Πώς ο Μακρόν «ξεκλείδωσε» τον Τραμπ στο G7 — μέχρι την επόμενη κρίση

Ο Γάλλος πρόεδρος πέτυχε μια απροσδόκητη διπλωματική νίκη, εξασφαλίζοντας αμερικανική στήριξη σε κοινή γραμμή για την Ουκρανία. Όμως πίσω από τις χειραψίες και τις δηλώσεις ενότητας, η πραγματική ιστορία αφορά το πώς η Ευρώπη μαθαίνει να διαχειρίζεται έναν απρόβλεπτο Ντόναλντ Τραμπ.

Για περισσότερο από έναν χρόνο, οι Ευρωπαίοι ηγέτες είχαν εγκαταλείψει μια φιλοδοξία που κάποτε θεωρούσαν αυτονόητη: να μεταπείσουν τον Ντόναλντ Τραμπ.

Αντί να προσπαθούν να τον αλλάξουν, προσπαθούσαν απλώς να περιορίσουν τις ζημιές.

Στο G7, όμως, ο Εμανουέλ Μακρόν πέτυχε κάτι που μέχρι πρόσφατα φαινόταν σχεδόν αδύνατο.

Να επαναφέρει τον Αμερικανό πρόεδρο πιο κοντά στη δυτική γραμμή για την Ουκρανία.

Το αποτέλεσμα ήταν μια κοινή διακήρυξη υπέρ του Κιέβου, αυξημένη πίεση προς τη Ρωσία και μια σειρά δημόσιων δηλώσεων του Τραμπ που εξέπληξαν ακόμη και Ευρωπαίους διπλωμάτες.

Η επιτυχία δεν ήταν τυχαία.

Ήταν προϊόν μιας προσεκτικά σχεδιασμένης γαλλικής στρατηγικής.

Η γαλλική μέθοδος: Κολακεία, χώρος και στρατηγική υπομονή

Ο Μακρόν γνωρίζει τον Τραμπ καλύτερα από σχεδόν κάθε άλλο Ευρωπαίο ηγέτη.

Από την πρώτη θητεία του Αμερικανού προέδρου μέχρι σήμερα, έχει βιώσει προσωπικά όλες τις φάσεις της σχέσης τους: από τις θεατρικές χειραψίες και τις δημόσιες συγκρούσεις μέχρι τις στιγμές προσωπικής χημείας.

Το βασικό συμπέρασμα του Ελιζέ είναι απλό:

Ο Τραμπ δεν ανταποκρίνεται στην πίεση.

Αντιδρά όμως στην αναγνώριση ισχύος και στη διαπροσωπική διαχείριση.

Έτσι, αντί να επιχειρήσει δημόσια αντιπαράθεση, ο Μακρόν επέλεξε μια διαφορετική προσέγγιση.

Του έδωσε πολιτικό χώρο.

Του αναγνώρισε τον ρόλο του στη συμφωνία με το Ιράν.

Απέφυγε τις δημόσιες πιέσεις.

Και κυρίως, φρόντισε να μην εμφανιστεί ποτέ ότι η Ευρώπη επιχειρεί να «διδάξει» στον Αμερικανό πρόεδρο τι πρέπει να κάνει.

Στο παρασκήνιο, όμως, το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο:

Αν η συμφωνία με το Ιράν αποτελεί διπλωματική επιτυχία της Ουάσιγκτον, τότε η επόμενη μεγάλη δοκιμασία αμερικανικής ηγεσίας είναι η Ουκρανία.

Η στιγμή Ζελένσκι

Το κρίσιμο σημείο του G7 δεν ήταν οι επίσημες συνεδριάσεις.

Ήταν η συνάντηση του Τραμπ με τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι.

Μόλις λίγους μήνες νωρίτερα, οι σχέσεις των δύο ανδρών βρίσκονταν σε ιστορικό χαμηλό.

Η συνάντηση στον Λευκό Οίκο είχε εξελιχθεί σε δημόσια σύγκρουση, προκαλώντας σοκ σε ολόκληρη τη Δύση

Στο G7, η εικόνα ήταν διαφορετική.

Σύμφωνα με ευρωπαϊκές πηγές, ο Μακρόν, ο Κιρ Στάρμερ και ο Φρίντριχ Μερτς εργάστηκαν συντονισμένα για να εξασφαλίσουν μια ουσιαστική επαναπροσέγγιση μεταξύ Τραμπ και Ζελένσκι.

Το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακό.

Μετά τη συνάντηση, ο Ζελένσκι δήλωσε ότι ο Τραμπ αναγνώρισε πως «η Ρωσία δεν κερδίζει» τον πόλεμο και εμφανίστηκε ανοιχτός σε μεγαλύτερη αμερικανική υποστήριξη προς την Ουκρανία.

Για το Παρίσι, αυτή ήταν η πραγματική επιτυχία της Συνόδου.

Η Ευρώπη μαθαίνει να ζει με τον Τραμπ

Η μεγαλύτερη γεωπολιτική σημασία του G7 ίσως δεν αφορά την Ουκρανία.

Αφορά την Ευρώπη.

Μετά την επιστροφή Τραμπ στον Λευκό Οίκο, οι Ευρωπαίοι ηγέτες συνειδητοποίησαν ότι η παλιά στρατηγική δεν λειτουργεί.

Οι δημόσιες καταγγελίες δεν αλλάζουν τις αμερικανικές θέσεις.

Οι θεσμικές εκκλήσεις έχουν περιορισμένη επιρροή.

Αντίθετα, η προσωπική διπλωματία, οι στοχευμένες παραχωρήσεις και η δημιουργία πολιτικών κινήτρων φαίνεται να παράγουν αποτελέσματα.

Αυτό ακριβώς δοκίμασε ο Μακρόν.

Και τουλάχιστον προς το παρόν, φαίνεται να λειτούργησε.

Μέχρι την επόμενη έκρηξη

Κανείς στο Παρίσι δεν τρέφει αυταπάτες.

Οι Γάλλοι αξιωματούχοι γνωρίζουν ότι η μεταστροφή του Τραμπ δεν συνιστά στρατηγική μεταβολή της αμερικανικής πολιτικής.

Συνιστά μια συγκυριακή σύγκλιση συμφερόντων.

Σήμερα ο Αμερικανός πρόεδρος βλέπει τη Ρωσία πιο επιφυλακτικά.

Αύριο μπορεί να αλλάξει γνώμη.

Σήμερα στηρίζει μια κοινή διακήρυξη.

Αύριο μπορεί να την αμφισβητήσει.

Αυτή είναι η νέα πραγματικότητα της δυτικής συμμαχίας.

Και γι’ αυτό η πραγματική επιτυχία του Μακρόν δεν ήταν ότι έπεισε τον Τραμπ.

Ήταν ότι κατάφερε, έστω προσωρινά, να τον ευθυγραμμίσει με τους ευρωπαϊκούς στόχους χωρίς να τον αναγκάσει να παραδεχθεί ότι άλλαξε θέση.

Στη διπλωματία του Τραμπ, αυτό συχνά θεωρείται το πλησιέστερο πράγμα σε νίκη.

Και στο Παρίσι το γνωρίζουν καλύτερα από όλους.

Πηγή: pagenews.gr