξαιρετικά πολύτιμα για τον People’s Liberation Army, ο οποίος επιδιώκει να κατανοήσει πώς λειτουργούν τα δυτικά συστήματα σε πραγματικές συνθήκες μάχης.

Πόλεμος δι’ αντιπροσώπων

Παρά την αυξανόμενη ένταση, το Πεκίνο αποφεύγει προσεκτικά την άμεση εμπλοκή στη σύγκρουση.

Η στρατηγική του βασίζεται σε αυτό που αναλυτές αποκαλούν έμμεση ισχύ:

• παροχή τεχνολογίας
• ανταλλαγή πληροφοριών
• τεχνική υποστήριξη.

Με αυτόν τον τρόπο η Κίνα μπορεί να υποστηρίξει την Iran χωρίς να εμπλακεί σε άμεση στρατιωτική αντιπαράθεση με τις United States.

Η μεγάλη γεωπολιτική εξίσωση

Η ευρύτερη στρατηγική του Πεκίνου είναι σαφής.

Εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες αναγκαστούν να αφιερώσουν τεράστιους στρατιωτικούς πόρους στη Μέση Ανατολή, τότε θα έχουν λιγότερες δυνάμεις διαθέσιμες στον Ινδο-Ειρηνικό.

Για την Κίνα αυτό σημαίνει:

• μεγαλύτερο στρατηγικό χώρο κινήσεων
• περισσότερη ελευθερία δράσης στην Ταϊβάν
• ισχυρότερη παρουσία στη Νότια Σινική Θάλασσα.

Με άλλα λόγια, η κρίση στον Περσικό Κόλπο μπορεί να αποτελέσει τον πρόλογο της επόμενης μεγάλης γεωπολιτικής σύγκρουσης.

Πηγές εμπλουτισμού:

• Modern Diplomacy,
• Reuters,
• The Guardian,
• Financial Times