Η ελληνική κυβέρνηση επιταχύνει τις κινήσεις διαχείρισης του δημόσιου χρέους, επιδιώκοντας όχι μόνο να μειώσει περαιτέρω το βάρος του ως ποσοστό του ΑΕΠ αλλά και να θωρακίσει τη χώρα απέναντι στις μεγάλες χρηματοδοτικές ανάγκες που αναμένεται να εμφανιστούν μετά το 2032.
Στο επίκεντρο της στρατηγικής του υπουργείου Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών βρίσκεται η πρόωρη αποπληρωμή μέρους των δανείων που συνδέονται με τα προγράμματα διάσωσης της προηγούμενης δεκαετίας, μια πολιτική που αποσκοπεί στη σταδιακή απεξάρτηση της Ελλάδας από την κληρονομιά των Μνημονίων.
Το μεγάλο στοίχημα της επόμενης δεκαετίας
Η Αθήνα σχεδιάζει να προχωρήσει άμεσα σε πρόωρη αποπληρωμή 7 δισ. ευρώ από το διμερές δάνειο της Ευρωζώνης (GLF), ενώ εξετάζεται παράλληλα η αποπληρωμή επιπλέον 3 δισ. ευρώ από τα δάνεια του EFSF.
Οι κινήσεις αυτές δεν αφορούν απλώς τη μείωση του συνολικού χρέους.
Ο πραγματικός στόχος είναι η αναδιάρθρωση του προφίλ αποπληρωμών της χώρας, ώστε να αποφευχθεί η συσσώρευση μεγάλων υποχρεώσεων στα μέσα της επόμενης δεκαετίας.
Σύμφωνα με τον σχεδιασμό του οικονομικού επιτελείου, η Ελλάδα επιδιώκει μέχρι το 2031 να έχει εξοφλήσει πλήρως το διμερές δάνειο των 52,9 δισ. ευρώ που έλαβε κατά την έναρξη της κρίσης χρέους.
Πρόκειται για μια κίνηση με έντονο συμβολισμό αλλά και ουσιαστικό οικονομικό αντίκτυπο, καθώς θα σηματοδοτήσει το οριστικό κλείσιμο ενός από τα βασικά κεφάλαια της μνημονιακής περιόδου.
Το «τείχος» των 75 δισ. ευρώ
Πίσω από τις σημερινές αποφάσεις βρίσκεται μια πρόκληση που αρχίζει ήδη να απασχολεί το ΥΠΟΙΚ και τον ΟΔΔΗΧ.
Μεταξύ 2033 και 2038 η χώρα θα βρεθεί αντιμέτωπη με λήξεις χρέους ύψους περίπου 75 δισ. ευρώ.
Αναλυτικά:
- 17 δισ. ευρώ το 2033
- 11 δισ. ευρώ το 2034
- 15 δισ. ευρώ το 2035
- 10 δισ. ευρώ το 2036
- 13 δισ. ευρώ το 2037
- 11 δισ. ευρώ το 2038
Οι συγκεκριμένες υποχρεώσεις συνδέονται κυρίως με τα δάνεια των ευρωπαϊκών μηχανισμών στήριξης που χρηματοδότησαν τα τρία προγράμματα διάσωσης της ελληνικής οικονομίας.
Η συγκέντρωση τόσο μεγάλων ποσών σε τόσο περιορισμένο χρονικό διάστημα δημιουργεί έναν μελλοντικό χρηματοδοτικό κίνδυνο τον οποίο η κυβέρνηση επιδιώκει να αντιμετωπίσει από σήμερα.
Η σταδιακή επιστροφή στις αγορές
Η επόμενη φάση της στρατηγικής αφορά τη μεταφορά μέρους του ελληνικού χρέους από τους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς προς τις διεθνείς αγορές.
Σήμερα, περίπου 210 δισ. ευρώ από το συνολικό δημόσιο χρέος των 360,5 δισ. ευρώ βρίσκονται στα χέρια του λεγόμενου επίσημου τομέα, δηλαδή ευρωπαϊκών θεσμών και μηχανισμών διάσωσης.
Η σταδιακή αποπληρωμή αυτών των δανείων σημαίνει ότι η Ελλάδα θα πρέπει να βασίζεται όλο και περισσότερο στον απευθείας δανεισμό από τις αγορές.
Αυτό όμως προϋποθέτει διατήρηση της εμπιστοσύνης των επενδυτών και χαμηλό κόστος χρηματοδότησης.
Η μετάβαση από τα ιδιαίτερα ευνοϊκά δάνεια των Μνημονίων στα επιτόκια της αγοράς αποτελεί ίσως τη μεγαλύτερη πρόκληση της επόμενης δεκαετίας.
Οι τρεις πυλώνες της στρατηγικής
Το οικονομικό επιτελείο έχει θέσει τρεις βασικές προϋποθέσεις για την επιτυχία του σχεδίου.
1. Μείωση του χρέους κάτω από το 120% του ΑΕΠ
Η Ελλάδα στοχεύει να υποχωρήσει κάτω από το όριο του 120% έως το τέλος του 2029, ένα επίπεδο που θεωρείται ιδιαίτερα σημαντικό από τους διεθνείς οίκους αξιολόγησης.
2. Νέες πιστοληπτικές αναβαθμίσεις
Κάθε αναβάθμιση μειώνει το κόστος δανεισμού και αυξάνει τη ζήτηση για ελληνικούς τίτλους από θεσμικούς επενδυτές.
Η διατήρηση της δημοσιονομικής πειθαρχίας θεωρείται κρίσιμη προϋπόθεση για την επίτευξη αυτού του στόχου.
3. Αξιοποίηση των ταμειακών διαθεσίμων
Το «μαξιλάρι» ρευστότητας που διαθέτει η χώρα, και το οποίο εκτιμάται ότι θα παραμείνει άνω των 30 δισ. ευρώ, αποτελεί βασικό εργαλείο για την πρόωρη εξόφληση ακριβότερων ή λιγότερο ευέλικτων υποχρεώσεων.
Το πολιτικό μήνυμα των αποπληρωμών
Πέρα από τα οικονομικά δεδομένα, η στρατηγική αυτή έχει και ισχυρή πολιτική διάσταση.
Η πρόωρη εξόφληση των ευρωπαϊκών δανείων επιτρέπει στην κυβέρνηση να παρουσιάσει την Ελλάδα ως μια χώρα που αφήνει οριστικά πίσω της την εποχή της κρίσης χρέους και της διεθνούς επιτήρησης.
Για πρώτη φορά μετά από δεκαπέντε χρόνια, η συζήτηση δεν αφορά πλέον την αποφυγή μιας χρεοκοπίας αλλά τον τρόπο με τον οποίο η χώρα θα διαχειριστεί αποτελεσματικά την επόμενη ημέρα.
Η μεγάλη πρόκληση μετά το 2030
Παρά τη σημαντική πρόοδο των τελευταίων ετών, η επόμενη δεκαετία δεν θα είναι χωρίς κινδύνους.
Η άνοδος των επιτοκίων διεθνώς, οι γεωπολιτικές αβεβαιότητες και οι πιθανές επιβραδύνσεις της ευρωπαϊκής οικονομίας μπορούν να επηρεάσουν το κόστος δανεισμού και τη δυναμική του χρέους.
Η στρατηγική που εφαρμόζεται σήμερα αποσκοπεί ακριβώς στο να δημιουργήσει επαρκή περιθώρια ασφαλείας πριν από την έναρξη της περιόδου αυξημένων λήξεων.
Το 2030 δεν αποτελεί απλώς έναν χρονικό στόχο. Αποτελεί το ορόσημο μιας μετάβασης, όπου η Ελλάδα φιλοδοξεί να περάσει από τη διαχείριση της κρίσης στη διαχείριση της ισχύος της μέσα στις διεθνείς αγορές
Πηγή: pagenews.gr