Οι εβδομαδιαίες αναρτήσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη συνήθως αντιμετωπίζονται ως ένας κατάλογος κυβερνητικών δράσεων. Η τελευταία, όμως, είχε κάτι διαφορετικό.
Δεν ήταν απλώς μια παρουσίαση έργων και πρωτοβουλιών.
Ήταν μια προσεκτικά δομημένη πολιτική αφήγηση.
Μια αφήγηση που αποκαλύπτει πώς η κυβέρνηση θέλει να παρουσιαστεί όταν η χώρα μπει στην τελική ευθεία προς τις επόμενες εθνικές εκλογές.
Το ενδιαφέρον δεν βρίσκεται μόνο σε αυτά που είπε ο πρωθυπουργός.
Βρίσκεται κυρίως στη σειρά με την οποία τα είπε.
Γιατί κάθε ενότητα της ανάρτησης απευθύνεται σε διαφορετικό ακροατήριο και εξυπηρετεί διαφορετικό πολιτικό στόχο.
Ο πρωθυπουργός δεν ξεκίνησε από την οικονομία.
Δεν ξεκίνησε από την ακρίβεια.
Δεν ξεκίνησε από τους μισθούς.
Ξεκίνησε από την Ακρόπολη.
Και αυτό μόνο τυχαίο δεν είναι.
Η εικόνα του αποκατεστημένου δυτικού αετώματος του Παρθενώνα λειτουργεί ως σύμβολο.
Συνδέει την κυβέρνηση με έννοιες όπως:
Όταν ο Μητσοτάκης γράφει:
«Μετά από περίπου 220 ολόκληρα χρόνια, η δυτική όψη του Παρθενώνα αποκτά ξανά την πληρέστερη δυνατή μορφή της»,
δεν μιλά μόνο για ένα αρχαιολογικό έργο.
Μιλά για μια Ελλάδα που προχωρά χωρίς να χάνει την ιστορική της ταυτότητα.
Αμέσως μετά έρχεται η αγορά.
Το posokanei.gov.gr.
Όχι επειδή λύνει το πρόβλημα της ακρίβειας.
Ο ίδιος το παραδέχεται.
«Μια πλατφόρμα δεν πρόκειται να λύσει το πρόβλημα των υψηλών τιμών.»
Η παραδοχή αυτή είναι πολιτικά ενδιαφέρουσα.
Δείχνει ότι το Μέγαρο Μαξίμου γνωρίζει πως η ακρίβεια παραμένει το μεγαλύτερο πρόβλημα των νοικοκυριών.
Γι’ αυτό δεν υπόσχεται θαύματα.
Υπόσχεται καλύτερη πληροφόρηση, περισσότερη διαφάνεια και ισχυρότερους ελέγχους.
Το μήνυμα είναι σαφές:
Η κυβέρνηση δεν ισχυρίζεται ότι εξαφάνισε το πρόβλημα.
Ισχυρίζεται ότι το διαχειρίζεται.
Η μεγαλύτερη πολιτική βαρύτητα της ανάρτησης βρίσκεται πιθανότατα στο στεγαστικό.
Εκεί ο πρωθυπουργός επανέρχεται στον πυρήνα της εκλογικής του βάσης.
Στη μεσαία τάξη.
«Η επιδότηση μπορεί να φτάσει έως και 36.000 ευρώ ή το 95% του κόστους των εργασιών.»
«Υπολογίζεται ότι μέσω της δράσης μπορούν να επιστρέψουν στην αγορά έως και 20.000 κατοικίες που σήμερα παραμένουν αδρανείς.»
Η κυβέρνηση έχει πλέον καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το στεγαστικό εξελίσσεται σε μεγαλύτερη πολιτική απειλή ακόμη και από την ακρίβεια.
Γι’ αυτό και το παρουσιάζει ως στρατηγική προτεραιότητα.
Η λογική δεν είναι οι οριζόντιες επιδοτήσεις.
Είναι η αύξηση της προσφοράς.
Δηλαδή περισσότερα σπίτια στην αγορά.
Η επόμενη θεματική είναι ίσως η πιο χαρακτηριστική της πολιτικής φιλοσοφίας Μητσοτάκη.
Η αξιολόγηση.
Ο πρωθυπουργός επανέρχεται στο αφήγημα των μεταρρυθμίσεων.
«Η γνώμη σας μετράει και, κυρίως, πιάνει τόπο.»
Το μήνυμα εδώ είναι διαφορετικό.
Δεν απευθύνεται μόνο στους ψηφοφόρους της ΝΔ.
Απευθύνεται σε όσους ζητούν ένα πιο αποτελεσματικό κράτος.
Η αξιολόγηση των δημοσίων υπηρεσιών λειτουργεί ως πολιτικό σύμβολο.
Είναι η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στη λογική του «όλα μένουν όπως είναι» και στη λογική της διαρκούς μεταρρύθμισης.
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σημεία της ανάρτησης ήταν η αναφορά στις συλλογικές συμβάσεις.
Όχι μόνο γιατί παρουσιάστηκε νέα κλαδική συμφωνία.
Αλλά γιατί η κυβέρνηση επιχειρεί να διεκδικήσει πολιτικό χώρο που παραδοσιακά ανήκε στην κεντροαριστερά.
«Η ελληνική προσπάθεια για την ενίσχυση των συλλογικών συμβάσεων συζητείται πλέον και σε ευρωπαϊκό επίπεδο.»
Η κυβέρνηση θέλει να εκπέμψει το μήνυμα ότι η οικονομική ανάπτυξη δεν είναι ασύμβατη με αυξήσεις μισθών.
Και ότι μια κεντροδεξιά κυβέρνηση μπορεί να εμφανιστεί ως υπερασπιστής της εργασίας χωρίς να εγκαταλείψει τη φιλοεπενδυτική της ταυτότητα.
Στο τελευταίο τμήμα της ανάρτησης αλλάζει εντελώς η κλίμακα.
Από την καθημερινότητα περνά στη γεωπολιτική.
Η συμφωνία ΗΠΑ–Ιράν.
Η ενεργειακή ασφάλεια.
Η Chevron.
Το SAFE.
Τα 700 εκατομμύρια ευρώ για αμυντικές επενδύσεις.
«Η ασφάλεια δεν είναι ούτε θεωρητική έννοια ούτε δεδομένο αγαθό.»
Εδώ η κυβέρνηση επενδύει στο προφίλ της διεθνούς αξιοπιστίας.
Το μήνυμα προς τους ψηφοφόρους είναι ότι η Ελλάδα δεν είναι θεατής των εξελίξεων.
Είναι μέρος τους.
Η αναφορά στη Chevron δεν έγινε τυχαία.
Για την κυβέρνηση, η παρουσία ενός αμερικανικού ενεργειακού κολοσσού δεν είναι μόνο επένδυση.
Είναι ψήφος εμπιστοσύνης.
Και ταυτόχρονα γεωπολιτικό μήνυμα.
Η σύνδεση της ενεργειακής πολιτικής με τη στρατηγική θέση της χώρας αποτελεί πλέον βασικό στοιχείο του κυβερνητικού αφηγήματος.
Ύστερα από πολιτισμό.
Ύστερα από ακρίβεια.
Ύστερα από στέγη.
Ύστερα από άμυνα και γεωπολιτική.
Η ανάρτηση κλείνει με την Ημέρα του Πατέρα.
«Από όλες τις ιδιότητες που έχω στη ζωή μου, εκείνη του πατέρα είναι από τις πιο σημαντικές.»
Η επιλογή δεν είναι επικοινωνιακά αθώα.
Ο πρωθυπουργός επιχειρεί να απομακρυνθεί από την εικόνα του τεχνοκράτη διαχειριστή και να εμφανιστεί ως άνθρωπος της καθημερινότητας.
Ως πατέρας.
Ως γιος.
Ως πολίτης.
Αν διαβάσει κανείς την ανάρτηση ως πολιτικό κείμενο και όχι ως δελτίο κυβερνητικών δράσεων, θα διαπιστώσει ότι περιγράφει σχεδόν ολόκληρη την εκλογική στρατηγική της κυβέρνησης.
Παρθενώνας → Εθνική ταυτότητα.
Ακρίβεια → Καθημερινότητα.
Στέγη → Μεσαία τάξη.
Αξιολόγηση → Μεταρρυθμίσεις.
Συλλογικές συμβάσεις → Εργασία.
SAFE και Chevron → Ασφάλεια και ανάπτυξη.
Ημέρα του Πατέρα → Ανθρώπινο προφίλ.
Με άλλα λόγια, δεν πρόκειται απλώς για έναν εβδομαδιαίο απολογισμό.
Πρόκειται για ένα συμπυκνωμένο πολιτικό αφήγημα που επιχειρεί να ενώσει την οικονομία, το κράτος, την κοινωνία, την εθνική ταυτότητα και τη γεωπολιτική σε ένα ενιαίο μήνυμα:
ότι η Ελλάδα αλλάζει, παραμένει σταθερή και μπορεί να κοιτάζει το μέλλον με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση.
Και αυτό είναι ίσως το πιο καθαρό προμήνυμα της πολιτικής μάχης που έρχεται. Πηγή: pagenews.gr