Η επιδημία Έμπολα στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό αποκτά μια ακόμη πιο ανησυχητική διάσταση, καθώς ασθενείς και ύποπτα κρούσματα εγκαταλείπουν κέντρα θεραπείας και απομόνωσης αναζητώντας τροφή. Η πείνα, σε μια περιοχή που ήδη πλήττεται από ένοπλες συγκρούσεις, εκτοπισμό και ακραία επισιτιστική ανασφάλεια, έχει μετατραπεί σε βασικό εμπόδιο για τον περιορισμό της νόσου.
Σύμφωνα με κυβερνητικές αναφορές, περισσότεροι από 150 άνθρωποι έχουν διαφύγει από μονάδες θεραπείας και απομόνωσης από τα τέλη Μαΐου. Σε ένα από τα περιστατικά, 11 ύποπτοι ασθενείς εγκατέλειψαν νοσοκομείο στην περιοχή Μπάμπου, κοντά στην πόλη Μονγκμπουάλου, επειδή δεν υπήρχε επαρκής διατροφική υποστήριξη.
Η πείνα απειλεί την καραντίνα
Η ανατολική Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό αντιμετωπίζει μία από τις χειρότερες ανθρωπιστικές κρίσεις παγκοσμίως. Εκατομμύρια άνθρωποι έχουν εκτοπιστεί από τις συγκρούσεις, ενώ η πρόσβαση σε τρόφιμα παραμένει εξαιρετικά περιορισμένη.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η απομόνωση ασθενών και επαφών γίνεται εξαιρετικά δύσκολη. Οι οικογένειες που καλούνται να παραμείνουν σε καραντίνα συχνά χάνουν την πρόσβαση στην εργασία, στις αγορές και στα καθημερινά τους μέσα επιβίωσης.
Όπως σημειώνουν ανθρωπιστικές οργανώσεις, αν οι άνθρωποι περιορίζονται χωρίς να τους παρέχεται τροφή, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα προσπαθήσουν να φύγουν.
Σχεδόν 900 κρούσματα και εκατοντάδες υπό παρακολούθηση
Η επιδημία έχει ήδη μολύνει σχεδόν 900 ανθρώπους, ενώ περισσότερο από το ένα τέταρτο των ασθενών έχει χάσει τη ζωή του.
Οι υγειονομικές αρχές παρακολουθούν περίπου 6.400 άτομα που ενδέχεται να έχουν έρθει σε επαφή με επιβεβαιωμένα κρούσματα. Η παρακολούθηση αυτή είναι κρίσιμη για τον περιορισμό της επιδημίας, όμως γίνεται πολύ πιο δύσκολη όταν οι άνθρωποι δεν έχουν εξασφαλισμένη τροφή και βασική στήριξη.
Η επαρχία Ιτούρι βρίσκεται στο επίκεντρο της κρίσης, καθώς εκεί καταγράφεται πάνω από το 90% των επιβεβαιωμένων κρουσμάτων.
Οι οικογένειες έχασαν τον ρόλο τους στη φροντίδα
Σε πολλές περιοχές του ανατολικού Κονγκό, οι οικογένειες είναι εκείνες που παραδοσιακά φροντίζουν και τροφοδοτούν τους νοσηλευόμενους συγγενείς τους.
Όμως οι κανόνες απομόνωσης για τον Έμπολα διακόπτουν αυτή τη στήριξη. Οι συγγενείς δεν μπορούν να έχουν ελεύθερη πρόσβαση στους ασθενείς, ενώ οι ίδιοι οι ασθενείς εξαρτώνται πλέον από το κράτος και τις ανθρωπιστικές οργανώσεις για τη διατροφή τους.
Το πρόβλημα γίνεται ακόμη πιο σοβαρό όταν σε καραντίνα βρίσκεται ο βασικός οικονομικός στυλοβάτης μιας οικογένειας. Σε τέτοιες περιπτώσεις, η απομόνωση ενός ανθρώπου μπορεί να αφήσει ολόκληρο νοικοκυριό χωρίς εισόδημα και χωρίς φαγητό.
Παρέμβαση του Παγκόσμιου Επισιτιστικού Προγράμματος
Το Παγκόσμιο Επισιτιστικό Πρόγραμμα έχει ξεκινήσει τη διανομή ζεστών γευμάτων στα κέντρα θεραπείας, καθώς και πακέτων τροφίμων σε ασθενείς, ύποπτα κρούσματα, άτομα υπό παρακολούθηση και οικογένειες που επηρεάζονται από την επιδημία.
Μόνο μέσα σε μία ημέρα διανεμήθηκαν 590 ζεστά γεύματα σε ασθενείς, συνοδούς και ανθρώπους που θεωρούνται ύποπτα περιστατικά.
Ο επικεφαλής των επιχειρήσεων του Παγκόσμιου Επισιτιστικού Προγράμματος στο Κονγκό, Ντέιβιντ Στίβενσον, τόνισε ότι σε τρεις δεκαετίες ανθρωπιστικής δράσης δεν έχει ξαναδεί κάτι παρόμοιο, υπογραμμίζοντας πόσο στενά συνδέεται πλέον η υγειονομική απάντηση με την επισιτιστική βοήθεια.
Όταν η επιβίωση συγκρούεται με τη δημόσια υγεία
Οι ειδικοί προειδοποιούν ότι η επιδημία δεν μπορεί να περιοριστεί μόνο με ιατρικά μέτρα, εμβόλια και μονάδες απομόνωσης. Χρειάζεται παράλληλη κάλυψη των βασικών αναγκών των ασθενών και των κοινοτήτων.
Όταν ένας άνθρωπος πρέπει να επιλέξει ανάμεσα στην καραντίνα και στην πείνα, το υγειονομικό πρωτόκολλο χάνει την ισχύ του.
Παρόμοια φαινόμενα είχαν παρατηρηθεί και σε προηγούμενες επιδημίες Έμπολα. Στην Ουγκάντα, το 2022, υπήρχαν περιπτώσεις ανθρώπων που εμφανίζονταν επανειλημμένα σε μονάδες θεραπείας λέγοντας ότι είχαν συμπτώματα, επειδή εκεί μπορούσαν να βρουν φαγητό.
Η δύσκολη μάχη κατά του Έμπολα
Η νέα έξαρση στο Κονγκό δείχνει ότι η μάχη κατά του Έμπολα δεν είναι μόνο ιατρική. Είναι κοινωνική, οικονομική και ανθρωπιστική.
Η πείνα, η φτώχεια, η ανασφάλεια και ο εκτοπισμός δημιουργούν συνθήκες στις οποίες ακόμη και τα πιο αυστηρά μέτρα δημόσιας υγείας δυσκολεύονται να εφαρμοστούν.
Αν δεν ενισχυθεί άμεσα η διατροφική στήριξη, ο κίνδυνος είναι σαφής: περισσότεροι άνθρωποι θα εγκαταλείπουν την απομόνωση, η ιχνηλάτηση θα αποδυναμώνεται και η επιδημία θα γίνεται ακόμη πιο δύσκολο να περιοριστεί.
Πηγή: Pagenews.gr